Το Σαββατόβραδο που έσβησαν τα φώτα…


Ο Γιώργος το 1987. Φωτογραφία του Μάνου Λουκάκη.

Ο Γιώργος το 1987. Φωτογραφία του Μάνου Λουκάκη.

Το Σαββατόβραδο για τον Γιώργο, ήταν ένα είδος ρουτίνας. Κάθε Σαββατόβραδο ετοιμαζόταν για δουλειά. Μάζευε τα CD του στο τσαντάκι του και ξεκινούσε για να χαρίσει χαμόγελο και κέφι. Μπορεί να μη το γνώριζε ο ίδιος, αλλά στο πρόσωπο του, έβλεπαν όλοι το Σαββατόβραδο.

 

Αλήθεια σας λέω… ο Γιώργος ήταν το “Σαββατόβραδο” για όλους όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Σαββάτο βράδυ, το “Σαββατόβραδο” μας έφυγε. Τα φώτα σβήσαν. Τι ειρωνεία… Την ώρα που έφευγε ο Γιώργος, τα φώτα στον Πόρο ήταν σβηστά. Η «Ώρα της Γης» δεν ήταν η ώρα του Γιώργου.

 

Τον Γιώργο τον θυμάμαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από τότε που μαζί με τον αδερφό του τον Αχιλλέα, ήταν οι πρώτοι μου σύντροφοι στο παιχνίδι, στη μικρή αλάνα έξω από το παλιό τους σπίτι. Εκεί ανάμεσα στα χαμομήλια, παίζαμε ποδόσφαιρο και είχαμε σπάσει κανα δυο φορές τα τζάμια της θειάς μου της Φιλιώς.

 

Ξέρετε, από τους πρώτους συντρόφους στο παιχνίδι μαθαίνεις πολλά πράγματα.  Την έκφραση, την αλληλεγγύη, την άμιλλα, τον σεβασμό. Ο Γιώργος ήταν αρκετά μεγαλύτερος κι από εμένα κι από τον Αχιλλέα. Ήταν ο αρχηγός στα παιχνίδια μας. Μας έμαθε όλα τα παραπάνω, εκτός από ένα. Τον ανταγωνισμό.

 

Μετά από αρκετά χρόνια, όταν τα αγαπημένα μου ξαδέρφια μετακόμισαν στην Πούντα, ο Γιώργος είχε βρει τη μεγάλη του αγάπη στη μουσική. Αυτός ήταν που μας μύησε στο μαγικό της κόσμο.

 

Τα απογεύματα, μαζί με τον Αχιλλέα κολλούσαμε με τις ώρες στο επάνω καθιστικό, όπου ο Γιώργος μας έπαιζε τις τελευταίες επιτυχίες της δεκαετίας του ’80. Βγάζοντας με ευλάβεια τα βινύλια από τις θήκες,  η προσμονή από τα πρώτα χρατς, πριν μπει το τραγούδι, θα μου μείνει αξέχαστη.

 

Ο Γιώργος ήταν ο καλύτερος DJ που πέρασε ποτέ από το νησί. Ήταν μια μουσική εγκυκλοπαίδεια. Έπαιζε για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά. Ο ξάδερφος μου όμως ήταν ένα μεγάλο δώρο που μας χάρισε η ζωή. Ένα δώρο που όταν το άνοιγες, ξεχείλιζε από αγάπη, χιούμορ, μπρίο, ευαισθησία, τρυφερότητα.

 

Ήταν ο χαμογελαστός Κανατσίδης. Μια τεράστια καρδία που στο τέλος τον πρόδωσε στα 46 του. Ήμουν περήφανος για αυτόν και θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες… Αλλά ο πόνος, το σοκ, η απώλεια, με σπρώχνουν στην υπερβολή και τώρα τον έχω απέναντι μου να με κοιτάει με το πλατύ χαμόγελο του και να μου λέει «Τι μαλακίες γράφεις αγάπη μου; Το μόνο που ήθελα, ήταν να σας φέρω κοντά τον ένα στον άλλο τα Σαββατόβραδα»…

 

Αχ ρε Γιώργο… Ο πόνος δεν περιγράφεται…

 

Ο ξαδελφούλης σου…

Το τελευταίο αντίο στον Γιώργο μας θα το πούμε την… Πρωταπριλιά. Την Τρίτη στις 3 το μεσημέρι.

 




Comments (12)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Αλέξης says:

    Μπράβο ρε Μπάμπη! Πολύ ωραίο.!
    Πολύ κρίμα. Να είστε καλά να τον θυμάστε.
    Ένα πολύ καλό παιδί.

  2. Άρις Αντάνης says:

    Αγαπητέ μου φίλε Μπάμπη, από το μελαγχολικό κείμενό σου μάθαμε για το Γιώργο, ένα νέο και ταλαντούχο άνθρωπο της οικογένειάς σας και του Πόρου, που ταξίδεψε τόσο νωρίς! Στέλνουμε και τα δικά μας συλλυπητήρια από βάθους καρδιάς.
    Αρισ.Παν. Αντάνης

  3. Βαγγελης Ταρταρακης says:

    Το Γιώργο το γνώρισα στο Sail το καλοκαίρι του 88

    Ήταν το πρώτο μου καλοκαίρι στον Πόρο που απέκτησα το «ελεύθερο» να κυκλοφορήσω μόνος μου
    Ήταν τόσα πολλά τα bar τότε στην παραλία, πολύ κέφι, δυνατή μουσική, total 80s.

    Περνώντας όμως έξω από το Sail ο ήχος ήταν διαφορετικός, πιο μελωδικός, πιο ποιοτικός. Μπαίνωντας μέσα, ο Ντέμης που με ήξερε απο μικρό με σύστησε στο Γιώργο. Θυμάμαι αρχίσαμε να μιλάμε συνέχεια για μουσική, να κάνουμε συγκρίσεις να παίζουμε κομμάτια. Ήταν ο πρώτος dj στον Πόρο που το καλοκαίρι του 89 πρωτοέβαλε Ελληνικά κομμάτια, παρόλη την αγάπη που είχε στην ξένη μουσική και στο ύφος του μαγαζιού. Μου εμπιστεύτηκε όπως και ο Μανώλης αργότερα ένα μισάωρο να παίζω κάθε βράδυ πριν αρχίσει το πρόγραμμα. Το καλοκαίρι του 93 δουλέψαμε και μαζί στο Sail και αργότερα τον ίδιο χειμώνα συνεργαστήκαμε στο Λονδίνο.

    Στην πορεία χαθήκαμε κυρίως λόγω απόστασης, αλλά όποτε βρισκόμασταν ήταν σα να είχαμε να τα πούμε από την πρηγούμενη μέρα. Το πέρασμα του απο το Sirene Blue τα καλοκαίρια μας έφερε πάλι πιο κοντά. Την πρώτη μέρα των διακοπών μου μόλις ερχόμουν στο ξενοδοχείο ήξερε ότι θα κουβαλάω μαζί μου «σκληρό δίσκο» με άπειρη μουσική και πάντα με ρώταγε «τι κουβαλάς εκεί μέσα, είναι για μένα?»

    Για το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του τα έγραψε όλα ο Μπάμπης

    Θα μας λείψεις φίλε αλλά τουλάχιστον ξέρουμε ότι έχεις θέση reserved στη χορωδία των αγγέλων

    Let the music play
    He won’t get away
    Just keep the groove
    And then he’ll come back to you again

    Ζητώ συγγνώμη αν μακρυγόρησα
    Τα θερμά μου συλληπητήρια στην οικογένειά του

    Με εκτίμηση

    Βαγγέλης Ταρταράκης

  4. Θεμης Αργυρουπολη says:

    εκει θα ειμαστε αδερφε μου, να παιξουμε μαζι το τελευταιο κομματι.

    Τα αδερφια σου Θεμης + Μαρίνα.

  5. Δημήτρης Ι. Γρίβας says:

    Θερμά συλλυπητήρια για την απώλεια του αγαπημένου σας συγγενή και φίλου.

  6. Bella Ciao says:

    Μπράβο Μπάμπη για το αφιέρωμα. Συλλυπητήρια στην οικογένεια.

  7. Μαρία Κρητικού says:

    Συλλυπητήρια στην οικογένεια του ο Γιώργος ήταν καλύτερος DJ που πέρασε ποτέ από το νησί μας!…
    Καλό ταξίδι αγαπητέ μου φίλε.

  8. ΤΟΛΗΣ says:

    Καλή αντάμωση.

  9. ΣΤΕΛΙΟΣ ΤΣΙΠΛΑΚΟΣ says:

    ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΤΕΤΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ.ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΕΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΚΕΦΙ.ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΑ.ΦΙΛΟΙ ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ.ΓΝΩΣΤΟΙ ΟΜΩΣ ΝΑΙ.ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕ ΝΑ ΔΩ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΗΤΑΝ.ΤΟΝ ΗΞΕΡΑΝ ΟΛΟΙ.ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ ΟΛΟΙ.ΕΧΩ ΔΑΚΡΥΣΕΙ ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΛΑΨΕΙ ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ.ΕΤΣΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ.ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ.ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΧΑΣΑΝΕ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΦΙΛΟ.

  10. Angela Makri Dekoulou says:

    1η Απριλίου 2014 Όλοι μας θα θέλαμε να ήταν ψέματα ο αποχαιρετισμός του Γιώργου, όπως σαν ψέματα έφυγε τόσο ξαφνικά. Γιώργο η αγάπη μας θα είναι πάντα μαζί σου. Τα βαθιά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια.

  11. ΣΤΑΥΡΑΚΑ ΛΙΤΣΑ says:

    ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΣΤΟ METROPOLIS ,ΔΟΥΛΕΥΑΜΕ ΕΚΕΙ ΜΑΖΙ.ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΨΟΓΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ. ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΡΙΟ ΤΟΥ ΜΟΥ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!!!!!!!
    ΕΧΩ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΕΙ………ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΕΧΩ ΠΑΓΩΣΕΙ…….
    ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!!!!!!!!!
    ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΟΥ…..ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!!!!!!
    ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΝ.
    ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!

  12. Zωή says:

    Toν Γιώργο τον γνώρισα τον Νοέμβριο του 1993. Σαν μαθητή στα σεμινάρια δημοσιογραφίας / ραδιοφώνου. Εξ΄αρχής φαινόταν ότι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν η μουσική και για όλα τα άλλα δεν έδινε σημασία. Ήταν και ο λόγος άλλωστε που το θεωρητικό μέρος, επισπεύθηκε και μεταβήκαμε άμεσα στον ραδιοφωνικό σταθμό για να κάνουμε πρακτική. Εκεί,ο Γιώργος έλαμψε. Οι επιλογές του στη μουσική ήταν υπέροχες. Τι κι αν δεν ήθελε να τις διανθίσει ποτέ με δημοσιογραφικό λόγο; (Καλύτερα, άλλωστε δεν άκουσε ποτέ τη λέξη ΄΄χασάπη΄΄ όπως αυτοί που διέκοπταν ένα μαγικό κομμάτι μουσικής για να πουν το ασήμαντο.) Δεν τον πίεσα ποτέ να κάνει κάτι διαφορετικό, γιατί θαύμαζα την δουλειά του και το αισθητικό του κριτήριο.
    Έκτοτε, όποτε μου δινόταν η ευκαιρία, τον απολάμβανα. Στο Metropolis, δεν γινόταν επίσκεψη, αλλά ένα ταξίδι, άλλοτε σύντομο άλλοτε μεγαλύτερης διάρκειας. Μάθαινα για ό,τι καινούριο άξιζε κανείς να ακούσει ή να αποκτήσει και μαζί βρίσκαμε το δώρο που ήθελα. Γιατί τότε προ κρίσης, αυτή την πολυτέλεια απολαμβάναμε να προσφέρουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Λαμπρά μουσικά ακούσματα. Ώσπου το Μetropolis έκλεισε και ο Γιώργος επέστρεψε για να εργαστεί στον Πόρο, στο ξενοδοχείο Σειρήνα! Τι υπέροχες βραδιές απολαμβάναμε. Ακόμα κι αν πηγαίναμε με την παρέα για ζωντανή μουσική (χωρίς να έχουμε κλείσει τραπέζι), καθόλου δεν μας πείραζε. ΄΄Καλύτερα΄΄, έλεγα και καθόμουν στην άλλη βεράντα να απολαύσω τη μουσική που έβαζε ο Γιώργος. Το δύσκολο ήταν η ώρα της αποχώρησης. Το τρέναρα, κι έριχνα το φταίξιμο στον Γιώργο. – Εντάξει αυτό θα είναι το τελευταίο τραγούδι. Κι όταν δεν σηκωνόμουν με τίποτα, έλεγα: ΄΄Ο Γιώργος φταίει, με τέτοια τραγούδια που βάζει, πώς να φύγω;΄΄
    Η τελευταία μέρα που τον απολαύσαμε να παίζει στο Σειρήνα ζωντανά ήταν και η τελευταία βραδιά λειτουργίας του Σειρήνα για την περυσινή σεζόν, στις 29 Σεπτεμβρίου, στον γάμο του Λευτέρη και της Τένιας. Μας ξεσήκωσε όλους, και χορεύαμε επιτυχίες μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ δεν ήμουν η μόνη, από ό,τι παρατήρησα που του έστελνα φιλιά.

    Καλό ταξίδι, Γιώργο θα υπάρχεις πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας.

Σχολιάστε