Το α το κεφαλαίο



vaggelas1Καλοκαίρι μεσημέρι και να σαι παιδί , μοιάζει ατελείωτο. Γέμιζε η φαντασία το δωμάτιο ξεδίνοντας στην αντανάκλαση της θάλασσας στον τοίχο. Και κει  που έκαιγαν τόση ώρα ακίνητα τα μάτια, γέλια αντρικά υπόκωφα τρύπωναν… –πού ήταν χωμένοι αυτοί;-  και μια φωνή : «Κάνε στράκα, βρε Βαγγέλα! κάνε μια στράκα ντε…» ….παύση… σιωπή… και ένα «πλααααατς!» γενναιόδωρο από τη γυμνή πατούσα του γίγαντα ξεχυνόταν στις πλάκες. Έστηνα αυτί εγώ. Κράταγα την ανάσα μου… μη χάσω κανένα από τα αααα του Απόκοσμου μα και το γέλιο του που συνόδευε πάντα τη στρακαστρούκα (Πάσχα έχουμε; ). «Έτσι γελάνε οι γίγαντες» κατέληγα «με βαθιά, δυνατά ααα που βγαίνουν απ΄τη κοιλιά τους τη γεμάτη κρασί» και σύγκρυο ερχόταν εν μέσω καύσωνα…

Δεν είναι αστεία αυτά.. γιατί πώς ήξερε την ώρα ο Βαγγέλας που με έβγαζε η μάνα μου στο παράθυρο της κουζίνας, στο μαρμαράκι, με το πολύπαθο πιάτο τον αρακά και εμφανιζόταν στο σοκάκι;…. (αααα!) κι εγώ την πιο μεγάλη μπουκιά  της προδοσίας δεχόμουν τότε και μετά μια μπουκωμένη σιωπή με ορθάνοιχτα μάτια που προκαλούσε το γέλιο του το μεθυσμένο…

vaggelas2     Σ΄ένα τέτοιο ραντεβού του φόβου, τον φώναξε η μάνα μου να του δώσει τα παπούτσια του συγχωρεμένου του Ντεμίρη, νούμερο πενήντα δύο(;)-ανοικονόμητος κι αυτός ο παππούς μου σε όλα του- να μην παγώνουν οι ποδάρες του το χειμώνα! Και θυμάμαι τη χερούκλα του, ροζιασμένο κουπί, να παίρνει τη δωρεά τη μεταχειρισμένη και το πελώριο σώμα του, γεμάτο συστολή, να λέει ευχαριστώ.

Αν τα πάταγε ποτέ τα ξένα υποδήματα δεν ξέρω… ή αν τα έπαιρνε να μη κακοκαρδίσει εμάς τους συμπονετικούς νάνους και ελεήμονες, έως θυμού…

Και μεγάλη πια, συλλογιζόμουν πώς ο μικρός Ευάγγελος Σπανός από την Πρίνια έγινε «ο Βαγγέλας»; πώς τρύπωσε εκείνο το α το κεφαλαίο και σπηλαιώδες μέσα του; (το βαθύ… το εγκάρδιο… του γέλιου… του φόβου… της έκπληξης… της μοναξιάς…) και γιγαντώθηκε ο Βαγγέλης… να χωρέσει και τα δικά μας αααα τα φανερά και τα ανείπωτα, ένα βουνό οκάδες, που τα πηγαινοφέρνει πέρα δώθε, χρόνια τώρα, στο κανάλι;

Τ.Κ

φωτογραφίες: Ποριώτες μιας άλλης εποχής




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Ιωάννης Πουλάκης says:

    Άρι, πραγματικά πολύ ωραίο κείμενο.

Σχολιάστε