Παιχνίδια μιας άλλης εποχής: “Το αμερικάνικο”



amerikanikoΓράφει ο Γιάννης Πουλάκης –

Υπάρχουν πολλά παιδικά παιχνίδια εντελώς ξεχασμένα, όπως τα κοπάνια, οι γυαλένιες, οι σβούρες, οι ρόδες, η μακριά γαϊδούρα  κι άλλα πολλά  που δεν παίζονται στα σημερινά χρόνια από τα παιδιά  και που πρέπει να διασωθούν και να μελετηθούν πλέον μόνο σαν παράδοση.

Σκέψεις και αναμνήσεις του μυαλού ξεπηδάνε σε φόντο ασπρόμαυρο, όταν γυρίζεις τα χρόνια πίσω και θυμάσαι τα παλιά παιδικά παιχνίδια, σα να ξεφυλλίζεις ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ που σε ταξιδεύει σε εποχές περασμένες, όταν όλα ήταν τόσο διαφορετικά, αθώα, παιδικά.

 Και τούτο το παιχνίδι «το αμερικάνικο» παιζόταν με μπάλα και δεν χρειαζόταν μεγάλη αλάνα ή πολύ φαρδύ δρόμο για να παιχτεί. Ήθελε όμως ευστροφία, γρηγοράδα κι εμπειρία από τους παίχτες. Το ‘παιζαν αγόρια και σπάνια έμπαινε στο παιχνίδι και κανένα «αγοροκόριτσο».

Τα παιδιά χάραζαν δυο γραμμές στο χώμα που να απέχουν δέκα με δεκαπέντε μέτρα η μια από την άλλη. Με κλήρο ορίζονταν τα δυο παιδιά  που παρέμεναν έξω από τις δυο γραμμές και ήταν οι κύριοι παίχτες, ενώ τα υπόλοιπα  έμπαιναν στον χώρο ανάμεσα των δυο γραμμών.

Το παιδί που ήταν έξω από τις γραμμές έπαιρνε τη μπάλα και την πετούσε με δύναμη, στοχεύοντας να χτυπήσει κάποιο από τα άλλα παιδιά, πέντε με έξι τον αριθμό, που ήταν απλωμένα στον χώρο μέσα στις γραμμές. Αν το παιδί που δεχόταν το χτύπημα της μπάλας κατόρθωνε να την πιάσει συνέχιζε το παιχνίδι και είχε κερδίσει ένα πόντο που του εξασφάλιζε το δικαίωμα αν χτυπηθεί, να μην καεί, αλλά να συνεχίσει μέχρι να ξαναχτυπηθεί πάλι από τη μπάλα. Αν όμως τον χτυπούσε η μπάλα και του έπεφτε στο χώμα, καιγόταν, έπαιρνε πασαπόρτι από το παιχνίδι και παρέμεναν οι υπόλοιποι παίκτες.

Αν η μπάλα ή το τόπι δεν έβρισκε κανένα παιδί, τότε ο σύντροφός του, που ήταν έξω από την απέναντι γραμμή, έπρεπε με γρηγοράδα ν’ αρπάξει τη μπάλα που ερχόταν στο μέρος του και να πετύχει κάποιο παιδί που δεν είχε προλάβει ν’ απομακρυνθεί από κοντά του. Εξυπακούεται ότι όλα τα μέσα από τις γραμμές παιδιά, έτρεχαν να πάρουν θέση στην απέναντι γραμμή από το παιδί που είχε τη μπάλα, για να είναι μακρύτερά του, έτσι ώστε να κατορθώσει ν’ αποφύγει τη μπάλα ή να την πιάσει στον αέρα. Πολλές φορές οι παίκτες που ήταν έξω από τις γραμμές πασάρανε τη μπάλα στον απέναντι σύντροφό τους, ούτως ώστε να βρει αυτός απροετοίμαστους τους αντιπάλους τους, που είχαν μαζευτεί στη δική του περιοχή. Συνήθως οι χοντρούληδες και οι αργοί δεν τα κατάφερναν κι έτσι ήταν τα πρώτα θύματα που έβγαιναν από το παιχνίδι.

Όταν τελικά έμενε μόνο ένα παιδί στη μέσα περιοχή, αφού όλα τα άλλα τιμωρηθεί με «έξοδο», οι δυο απόξω πρωταγωνιστές είχαν το δικαίωμα να σημαδέψουν και να ρίξουν τη μπάλα δέκα φορές, προσπαθώντας να πετύχουν και να βγάλουν εκτός παιχνιδιού και τον τελευταίο αντίπαλο. Αν τα κατάφερναν, θα ήταν αυτοί οι νικητές, διαφορετικά νικητές θα ήταν οι μέσα.  Να σημειωθεί ότι όποιο παιδί κέρδιζε πόντο, μπορούσε να τον χαρίσει σ’ ένα από τα παιδιά που είχαν καεί και να μπει κι αυτό πάλι στο παιχνίδι.

Συνηθισμένα στέκια που τα παιδιά έπαιζαν το «αμερικάνικο», ήταν η παραλία, το Χάλασμα, η αλάνα της Πούντας και άλλα πολλά μέρη. Τα «Μπρινιοτόπουλα» πολλές φορές προτιμούσαν το δρόμο κάτω από το σπίτι του Γιάννη Χαβιάρα, που του άρεσε ιδιαίτερα  αυτό το παιχνίδι και το έπαιζε καλά. Έβγαινε όμως η συχωρεμένη η κυρά Μαρία στο μπαλκόνι και η κυρά Βακώ η Μπαγιάταινα από κάτω, έβαζαν τις φωνές κι έδιωχναν τα παιδιά, γιατί έκαναν μεγάλη φασαρία και νταβαντούρι. Πολύ καλοί στο παιχνίδι αυτό ήταν και ο Γιώργος Μάνδυλας, ο Γιώργος Μέλλος(Κριτσίνας) και μερικοί άλλοι.-

 




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. B.T. says:

    To paixnidi auto paizetai kai simera kai to lene ta mila… Kai malista me kapoies parallages apo tote pou to epaiza ego…episis kai sta sxoleia tin ora tis gymnastikis…

Σχολιάστε