Αντίο κύριε Μανόλη



Φίλη αναγνώστρια του Porosnews, αποχαιρετά τον αδικοχαμένο επιχειρηματία Μάνο Αρώνη, που απεβίωσε στις 27/11:

“Το να ΄σαι νιόφερτος σε έναν τόπο –ξένος μαθές- έχει και τα καλά του. Έχεις κατά κάποιο τρόπο (και δικαιολογημένα) το ακαταλόγιστο. Κάπως έτσι συνέβη κι ενώ ήμουν για χρόνια πελάτις του ζαχαροπλαστείου Βεσσαλά που είχε ανοίξει απέναντι από το Κ.Ε. Πόρος, όταν εξυπηρετούμουν από τον χαρισματικό ιδιοκτήτη του, τον κ. Μανόλη, ανερυθρίαστα τον αποκαλούσα ΄΄κύριε Βεσσαλά΄΄.
Δηλαδή εδώ που τα λέμε, το λάθος δεν ήταν ολότελα δικό μου, γιατί ο ιδιοκτήτης, ουδέποτε με διόρθωσε. Ούτε όταν το λάθος, άρχισε να διπλασιάζεται, να τριπλασιάζεται και να τετραπλασιάζεται, καθώς ένα – ένα τα παιδιά που στο μεταξύ αποκτήσαμε, έγιναν τακτικοί και αναποφάσιστοι πελάτες και παζάρευαν εκείνα με τον ΄΄κύριο Βεσσαλά΄΄ τι γλυκό θέλουν.
Γιατί θα πρέπει να σας πω, πως δεν ήταν εύκολο πράγμα να επιλέξει κανείς γλυκό σε ένα τέτοιο μαγαζί. Ιδιαίτερα αν συνοδεύεται όχι από ένα, αλλά από τρία παιδιά που είχαν μεταξύ τους το 1ο από το τελευταίο μόλις 3 χρόνια διαφορά και το κατάστημα ήταν στο δρόμο για το σπίτι, για τον παιδικό, το νηπιαγωγείο, το σούπερ μάρκετ….
Όταν μπουκάραμε μέσα με τα τρία παιδιά, η τάξη και η ηρεμία πήγαινε περίπατο και στηνόταν επιτόπου καβγάς για το αν το έδεσμα τελικά θα είναι ΄΄μιλφεδάκι, κωκάκι, εκλαιράκι ή κάτι πιο μεγάλο, σήμερα, τι λες μαμά΄΄;
Ο κύριος Μανόλης, έβρισκε τον τρόπο να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, προσφέροντας στον ριγμένο, αυτό που τελικά δεν επέλεξε η μαμά: πότε ένα εκλαιράκι, πότε ένα κωκάκι, πότε ένα μιλφεδάκι.
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές, για να μην φέρνω σχεδόν καθημερινά τον ιδιοκτήτη στη δύσκολη θέση της δωρεάν προσφοράς, αποφάσιζα να παίρνω δύο διαφορετικά είδη από ένα στο καθένα τους ή –πιο σπάνια, τρία.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, χρόνο με το χρόνο να βάζουμε επιπλέον κιλά, τα οποία τα δικαιολογούσαμε λέγοντας ΄΄ Τι περιμένεις; Όταν έχεις γείτονα τον Βεσσαλά, και να θέλεις να αγιάσεις, δεν μπορείς! ΄΄.
Κάποια μέρα λοιπόν, μέσα στο μαγαζί ήταν ένας επίσης πανύψηλος κύριος, ο αδελφός του Μανόλη, κι εγώ μαζί με τα παιδιά, αρχίσαμε τετράκις, τα ΄΄κύριε Βεσσαλά΄΄. Παρατήρησα το μηχανικό χαμόγελο του κυρίου Μανόλη προς τον αδελφό του, το ανασήκωμα των ώμων και την εξήγηση ΄΄απαντάω και σε αυτό΄΄.
Όταν γυρίσαμε σπίτι, ζήτησα από το σύζυγο, αυτόχθων γαρ, να μου εξηγήσει τι συμβαίνει κι αυτός μου είπε ότι κακώς τόσους καιρούς τον αποκαλούμε Βεσσαλά, πως Αρώνης λέγεται ο άνθρωπος και πως μάλλον τον έφερα σε δύσκολη θέση μπροστά στον αδελφό του.
Την επόμενη μέρα του ζήτησα συγνώμη, αλλά ο ίδιος, γλυκύτατος πάντα μου είπε αφοπλιστικά ΄΄Σιγά καλέ, μην σκοτίζεστε, απαντάω σε όλα΄΄.
Όμως τα παιδιά μου, όσες φορές κι αν τα διορθώσαμε, δεν μπόρεσαν να τον πουν κύριο Αρώνη, γι΄αυτό και προτίμησαν όταν δεν τους ξέφευγε το ΄΄κύριε Βεσσαλά΄΄, να τον φωνάζουν ΄΄κύριε Μανόλη΄΄.
Τα δύο μικρά, μαθητές Λυκείου πια, στενοχωρήθηκαν πολύ με τον τραυματισμό του κυρίου Μανόλη κι όταν προχθές τους είπαμε ότι πέθανε, είπαν ένα μηχανικό ΄΄Δεν τα κατάφερε δηλαδή΄΄.
Με τον πιο μεγάλο, πρωτοετή φοιτητή, έτυχε να ακούσω την εξής στιχομυθία που είχε με τον μπαμπά του στο τηλέφωνο: ΄΄Παιδί μου τι κάνεις; Ξέρεις έχω να σου πω κάτι άσχημο: εδώ πέθανε ο κύριος Μανόλης, ο Αρώνης. Τι ποιος, ο κύριος Μανόλης με το ζαχαροπλαστείο; – Ο άνδρας της κυρίας Δώρας της Βεσσαλά΄΄
Κι αυτός απάντησε σοκαρισμένος: ΄΄Α! ο Βεσσαλάς; Τι κρίμα! Γιατί;΄΄

Τελικά, όσα χρόνια κι αν πέρασαν, ο αγαπητός Μανόλης εγχαράχθηκε στη μνήμη και στην καρδιά μας ΄΄Βεσσαλάς΄΄. Για να αποφύγω τα λάθη θα προτιμήσω να τον χαιρετήσω εκ μέρους της οικογένειάς μου και της μικρής αυτής κοινωνίας χριστιανικά : ΄΄Καλό ταξίδι Μανόλη! ΄΄

Ανώνυμη




Comments (8)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. σπυρος says:

    Ρε Μανολη και γω με ποιον θα συζηταω πολιτικα την ωρα που ψωνιζω γλυκα? Και ποιος θα κανει πλακα με την Κατερινα? Γιατι ρε Μανολη? Καλο ταξιδι απ ολους εμας που σ αγαπησαμε. Και ναναι γλυκο το ταξιδι σαν την γλυκια ζωη που μας χαρισες

  2. sferos says:

    Γεια σου ρε φίλε Μανόλη θα είσαι πάντα ανάμεσα μας!!!!!!!!

  3. sapounakis says:

    γνωστος και στουσ ποδηλατικους κυκλους ως ο δαιμονας της θερμιδας, απαραιτητος μετα απο καθε τριαθλακι στο νησι!
    παντα με το χαμογελο
    καλο ταξιδι

    ηταν και σουπερ πολιστας νομιζω …

  4. Αλέξης says:

    Ένας πραγματικά αγαπητός άνθρωπος.Να είναι καλά εκεί που πήγε.Καλή δυναμη στην οικογένειά του.

  5. μανωλης says:

    Ο απροσδοκητος χαμος σου με γυρισε 34 χρονια πισω οταν υποδεχτηκες με τον γνωστο χαρακτηριστικο σου τροπο τον συνονοματο σου συναδελφο απο την Θεσ/νικη στην ασημη τοτε και για πολλους αγνωστη Αστυπαλαια.Γεια σου ρε Μανωλη.Στην οικογενεια του τα θερμα μου συλλυπητηρια

  6. Μαρία Δαούτου says:

    5 καλοκαίρια τώρα….κάθε απόγευμα γύρω στις 8.00 βρισκόμασταν στο ζαχαροπλαστείο….ο ανηψιος μου ήθελε τισ γεύσεις του παγωτου με διαφορετική σειρα καθε μέρα….πριν μπουμε του ελεγα….μην τον πρηξεις πάλι τον Μανο….γιατι ρε θεια????αφου ο Κος Βεσσαλάς οπως τον έλεγε….μου κάνει το χατήρι….ειμαι ο καλύτερος πελάτης του…γιατι του λεω και ενα ανεκδοτο καθε φορα….και οντως μπαιναμε μεσα…ουρα απο κοσμο να ειχε το μαγαζι….ο Γιώργος θα έλεγε το ανεκδοτο του….και ο “βεσαλας” θα του εβαζε τις γεύσεις με την αναλογη σειρα……εκτος απ’αυτο καθε φορα που πηγαινα μετα απο ποδηλαταδα ή τρεξιμο….για το υπεροχο τσουρεκι μου έλεγε γελώντας……αμα ειναι να χανουμε θερμίδες στο τρεξιμο και να τις παιρνουμε με τα γλυκα….δεν κάνουμε τιποτα….Το σημαντικότερο όμως ήταν οι συμβουλές που μου έδωσε οταν του ειπα οτι σκέφτομαι να μείνω στο νησί μόνιμα. Θα μπορούσα να γράφω με τις ωρες….για τις ωραιες γλυκες στιγμές που μας προσφερε…..τα λόγια όμως δεν βγαίνουν για να περιγράψω την λύπη μου για τον άδικο χαμό του.
    Καλο ταξίδι “Κε Βεσαλά”…..

  7. μαρια says:

    Αντιο κ. Μανολη μας!!! Να ξερεις πως μια μερα θα πω στον μικρο μου πως το πρωτο του γλυκο του το προσεφερε ενας πολυ καλος ανθρωπος με ολη του την αγαπη αλλα και την καλοσυνη του. Θα μας λειψεις…

  8. robenakos says:

    Καθε περιοχη εχει την ιστορια της.Εχει τοποθεσιες,μνημεια και ανθρωπους που παραμενουν παντα ζωντανοι οσα χρονια και εαν περασουν.Ανθρωποι που δεν ξεχνιουνται γιατι εδωσαν την δικη τους πινελια στον τοπο τους.Ετσι και ο κυριος μανωλης.Μας αποχαιρετησε με τετοια εντονη πινελια οπως και τα πολυχρωμα γλυκα του.Η καλοσυνη του και οι λιχουδιες του εχουν χαραχτει μεσα στο μυαλο μας.ετσι μεγαλωσα και εγω.καλο σας ταξιδι κυριε μανωλη.

Σχολιάστε