O Γιώργος Αθανασίου για τα “Συνοριακά της Νεότερης Ελλάδας”



Από τον κ. Γιώργο Αθανασίου, λάβαμε το ακόλουθο μειλ, με τις απόψεις και τις προτάσεις του για τον εορτασμό των “Συνοριακών της Νεότερης Ελλάδας” στον Πόρο.

“Αγαπητοί συμπατριώτες.

   Γνωρίζοντας  εκ των προτέρων ότι μπορεί  να κατηγορηθώ γι’αυτή την δημόσια τοποθέτησή μου, πιστεύω ότι πρέπει να αναφερθώ σε ορισμένα θέματα τα οποία έχουνε σχέση με τις καθιερωμένες απ’ότι φαίνεται εκδηλώσεις με την ονομασία «Συνοριακά».

   Αρχικά θέλω να δηλώσω ότι κάθε άλλο παρά αρνητικός είμαι  στο να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις. Το θέμα όμως είναι σε τι αποβλέπουμε και πιο είναι το όφελος για το νησί αλλά και για τους επισκέπτες που ενδιαφέρονται όχι μόνο για το ψυχαγωγικό τους  μέρος , αλλά για κάτι βαθύτερο και κατά την γνώμη μου ουσιαστικότερο.

   Θα αρχίσω με αυτό που συζητείται σε μεγάλο κύκλο συμπατριωτών μας, ότι για πρώτη φορά γίνεται εκδήλωση για να τιμήσουμε τον Κυβερνήτη Ι.Καποδίστρια για τις προσπάθειές του, όταν διέμενε στον Πόρο, να πείσει  τους πρέσβεις της Αγγλίας της Γαλλίας και της Ρωσίας,  να συμφωνήσουν και να προσυπογράψουν την οριοθέτηση των πρώτων συνόρων του υπό ίδρυση Ελληνικού Κράτους, από τον Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 1828.

Εγχείρημα που εκ των πραγμάτων δεν ήταν καθόλου εύκολο. Λέγεται μάλιστα ότι ο Άγγλος Υπ. Εξωτερικών έγινε έξαλλος όταν πρωτοείδε το κείμενο που είχανε προσυπογράψει οι πρέσβεις με τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια.

   Επιτρέψτε μου όμως να ξεκινήσω υπενθυμίζοντας στους παλαιότερους, γιατί  οι νεώτεροι είναι φυσικό να το αγνοούν, ότι για πρώτη φορά έγινε εκδήλωση για να τιμηθεί το ως άνω γεγονός το 1988 επί Δημαρχίας Στέλιου Σολομωνίδη.

   Με αίτημά μου  στο Δημοτικό Συμβούλιο, το Νοέμβριο του 1987 είχα ζητήσει να οργανωθούν εκδηλώσεις για τον επόμενο χρόνο, με την συμπλήρωση 170 χρόνων, προκειμένου να τιμήσουμε έναν πραγματικό Φιλέλληνα, τον ΦΡΑΝΚ ΑΣΤΙΓΞ, του οποίου η σορός μετά από εντολή του Ι. Καποδίστρια μεταφέρθηκε στον Πόρο, στον χώρο του πρώτου Ναυστάθμου της ελεύθερης Ελλάδος, με το σκεπτικό ότι:

« …..του γενναίου προασπιστού της ανεξαρτησίας ημών όστις εδέχθη δι ημάς το θανάσιμον εκείνον τραύμα, υπήρξε ανήρ, αγαθός επιλέγει και στρατιώτης άμα και ναύτης ανδρείος. Πολεμική άρα και ναυτική κηδεία ανήκει εις αυτόν κατ’ εξοχήν» και συνεχίζει « ως τόπος συναθροίσεως των συστρατιωτών του αοιδίμου, εξαιτείται ο Πόρος τα νεκρά αυτού λείψανα διά να τα δεικνύη διαρκώς εις τους γενναίους εκείνους οίτινες φέροντες μεθ’ εαυτόν μνημόσυνα ζωηρότατα του ευκλεούς συναγωνιστού θέλουν τον υπολαμβάνει ως μη παύσαντα να υπάρχη και παραμυθούμενος θέλουν οιονεί ενισχύεσθαι διά της παρουσίας του. Τέλος ως γυμνάσιον των νέων ναυτών μας ο Πόρος απαιτεί να είναι της σκιάς του το άσυλον, ώστε η μνήμη του ανεξάλειπτος από την φαντασίαν της νεολαίας ταύτης των αγαθών της Ελλάδος ελπίδων να τους υπεκαύση, ως πνεύμα προϊστάμενον εις τας σπουδάς των εις πρόσκτησιν των αρετών και γνώσεων όσων εκόσμουν τον αείμνηστον».(Κ.Ράδος, Ο ΑΣΤΓΞ και το έργο του,  Αθήνα, 1928)

(αυτό ας το θυμούνται όσοι θα ήθελαν να αλλάξουν την ιστορική μνήμη αυτού του χώρου).

   Το  Δημοτικό Συμβούλιο με την (υπ.αρ. 3027/4 Μαρτίου 1988) ομόφωνη απόφασή του, μου ανέθεσε μαζί με τον Δημ. υπάλληλο Μανώλη Μαρινάκη να οργανώσουμε το πρόγραμμα. Στην πορεία των συζητήσεων πρότεινα συγχρόνως να εορταστούν και τα 170 χρόνια από την υπογραφή της συνθήκης για τα σύνορα, πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό. Και έτσι την  3η Ιουλίου 1988 τελέστηκαν στον Πόρο οι εκδηλώσεις και για τις δύο επετείους.

   Η τελετή ξεκίνησε με τρισάγιο στο χώρο των τάφων των αγωνιστών του 1821, στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής (στο Μοναστήρι), όπου παραβρέθηκαν οι Ναυτικοί ακόλουθοι της Ρωσίας, της Γαλλίας και τις Αγγλίας αντιπρόσωπος του Αρχηγού Ναυτικού και Έλληνες εκπρόσωποι των κομμάτων και της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ενώ στο λιμάνι του Πόρου είχε καταπλεύσει αντιτοπιλικό.   Έγινε κατάθεση στεφάνων από τους Ναυτικούς ακολούθους των τριών προσκεκλημένων χωρών και από τις Ελληνικές αρχές. Στη συνέχεια ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων  στον τάφο του Άστιγγα στην ΣΜΥΝ.

   Με το πέρας της τελετής οι προσκεκλημένοι και πολλοί Ποριώτες που είχανε παρακολουθήσει την τελετή επισκέφτηκαν στο περιστύλιο του τότε 1ουΔημοτικού Σχολείου, την πρώτη έκθεση που  είχα οργανώσει, για την Ιστορία του Πόρου. Και τέλος η όλη τελετή τελείωσε με τις ομιλίες και το γεύμα που δόθηκε στο ξενοδοχείο Σειρήνα από τον Δήμο Πόρου.

Αυτά για την Ιστορία.

   Τώρα ως προς τις σημερινές εκδηλώσεις των «Συνοριακών».

   Δεν έχω αντιληφθεί ποιο το νόημα των εκδηλώσεων με τον τρόπο που γίνονται και την χρονική συγκυρία.

   Εάν ο Δήμος ήθελε να οργανώσει μουσικές βραδιές θα μπορούσε κάλλιστα να τις οργανώσει, αυτήν την χρονική περίοδο.

   Για να τιμήσουμε όμως την σημασία ενός μεγάλου γεγονότος όπως αυτό, πιστεύω ότι οι εκδηλώσεις θα έπρεπε να γίνουν κατ΄αρχάς σε άλλο χώρο σε άλλη χρονική περίοδο και όχι εν μέσω καλοκαιριού, που δεν είχαν καμία σχέση με τα γεγονότα.

   Η τελετή αυτή θα έπρεπε σαν πρώτους ενδιαφερόμενους να είχε τους Ποριώτες αλλά και τους φιλοξενούμενους του νησιού που ενδιαφέρονται να μάθουνε, αλλά κυρίως τα παιδιά τα οποία δυστυχώς έχουνε όχι μόνο άγνοια της ιστορίας αλλά δυστυχώς και αν υπάρχει προτομή του Καποδίστρια στον Πόρο.

Και αυτό το αντιμετώπισα όταν είχα προσκληθεί να μιλήσω στο Γυμνάσιο Πόρου για τον Καποδίστρια. Από τα 50 περίπου παιδιά της 3ης τάξης που παρακολούθησαν την ομιλία μου μόνον 3 ή 4 αν ενθυμούμε καλά ήξεραν που υπάρχει προτομή του Καποδίστρια. Και εμείς αναλωνόμαστε σε φιέστες και χειροκροτήματα χωρίς ουσία.

   Η εκδήλωση της μπάντας του Ναυτικού και οι χορωδοί ήταν βέβαια εξαιρετικοί, και να ήσαστε σίγουροι ότι ο κόσμος γι αυτό κατέβηκε στην πλατεία και όχι τόσο για να παρακολουθήσουν την ομιλία, που θα μου επιτρέψετε να πω ότι ελάχιστοι και από αυτούς ακόμη που ήτανε στις πρώτες σειρές των καθισμάτων την κατάλαβαν, ενώ κάποιοι απολάμβαναν το σουβλάκι, το μουσάκα με τζατζίκι και άλλοι το τσίπουρο με τις παρέες τους τυρβάζοντας για οτιδήποτε άλλο εκτός για το ουσιώδες θέμα της εκδήλωσης.

   Ως προς την κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Καποδίστρια, το θέαμα ήταν ανάλογο και προβλέψιμο, αφού τέτοια μορφής τελετή επελέγη να γίνει στη καρδιά της καλοκαιρινής σαιζόν, χρόνος προφανώς ακατάλληλος.

   Αξίζει να θυμηθούμε ότι η εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων, κυρίως για τους λόγους αυτούς,  από τον Αύγουστο που εορτάζετο  μετεφέρθη το Νοέμβριο.

   Η άλλη δε μανία να εξαφανίζονται τα στεφάνια ελάχιστες ώρες μετά την κατάθεση, ξεπερνάει κάθε όριο. Τα στεφάνια παρ’ όλο που το είχα επισημάνει και πέρσι εξαφανίστηκαν σχεδόν αμέσως μετά την τελετή, ενώ   θα έπρεπε να παραμένουν μέχρι την επομένη ώστε όσοι ξένοι και κυρίως τα παιδιά,  που θα περνούσανε από τον χώρο θα ενδιαφερόντουσαν βλέποντας τις σημαίες και τα στεφάνια για το τι συνέβη σε αυτόν τον χώρο. Σε άλλα μέρη τα αφήνουν μέχρι να ξεραθούν για τους ίδιους ευνόητους λόγους.

   Κλείνω γνωρίζοντας ότι πιθανόν να ενόχλησα  και ότι “θα  τα ακούσω” αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το κάνω και παρακαλώ  θα ήθελα πριν πείτε ή γράψετε να  το σκεφτείτε ποιο ψύχραιμα.

Εύχομαι του χρόνου να έχουν διαφοροποιηθεί πολλά πράγματα και να τιμηθεί κατά την διάρκεια της Ναυτικής Εβδομάδας και  ο Φράνκ Άστιγκ όπως του αρμόζει.

Γιώργος Αθανασίου

Ιστορικός ερευνητής.”




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Παναγ.Μουστάκας says:

    Συμφωνώ απολύτως με τον κ.Αθανασίου και ως προς τις προτάσεις του και,κυρίως,με τον σχολιασμό του για τον χρόνο,τον τόπο και τον τρόπο της εκδηλώσεως.Είναι αδιανόητο να συνδέονται ιστορικά γεγονότα με σουβλακιδοφαγία,παγωτό και πορτοκαλάδα.

  2. ARIS ADANIS says:

    “Να και ο γεροξεκούτης- φάντασμα”, θα πούνε τώρα τα ανώνυμα σαϊνια. Βρήκε πρόσφορο έδαφος για να ξανακάνει την εμφάνισή του. Λοιπόν ζήλεψα από τον κ. Γιώργο Αθανασίου, όχι τόσο για τα πολύ σωστά σημεία που επισημαίνει στο κείμενό του, αλλά για τον ευγενικό και ψύχραιμο λόγο του, μαθήματα συγκρότησης και συγκράτησης για πολλούς σχολιαστές, γενικά, και για μένα ιδιαίτερα.
    Θα ήμουν δε άδικος αν δεν μετέφερα την ευαρέσκειά μου και προς τον αρχισυντάκτη της ομάδας Porosnews κ. Μπάμπη Κανατσίδη, ο οποίος ανάρτησε αυτούσιο το κείμενο του Κου Αθανασίου. Πρέπει να ομολογήσω για πολλοστή φορά ότι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η ακεραιότητα τού Κου Κανατσίδη, ως προς αυτό το σημείο, είναι εμφανής και αξιοπρεπής.
    Τώρα ως προς αυτά που αναφέρει ο κ. Γιώργος Αθανασίου, θα συμφωνήσω 100%, καθώς βέβαια και με το σχόλιο του Κου Τάκη Μουστάκα. Θα μπορούσαμε μάλιστα να μείνουμε στην ευχή που εκφράζει εν κατακλείδι ο κ. Αθανασίου, ότι του χρόνου-πρώτα η Παναγιά- θα δοθεί η δέουσα προσοχή και θα αποδοθούν τα του Θεού στον Θεόν και τα του Καίσαρος εις τον Καίσαρα. (Θα αποφευχθεί δηλαδή ο λεγόμενος “αχταρμάς”)
    Γι αυτό τον σκοπό δεν απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια εκτός από 2 μόνο απλές και σαφείς παραμέτρους που, ως αποτέλεσμα απλής και κοινής λογικής, ασκούνται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, εκτός από την Ελλάδα (Διότι το φαινόμενο δεν είναι του Πόρου, αλλά ολόκληρης της Ελλάδας. Τα ίδια γίνονται-ή μάλλον δεν γίνονται- παντού). Τι δεν γίνεται;
    1/Έγκαιρος προγραμματισμός. Δηλαδή δαπανάμε το 20% της ενέργειάς μας σε προγραμματισμό και το 80% σε εκτέλεση, ενώ πρέπει να συμβαίνει το αντίθετο, και
    2/Ο καλός μάνατζερ δεν τα ξέρει όλα, αλλά ξέρει ποιος τα ξέρει (Πόσες φορές να το πούμε επιτέλους; Δεν θέλω να αναφέρω πιο πολλά διότι θα θίξω την μετριοφροσύνη των επαϊόντων, και μάλιστα χωρίς να τους ρωτήσω).
    Τέλος θα κλείσω με τη δική μου υποχρέωση (υποχρέωση επαναλαμβάνω, όχι δικαίωμα) που προέκυψε, μόλις είδα τα “ενσταντανέ” των δύο εκδηλώσεων που εντάχθηκαν – και οι δύο- στα “Συνοριακά της νεότερης Ελλάδας”. Είναι υποχρέωσή μου να εκφράσω τον σκεπτικισμό μου, όταν είδα από την μία να παρευρίσκονται πάνω από 2000 άτομα (ακροατές θα τους έλεγα) για να ακούσουν τα χιλιοειπωμένα ανέκδοτα του κ. Διονυσίου Σαββοπούλου, και από την άλλη κάτω από 20 άτομα, για να παρακολουθήσουν την κατάθεση στεφάνων από τη Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ αξιότιμη Κυρία Σταματάκη, στην προτομή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, πράγμα που δεν περιποιεί τιμή ούτε στη μνήμη του, αλλά ούτε και στην Κυρία Βουλευτή ούτε, φυσικά, σε κανέναν από τους αξιωματούχους του νησιού μας που ήταν εκεί.
    Και εντάξει, θες η ώρα, θες η οργάνωση, θες άλλες απρόβλεπτες παράμετροι, δεν ήρθε ο κόσμος. Ρωτάω κάτι πολύ απλό:
    Ήταν ανάγκη να αναρτηθούν αυτές οι φωτογραφίες, που μας στενοχώρησαν όλους; Προσωπικά ένιωσα αμηχανία, μόλις τις είδα. Να πω κάτι ακόμα; Δεν έχουμε τίποτα εναντίον ουδενός. Έχουμε μόνο εμπειρίες από τη δουλειά μας και αγάπη για τον Πόρο. Μη μας κακολογείτε λοιπόν που αγαπάμε τη μικρή πατρίδα μας και δεν παύουμε να το δηλώνουμε. Κι είναι τόσο δα μικρή, που την αγαπάμε ολόκληρη!
    Με πατριωτικούς χαιρετισμούς
    ΑΡΙΣ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ

  3. Αντώνης Βιρβίλης says:

    Πόσο σωστά τα λέει ο φίλος Γ. Αθανασίου…

Σχολιάστε