Σταύρος Τσίκης: Ο καραβομαραγκός του Πόρου



Untitled-6Γράφει ο Σπύρος Παύλου –

Η ναυπηγοξυλουργική τέχνη αποτελεί έναν παραδοσιακό κατασκευαστικό κλάδο της χώρας μας. Οι καραβομαραγκοί μας, κουβαλώντας μια μεγάλη παράδοση στην πλάτη τους, συνεχίζουν να κατασκευάζουν και να συντηρούν ξύλινα κατεξοχήν πλεούμενα, τα οποία στις μέρες μας, χρησιμοποιούνται περισσότερο για αναψυχή και λιγότερο για επαγγελματική χρήση.

Είχαμε την τύχη να κουβεντιάσουμε με τον παλαιότερο, στον τόπο μας, καραβομαραγκό, τον Μάστρό Σταύρο Τσίκη.

 

Μαστρο Στάυρο, από πού κατάγεσαι και πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με την τέχνη της ναυπηγικής;

Γεννήθηκα στη Σύμη το 1935, αλλά από νωρίς φύγαμε οικογενειακώς και εγκατασταθήκαμε στη Ρόδο, στα Τούρκικα. Εκεί, ακόμα μαθητής του Δημοτικού, περνάγαμε τα απογεύματα στο καρνάγιο του Ψαρού, όπου δούλευε ο θείος μου Δημήτρης Τσίκης και ο κατόπιν μάστορας μου Μαστρο Θοδωρής Τσακίρης.

Untitled-1

Χαζεύοντας αρχικά τα ξύλινα σκαριά, άρχισα αργότερα να επισκευάζω σιγά σιγά, μικρές ζημιές μόνος μου.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, το πρώτο σκελετό βάρκας που σκάρωσα μόνος μου και ήταν όλο λάθος. Ο μάστορας μου, διακριτικά, με διόρθωσε, φέρνοντας μου καινούργια ξύλα και μου εξήγησε πώς να τα κόψω και να συναρμολογήσω από την αρχή.

Untitled-2

Στα δεκαεφτά μου, το 1952 κατασκεύασα την πρώτη μου βάρκα 4,5μ μήκος, συμιακού τύπου. Παράλληλα εκείνη την εποχή ήμουν και αθλητής της κωπηλατικής ομάδας Ρόδου σαν πηδαλιούχος. Όλα αυτά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου.

 

Στον Πόρο πως κατέληξες;

Το 1957 υπηρετώ τη θητεία μου στο τότε Βασιλικό Ναυτικό ως ναύτης. Με μετάθεσαν στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας  με την ειδικότητα του Λεμβουργού. Κατασκευάζαμε και επισκευάζαμε, την εποχή εκείνη, τις Φαλαινίδες*.

Μετά από τρία σήματα και με πίεση του Α.Γ.Ε.Ν Ναυάρχου Λάππα, ήρθε η μετάθεση μου στον Πόρο.

Untitled-4

Εκείνο το διάστημα ο Πόρος ήταν το προπονητικό κέντρο της Εθνικής Ομάδας Κωπηλασίας του Ναυτικού, η γνωστή ως Ε.Κ.Ν.Α. Μια μέρα, βρίσκοντας κάτι ξύλα από γαλλικό μαόνι, έφτιαξα ένα πολύ ωραίο κανό. Βλέποντας το ο Διοικητής του Κ.Ε. Πόρος, μου έδωσε τιμητική άδεια. Έκτοτε ασχολήθηκα με την συντήρηση βαρκών του Κέντρου.

Το 1985 συνταξιοδοτήθηκα και άρχισα να επισκευάζω και να συντηρώ τις ξύλινες βάρκες του Πόρου.

 

*Φαλαινίδες: Κωπηλατικές Λέμβοι που χρησιμοποιούσαν οι κυβερνήτες και οι ανώτατοι αξιωματικοί του Β.Ν. την εποχή εκείνη για να βγαίνουν στη στεριά από τα πλοία τους. 

 

Untitled-5

 

Ο Μαστρο Σταύρος είναι γνωστός σε όλους μας για την απλότητα, την καλοσύνη του και την προθυμία του να βοηθήσει, αλλά και το ήθος του που μόνο σε τέτοιους δασκάλους- μάστορες μπορείς να συναντήσεις.

Τα τελευταία χρόνια δίπλα του, μαθήτευσαν δύο νέα παιδιά του τόπου μας, που συνεχίζουν με επιτυχία αυτή την δύσκολη παραδοσιακή τέχνη, ο Νικόλαος Δραγούμης γνωστός ως Νέλος και ο Βασίλης Δαρεμάς.

Είναι σημαντική η συμβολή όλων αυτών των μαστόρων στην ύπαρξη και διατήρηση όλων των παραδοσιακών σκαριών που έχουμε στο νησί μας.

 




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Περικλής says:

    Συγχαρητήρια για το όμορφο άρθρο και για την ανάδειξη της τέχνης των ξυλοναυπηγών. Ίσως το μόνο που δε μπορεί να ξεπεράσει η τεχνολογία είναι το ανθρώπινο μεράκι.

Σχολιάστε