Υπεύθυνη δήλωση στην Γενική Ασφάλεια υπόγραψε το 1949 η Έλλη Λαμπέτη για να ταξιδέψει στον Πόρο



%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b7-18

Παρά τα “υγιή κοινωνικά της φρονήματα” η ηθοποιός Έλλη Λαμπέτη μπήκε στο στόχαστρο του μετεμφυλιακού κράτους για μια υπογραφή στην εφημερίδα “Αυγή” το 1956.

Όταν, την περασμένη άνοιξη, ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ν. Τόσκας κατάφερε μετά από αρκετές άδικες βόλτες σε διάφορες υπηρεσίας της Αστυνομίας να βρει πού επιτέλους φυλάσσονται οι 2.110 φάκελοι ατομικών φρονημάτων και αποφάσισε το άνοιγμα των αρχείων αυτών για ιστορική έρευνα αλλά και για να τα δουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που το μετεμφυλιακό κράτος και η Χούντα φακέλωναν, πολλοί περιμέναμε οι φάκελοι αυτοί να αφορούν μόνο πολιτικά πρόσωπα ή πρόσωπα που με κάποιο τρόπο είχαν ενοχλήσει με την δράση τους το καθεστώς. Ωστόσο, όπως μαθαίνουμε, ένα σεβαστό μέρος των φακέλων που τελικά γλίτωσαν τη “φωτιά της συμφιλίωσης” του 1989 αφορούν ηθοποιούς, τραγουδιστές, συνθέτες, συγγραφείς και ποιητές, χωρίς όμως απαραίτητα να έχουν εμπλακεί σε κάποια “αντεθνική δράση”. Φυσικά, δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη το εύρος της παρακολούθησης, καθώς, όπως πιθανολογείται, δεν πρέπει να υπήρχε Έλληνας χωρίς φάκελο εκείνη την εποχή. Αυτό όμως που προκαλεί έκπληξη είναι η επιλογή φακέλων ανθρώπων τής τότε, ας πούμε, “σόουμπιζ”, να διασωθούν από την φωτιά του 1989.

Παρ’ όλ’ αυτά τέτοιου είδους φάκελοι μας χαρίζουν μια ακόμα ματιά στον τρόπο που το κράτος και οι υπηρεσίες του τότε αντιλαμβάνονταν τον ρόλο τους αλλά και τον τρόπο που ο πληθυσμός της χώρας κατηγοριοποιούνταν και παρακολουθούνταν συνεχώς, με το κράτος να επεμβαίνει όπου αυτό έκρινε ότι έπρεπε ή ήθελε.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η περίπτωση της γνωστής ηθοποιού Έλλης Λαμπέτη, ο φάκελος της οποίας βρίσκεται ανάμεσα στους 2.110 διασωθέντες φακέλους και από τον οποίο φέρνουμε στο φως μερικά ντοκουμέντα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έλλη Λούκου. Ο πατέρας της Κώστας Λούκος είχε ταβέρνα στα Βίλια, όπου και γεννήθηκε η ηθοποιός. Η Έλλη Λαμπέτη έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο μεσούσης της Κατοχής, το 1942 ενώ για την ερμηνεία της στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη το 1958, το “Τελευταίο ψέμα”, ήταν υποψήφια για βραβείο BAFTA (British Academy of Film and Television Arts) A’ γυναικείου ρόλου. Αν εξετάσει κάποιος τη βιογραφία της, η ζωή της μοιάζει αφιερωμένη στην τέχνη της ενώ σημαδεύεται από τους θανάτους όλων των αδελφών της από καρκίνο, ασθένεια που θα χτυπήσει και την ίδια και τελικά μετά από πολύχρονη μάχη θα της στερήσει τη ζωή.

Υπεύθυνη δήλωση ταξιδιού διακοπών…

Και κάπου εκεί έρχεται αναπόφευκτα η απορία: τι μπορεί να περιείχε ο φάκελος της; Μα φυσικά κάθε πτυχή της ζωής της που μπορούσε να καταγραφεί και να θεωρείται ότι ενδιαφέρει το κράτος. Από μια υπεύθυνη δήλωση της ίδιας προς τη Γενική Ασφάλεια τον Σεπτέμβριο του 1949 με την οποία δηλώνει ότι επιθυμεί να ταξιδέψει στον Πόρο για διακοπές 10 ημερών έως κάποια ταυτότητά της με φωτογραφία στην οποία μοιάζει μαθήτρια με το λευκό γιακαδάκι και κοτσίδες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στην “Αυγή”




Σχολιάστε