Στέλλα Καραμπακάκη: “Ο Πόρος χάραξε στο μυαλό μου υπέροχες εικόνες.”



Μετά τους ντόπιους συγγραφείς και καλλιτέχνες, ο Πόρος για άλλη μια φορά αποτελεί πηγή έμπνευσης και συναισθήματος για μια νέα συγγραφέα, που μέσα από την φρέσκια ματιά της είδε το νησί με άλλα μάτια. Είδε τον Πόρο των ονείρων και της φαντασίας, είδε τα μυστικά του βυθού, τις σκιές των νερά΄ι΄δων στα μικρά σοκάκια. Ας την γνωρίσουμε…
Η Στέλλα Καραμπακάκη έχει τελειώσει το Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Παλλήνης και έχει παρακολουθήσει για πολλά χρόνια μαθήματα μουσικής. Είναι απόφοιτη του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2009 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο “Οι Άντρες είναι σαν τα παπούτσια”. Το 2010 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο “Ένα ξωτικό στον κήπο της Ουτοπίας”, βασισμένο σε μια Συλλογή πεζών του πατέρα της, Βασίλη Καραμπακάκη που εκδοθηκε το 1998. Το πρώτο μου έργο προήλθε από τις μαγικές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, τα καλοκαίρια στην Άρτιμο και τις βραδινές βαρκάδες στον Πόρο. Το ερέθισμα δόθηκε από το έργο του πατέρα μου, το υπόβαθρο προυπήρχε κι έτσι γεννήθηκε το “Ξωτικό”, λέει η ίδια.
Είναι ένα πολύ ασυνήθιστο βιβλίο γραμμένο από δυο συγγραφείς που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές. «Ακροβατώντας ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αναπλάθοντας μύθους, ανασκαλεύοντας μνήμες, πατέρας και κόρη ανταλλάσουν ελπίδες, φόβους, σκέψεις και πόθους που δεν χάνονται στην λήθη, αλλά περνάνε από γενιά σε γενιά. Οι αφηγήσεις μετεξελίσσονται σε στίχους, συνδιαλέγονται και διανοίγουν τα δικά τους άγνωστα μονοπάτια, που άλλοτε χωρίζονται, άλλοτε διατρέχουν παράλληλα τους φοβερούς τούτους καιρούς, όπου όμως «κάθε στιγμή του χρόνου αποτελεί την στενή πύλη μέσα απ’ την οποία μπορεί να διέλθει ο Μεσσίας», και άλλοτε διασταυρώνονται. Ο προορισμός όμως παραμένει κοινός: η Ουτοπία.»
Η νεράιδα από τα ποιήματα του βιβλίου μοιάζει να κατοικεί στον πάτο της θάλασσας του Πόρου, μιας θάλασσας που αγναντεύει το Γαλατά, που είναι τόσο κοντά, αλλά και μακριά συνάμα, και μοιάζει περισσότερο με λίμνη. Με μια λίμνη ήρεμη, στο βυθό της οποίας κοιμάται η νεράιδα που έπλασε η Στέλλα Καραμπακάκη, ένα μουντό φθινόπωρο και ένα ζεστό καλοκαίρι, καθώς περιπλανιόταν στο λιμάνι του νησιού. Στο νησί μας πρέπει να περίμενε το ναύτη της και η άλλη πρωταγωνίστρια των ποιημάτων του βιβλίου, η πριγκίπισσα, και στο νησί μας μάλλον πέθανε όταν κατάλαβε πως τον είχε χάσει για πάντα.
Ένα βιβλίο πλούσιο σε εικόνες και μυρωδιές, νότες και μελωδίες, ένα βιβλίο μπλε σαν τη θάλασσα του Σαρωνικού, που αξίζει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι.

Μετά το «Ένα Ξωτικό στον Κήπο της Ουτοπίας», ήρθε το «Οι άντρες είναι σαν τα παππούτσια» το 2009 από τις εκδόσεις Πολύτροπον . Με μια καυστική, θηλυκή ματιά στις σύγχρονες σχέσεις, περισσότερο παρωδία παρά δέσμευση και στάση ζωής, το γυναικείο γοβάκι θέτει ερωτήματα για την ανεύρεση του σωστού συντρόφου και επαναφέρει μέσα από κωμικές σκηνές, απολαυστικά, με φρεσκάδα, καταλυτικό χιούμορ και ειρωνική διάθεση το πρόβλημα των ρόλων των φύλων στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Τελευταία απόπειρα της νεαρής συγγραφέα το “Σαν τον αλήτη με τη Λαίδη”, ένα βιβλίο δροσερό με σατιρική διάθεση για τις σχέσεις των δύο φίλων που τις παρομοιάζει σαν αυτές μεταξύ του σκύλου και της γάτας. «Τι κοινό μπορεί να έχει ένας άντρας με ένα σκύλο; Μπορείς να τους εκπαιδεύσεις και τους δυο ή είναι καλύτερα να μην προσπαθήσεις καν;» Μια ειρωνική, χιουμοριστική, καυστική ματιά στον τύπο του άντρα που υπήρξε, και υπάρχει ακόμα, ως γέννημα-θρέμμα, όχι μιας γυναίκας, αλλά μιας εποχής• της εποχής του life-style και ενός τρόπου ζωής που τώρα πια φαίνεται πως φεύγει ανεπιστρεπτί.

Λένα Παπαϊωάννου




Σχολιάστε