Στίβος: Στο Παγκόσμιο της Λιλ ο Μπατζάβαλης



Ο Πάρις Μπατζάβαλης αθλητής της Γ.Ε. Πόρου με βολή, που πέτυχε στο ακόντιο στα 66.30 μέτρα, στο «Φεστιβάλ Ρίψεων» το Σάββατο 14 Μαϊου στην Τρίπολη, έπιασε το όριο για την συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στην κατηγορία παίδων, που θα γίνει στην πόλη Λίλ της Γαλλίας στις 6-10 Ιουλίου 2011.
Ο 17χρονος αθλητής που γυμνάζεται με τον Δημήτρη Λεβειδιώτη (Πτυχιούχος Φυσικής Αγωγής και προπονητής ρίψεων της Γ.Ε. Πόρου) συνέχισε την παράδοση που έχει δημιουργηθεί στο αγώνισμα (ακοντισμό) τα τελευταία χρόνια στον Πόρο, με συμμετοχές αθλητών στην Εθνική Ομάδα όπως ο Παναγιώτης Ανδρικόπουλος, ο Παναγιώτης Μπάσκας, ο Χάρης Μπουρλόκας και Πανελληνιονίκες όπως όλοι οι προαναφερόμενοι καθώς και η Ελένη Μπουρλόκα και Στέλλα Μπατζάβελη, αδελφή του Πάρι.
Οι βολές του Μπατζάβαλη ήταν όλες γύρω στα 65 μ. γεγονός που δείχνει ότι δεν έπιασε τυχαία το δύσκολο όριο που τον στέλνει με αξιώσεις στη Γαλλία. Επίσης ο αθλητής έχει κληθεί στην Εθνική ομάδα παίδων να μας εκπροσωπήσει στις Ολυμπιακές ημέρες Νεότητος που θα γίνουν στην Τραπεζούντα στις 24-29 Ιουλίου.
Ο Πάρις Μπατζάβαλης είναι από την Καλονή Τροιζηνίας. Ζει και μεγάλωσε εκεί και το 2007 επιλέχθηκε και φοίτησε στο αθλητικό σχολείο (ΤΑΔ) του Γυμνασίου Πόρου. Είναι μαθητής του ΤΕΛ Γαλατά και καθημερινά πηγαινοέρχεται από την Καλονή στον Πόρο για να προπονείται 3-4 ώρες καθημερινά, αφού οι απαιτήσεις του αγωνίσματος του είναι μεγάλες.




Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΜΕΛΛΟΥ says:

    Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
    του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού
    Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
    στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.

    Στο δρόμο, στο πάλεμα και στο λιθάρι
    Στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
    Και με το αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
    και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί.

    Κάμποι, βουνά και θάλασσες φέγγουνε μαζί σου
    σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός
    Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
    Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός.

    Υ.Γ. Γιατί αγόρι μου δε σου εξήγησε κανείς για το συμβολισμό των δακτύλων σου στη φωτο;

  2. Sokratisp says:

    Δεν ξέρω ποίος μέλλου είσαι αλλά σου βάζω μηδέν για άνθρωπο,είσαι ένας ακόμη απο αυτούς τους απαίσιους που κυκλοφορούν εδώ στην περιοχή, που οτι δούν απλά θέλουν να το ρίξουν στο επίπεδο τους και ποτέ δεν παραδέχονται κατι καλύτερο απο αυτούς. Εξαιτίας αυτών τον ανθρώπων δεν πάμε μπροστά. Μην μου πείς για το ”ποιήμα” είναι άκυρο με την πρόσθεση του Υ.Γ. σου. Για μάθε μας τι συμβολίζει αυτο που κάνει το παιδί στην φωτογραφία; Η φωτογραφία είναι καθαρά προσωπική του παιδιού…. και οι καιροί αλλάζουν αυτο το σύμβολο δεν συμβολίζει μονο αυτό που φοβάσαι την νύχτα να έρθει να σε φάει.

    Μπράβο Μπατζάβαλη και στην Γαλλία ακόμα πιο μακριά να φτάσεις, εμείς απλά σε υποστηρίζουμε χωρίς Υ.Γ.

  3. ΜΕΛΛΟΥ says:

    Μάθε, λοιπόν, πως το “ποίημα” είναι ο Ολυμπιακός Ύμνος που συντέθηκε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 από τον Σπύρο Σαμάρα, σε ποίηση του Κωστή Παλαμά.

    Το 1958 ο ύμνος των Σαμάρα / Παλαμά επελέγη από την ΔΟΕ ως ο επίσημος ύμνος του Ολυμπιακού Κινήματος και από την Ολυμπιάδα της Ρώμης το 1960 ανακρούεται στις τελετές έναρξης και λήξης κάθε Ολυμπιάδας, συνήθως μεταγλωττισμένος στη γλώσσα της διοργανώτριας χώρας.

    To “ποίημα”, λοιπόν, το έγραψα ως ύμνο στο κατόρθωμα του αθλητή ταυτόχρονα,όμως, πιστεύω πως ο νους θα πρέπει να στοχεύει σε υψηλά ιδανικά και στην ανεύρεση της Αλήθειας.

    Συγχαρητήρια στον αθλητή!… Είμαι σίγουρη πως θα ακολουθήσει και ανάλογη πνευματική εξέλιξη.

    Υ.Γ. Είμαι από εκείνους που ζουν καταξιωμένα στο εξωτερικό εδώ και πολλά χρόνια.

  4. kostopoulou says:

    Καλή μου κυρία, αν και κάπως αργά έτυχε να δω το σχόλιο σας. Ας μην είμαστε πια τόσο αυστηροί με τα παιδιά. Και ειδικά με τα παιδιά αυτά που εις βάρος του ελεύθερου και τόσο σημαντικού χρόνου τους,περνούν ώρες ατελείωτες σε προπονήσεις τις περισότερες φορές σε αντίξοες συνθήκες στη χώρα αυτή. Όποιος κι αν είναι ο συμβόλισμός των δακτύλων του, που προφανώς αγνοεί, ο συμβολισμός των ματιών του, αν κοιτάξετε καλύτερα και κυρίως “ψηλότερα”, είναι σαφής: αθωότητα, καθαρότητα, σεβασμός προς το “αμάραντο στεφάνι”, εμπράκτως και όχι από τον καναπέ του, όπως δυστυχώς πράτουμε εμείς. Και πιστέξτε με, η πνευματική του εξέλιξη θα είναι ανοδική.
    Με όλο το σεβασμό, η νονά του.

Σχολιάστε