Όχι στο ρατσισμό



IMGP5072Γράφει η Αναστασία Καρούτη, εκπαιδευτικός – 

Με αφορμή πρόσφατο σχόλιο σε ένα από τα άρθρα του Porosnews γύρω από το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών, γράφω τούτο το άρθρο. Το σχόλιο που αποτέλεσε αφορμή για το κείμενο αυτό είχε να κάνει με το ρατσισμό και το «πρώτα δουλειά στους Ποριώτες και έπειτα σε Αλβανούς και Ρουμάνους».

Είναι μια άποψη που ακούγεται πολύ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, όπου τα ποσοστά του ρατσισμού και η ξενοφοβία δυστυχώς φαίνεται να είναι σε συνεχή αύξηση.

Από την πρώτη φορά που επισκέφθηκα τον Πόρο ενθουσιάστηκα με την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά του. Κατάγομαι από το Ναύπλιο και εκεί με έλκει εξίσου το ξένο στοιχείο και οι πάμπολλοι μετανάστες (οικονομικοί και μη) που ζουν στην πόλη μου. Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη και θαύμαζα το πολυπολιτισμικό στοιχείο της πόλης. Διάβαζα την ιστορία της Ελλάδας και πάντα εστίαζα στο ότι οι μετανάστες και οι «ξένοι» που έρχονταν στη χώρα στην οποία ζούμε έφερναν τα δικά τους στοιχεία και εμπλούτιζαν τον πολιτισμό μας, αλλά και τη στάση ζωής μας. Πιο πρόσφατο και γνωστό παράδειγμα, οι Μικρασιάτες πρόσφυγες του ’22, αλλά και οι Έλληνες της Πόλης που ήρθαν στην Ελλάδα μετά τα Σεπτεμβριανά του ’55. Στην αρχή, τους αποκαλούσαν οι Ελλαδίτες «Τουρκόσπορους» και τώρα μαγεύονται από τα πολιτισμικά στοιχεία που έφεραν μαζί τους.

Και τους Αλβανούς, τους Ρουμάνους, τους Πολωνούς, τους Ινδούς που ζουν στην Αργολίδα και την Τροιζηνία και εργάζονται σκληρά. Συμμαθήτριές μου διέπρεψαν στην ακαδημαϊκή τους πορεία και οι οικογένειές τους ήταν πάντα με ανοιχτές αγκάλες για εμάς, τις Ελληνίδες φίλες τους. Η Πολωνέζα θεία μου δουλεύει ασταμάτητα από τη μέρα που ήρθε στην Ελλάδα και ο θείος μου, Έλληνας που δεν έβρισκε κάποια θέση εργασίας εδώ, πήγε στην Πολωνία και δούλεψε για κάποιο διάστημα. Η Αλβανή θεία μου μιλάει τόσο καλά ελληνικά που κανείς δεν καταλαβαίνει ότι δεν είναι Ελληνίδα. Η Τουρκάλα συγκάτοικός με αποκαλεί «αδελφή μου» και εύχεται να δει από κοντά την Ακρόπολη. Ευχαριστώ την οικογένεια από την Αλβανία που μένει στο ίδιο χωριό με τους παππούδες μου, στην ορεινή Αιτωλοακαρνανία, και που τους βοηθούν όταν το χρειάζονται. Και θαυμάζω το Ρουμάνο γείτονά μου στο Ναύπλιο που δουλεύει 12 ώρες τη μέρα.

Εγώ… Εγώ έχω 2 πτυχία, 3 πιστοποιήσεις, μιλώ άπταιστα αγγλικά, έχω 3 χρόνια εργασιακή εμπειρία ως εκπαιδευτικός και μεταφράστρια, είμαι εθελόντρια σε 3 οργανισμούς, δημοσιογράφος και μεταφράστρια σε ευρωπαϊκό περιοδικό, έχω κάνει και 3 ατομικές καλλιτεχνικές εκθέσεις. Και είμαι 26.

Αν ακούγομαι πομπώδης είναι γιατί:

Είμαι μετανάστρια στη Ρουμανία. Δεν μπορούσα να βρω δουλειά στην Ελλάδα. Οι εδώ συνάδελφοί μου προτίμησαν εμένα για τη θέση αυτή, για να δημιουργήσουν μια διεθνή ατμόσφαιρα στο χώρο εργασίας, αν και ένας ντόπιος θα ήταν εξίσου καλός και χωρίς το εμπόδιο της γλώσσας. Ήμουν ασκούμενη για 2 μήνες, απέδειξα την αξία μου και έμεινα εδώ.

Θα ήθελα να σας ρωτήσω:

Πόσα παιδιά από τον Πόρο δεν μπορούν να βρουν δουλειά; Όχι δουλειά μόνο στον τουριστικό κλάδο – αλίμονο, δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να δουλέψουν εκεί. Πόσα παιδιά δε θέλουν να δουλέψουν στην επιχείρηση των γονιών τους − γιατί δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να συνεχίσουν μια οικογενειακή παράδοση αν δεν τους ταιριάζει και τους πνίγει. Πόσα παιδιά από τον Πόρο έφυγαν στο εξωτερικό;

Θα μας άρεσε να έβρισκαν κλειστές πόρτες, οπουδήποτε, γιατί προηγούνται οι ντόπιοι;

Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι σαν ναρκωτικά. Είναι πολύ δυνατά και εθιστικά. Μας κλείνουν σε έναν κόσμο ψεύτικο, όπου δεχόμαστε μόνο το γνωστό σε εμάς. Γινόμαστε στενόμυαλοι και δε βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Φταίνε πάντα οι ξένοι, οι διαφορετικοί: οι «λαθρομετανάστες», οι «κακοί μουσουλμάνοι», οι «αδιάντροποι ομοφυλόφιλοι», οι «μαύροι», οι «Πακιστανοί», οι «άθεοι», οι «αριστεροί που θέλουν να ανοίξουν τα σύνορα», το «κάθε καρυδιάς καρύδι». Μετά από λίγο φταίνε οι γυναίκες, που δεν υπακούν. Μετά ο γείτονάς μας που έδωσε ρούχα σε ξένους. Στο τέλος, εμείς οι ίδιοι.

Σας έχω νέα, φίλοι μου. Με το μίσος πεθαίνεις, δεν πας μπροστά. Μπορεί τα τσιτάτα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας να ηχούν παρηγορητικά σε μερικούς, αλλά κάνουν κάτι τέτοιο μόνο και μόνο γιατί αποσκοπούν στο να δημιουργήσουν μια (ψεύτικη) «ταυτότητα», μια «κοινωνία». Δίνουν την ψευδαίσθηση της ομάδας και λειτουργούν ως αντικαταθλιπτικό σε δύσκολους καιρούς.

Αλλά αυτό που μας σώζει είναι η αληθινή γενναιότητα, η καλλιέργεια και το άνοιγμα στο διαφορετικό. Αυτό ξεπερνά το φόβο και δημιουργεί κοινωνίες και αλληλεγγύη. Και εγώ όταν γυρίσω στην Ελλάδα, τέτοιο κόσμο θέλω να δω, όχι ανθρώπους να φοβούνται κάποιον με άλλη εθνικότητα.

Γιατί έγραψα αυτό το κείμενο; Γιατί δεν αντέχω το ρατσισμό και θέλω να τον αντιμάχομαι ενεργά (ή πνευματικά, σε αυτήν την περίπτωση), όπου και αν βρίσκομαι.

[ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Εγώ και «τα παιδιά μου», οι διεθνείς εθελοντές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα στο οποίο είμαι υπεύθυνη. Είναι από την Κίνα, τη Βραζιλία, τη Μαλαισία, την Αργεντινή, την Ουκρανία, την Ουγκάντα, τη Ρουμανία, το Μαυροβούνιο, την Αλβανία, και την Κόστα Ρίκα και ήρθαν στη Ρουμανία για 6 εβδομάδες, για να διδάξουν σε μαθητές Λυκείου. Κανείς δεν είναι πάνω από 23 χρόνων.]




Comments (8)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Dimitris Chountas says:

    Ένα μεγάλο μπράβο!!

  2. “Όχι στο ρατσισμό” δεν είναι σύνθημα, δεν είναι οδηγία, είναι αυτονόητη ανθρωπιστική υποχρέωση.

    Είναι όμως λάθος, και πολλές φορές σκόπιμη προπαγάνδα των κρατικοδίαιτων επαγγελματιών “ανθρωπιστών”, να συγχέεται η έννοια του ρατσισμού με τις διαπιστώσεις των προβλημάτων που δημιουργούνται από την έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής και τις συνέπειές της.

    Είναι επίσης λάθος, όπως και σκόπιμη, πολλές φορές, προπαγάνδα, να αναπαράγεται ευθέως ή πλαγίως, η παρεξήγηση ότι οι Έλληνες είναι ρατσιστές και ξενόφοβοι. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Έλληνες συμβιώνουν αρμονικά με τους ξένους, το βλέπω από παιδί, το βλέπω και τώρα εδώ που ζω, το βλέπω και στην γειτονιά μου στον Πόρο. Οι εξαιρέσεις – που σε άλλες δυτικές κοινωνίες, δήθεν ανεκτικές και δήθεν προοδευτικές, είναι πολύ περισσότερες και πολλές φορές θεσμοθετημένες – δεν δικαιολογούν το αυτομαστίγωμα μας. Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι οι μονότονες κορώνες και τα συνθήματα, που έτσι κι αλλιώς δεν προσέφεραν ποτέ, πουθενά και τίποτα, αλλά η επιμονή μας για μια σύγχρονη και ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική (κάτι για το οποίο η δήθεν αλληλέγγυα δυτική Ευρώπη σφυρίζει αδιάφορα ενώ φυλλάσει τα νώτα της), όπως και η με κάθε πρακτικό τρόπο συμβολή μας στην ανακούφιση όσων φθάνουν εδώ με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής.

  3. κ. Κατερίνα, συμφωνώ απολύτως! Και με την ευκαιρία τούτη, θα ήθελα να προσθέσω στο άρθρο μου κάτι που θεώρησα αυτονόητο, αλλά δεν είναι: θεωρώ τους Έλληνες από τους πιο ζεστούς ανθρώπους και τους πιο φιλόξενους λαούς. Όπως το είδατε κι εσείς σαν παιδί το είδα κι εγώ – από παιδί (μεγάλωσα σε γειτονιά μεταναστών σε χωριό έξω από το Ναύπλιο) μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και θεωρώ πως η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα του φόβου που βιώνουμε όλοι. Η απουσία μεταναστευτικής πολιτικής αλλά και παιδείας (ανθρωπιστικής, κοινωνικών σπουδών, νεότερης ιστορίας που να μιλά για τα κύματα μεταναστών στην Ελλάδα αλλά και για κύματα Ελλήνων μεταναστών στον κόσμο) είναι πράγματι ηχηρή.

    Ευχαριστώ πολύ το Porosnews για τη δημοσίευση και εσάς για τα σχόλιά σας.

  4. Και, ακόμη: δεν πιστεύω ότι το κείμενό μου αποτελεί “αυτομαστίγωμα”. Θα μπορούσα να μιλήσω πολύ άνετα για κοινωνικές πολιτικές και τη διαφορά της ενσωμάτωσης και της αφομοίωσης που ποτέ δεν κατανοήσαμε στην Ελλάδα. Θα μπορούσα να μιλήσω και για όλους τους συμπολίτες μας που απέκτησαν -στα ξαφνικά;- μια ξενοφοβική συνείδηση και στηρίζουν “παρατάξεις” που τα μέλη τους μαχαιρώνουν και σκοτώνουν κόσμο, ή εύχονται την απομάκρυνση κάθε διαφορετικού στοιχείου (από εθνικότητα ως θρησκεία και σεξουαλικό προσανατολισμό, και όχι μόνο)ή για κόσμο που χαίρεται όταν υπογράφονται συνεργασίες με ξένες χώρες στις οποίες νέοι μπορούν να πάνε για να εργαστούν, αντί να σκεφτούν τί θα μπορούσαν να καταφέρουν αυτοί οι άνθρωποι εδώ. Θα μπορούσα επίσης εύκολα να πω πως δεχόμαστε τους μετανάστες, ναι, αλλά δεχόμαστε τους μετανάστες και από αναπτυσσόμενες χώρες (ας μην ξεχάσουμε τη Μανωλάδα)που έρχονται για να δουλέψουν οπουδήποτε ή για να περάσουν ένα διάστημα σε χώρα τράνζιτ (που είναι η Ελλάδα) ή δεχόμαστε ευκολότερα τους μετανάστες από ευρωπαϊκές χώρες που έρχονται για να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους εδώ (αφού συνταξιοδοτηθούν, ή για να εργαστούν ως καλλιτέχνες, κλπ.); Ναι, υπάρχουν Έλληνες που προχωρούν σε κοινωνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς, όπως σε άλλες χώρες. Καλύτερα ένα μικρό “αυτομαστίγωμα” που μπορεί να μας ξυπνήσει, παρά μια ζωή σε μια φούσκα του “εμείς είμαστε καλοί κατά βάθος”.

    Με το παραπάνω κείμενό μου ήθελα απλώς να εκφράσω προσωπικά συναισθήματα, όχι να εμβαθύνω σε πολιτικές. Και πάλι σας ευχαριστώ.

  5. Aναστασία, διάβασα προσεκτικά τα δύο σου σχόλια και βρίσκω πως το δεύτερο αναιρεί το πρώτο. Υποθέτω καταλαβαίνεις σε ποια σημεία αναφέρομαι.

    Να διευκρινήσω ότι το δικό μου σχόλιο αφορούσε στην συμπεριφορά της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, έτσι όπως την έχεις διαπιστώσει κι εσύ από το χωριό που μεγάλωσες, και δεν είχε να κάνει με τις περιπτώσεις όσων εκμεταλλεύονται τους ξένους εργάτες και όσων κρύβουν μέσα τους ένα φασιστικό και ρατσιστικό κτήνος. Αυτοί οι τελευταίοι δεν πρόκειται ποτέ να συμμορφωθούν με συνθήματα και με νουθεσίες, για τις εγκληματικές συμπεριφορές υπάρχουν οι ποινικοί νόμοι. Και οι πρώτοι, πάντα θα εκμεταλλεύονται την ανάγκη του άλλου για εργασία όσο δεν υπάρχουν νόμοι που να τους προστατεύουν ή όσο δεν λειτουργούν όσοι υπάρχουν. Και οι ξένοι, επειδή εισέρχονται παράνομα και είναι φοβισμένοι και υποχρεωμένοι να κρύβονται, είναι τα μεγαλύτερα θύματα. Θέλουμε δεν θέλουμε λοιπόν, πολιτικό είναι το ζήτημα.

    Για τα άλλα θέματα που έβαλε το κείμενό σου (ξενοφοβία, πολυπολιτισμικότητα, ενσωμάτωση, διαφορετικότητα, ανεκτικότητα, ξενητεμός, ανοικτά σύνορα για όλους, κ.ά) ο διάλογος δεν θα τελειώσει ποτέ.

    Να είσαι καλά.

  6. Πράγματι, κι εγώ όταν διάβασα τα σχόλιά μου είδα τη διαφορά: δεν έχω διατυπώσει ορθά το δεύτερο σχόλιό μου. Για να το αποσαφηνίσω: οι Έλληνες σε ένα αρκετά μεγάλο τους κομμάτι είναι πολύ καταδεκτικοί προς το διαφορετικό στοιχείο. Ωστόσο, η συντηρητική και αρκετές φορές φοβική συμπεριφορά υπάρχει μέσα μας. Είμαστε καταδεκτικοί σε ό,τι μοιάζει να τείνει προς ένα καλύτερο επίπεδο ζωής (Ευρωπαίοι που ζουν στην Ελλάδα, λόγου χάρη), αλλά με ανθρώπους που προέρχονται από φτωχές, αναπτυσσόμενες χώρες, τα πράγματα αλλάζουν. Με τα πρόσφατα αποτελέσματα των εκλογών, ούτε εγώ πια δεν είμαι σίγουρη για το αν αυτές οι φοβικές συμπεριφορές εδρεύουν στο μειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας (που έτσι ελπίζω και πάντα πίστευα) ή αν έχουν αρχίσει να γίνονται “σχεδόν αποδεκτές” από πολλούς, με την έννοια του ότι δε μας προκαλούν αποτροπιασμό. Ό,τι αναφέρω στο 2ο σχόλιό μου δυστυχώς είναι πραγματικότητα και δυστυχώς, ναι, μας χρειάζεται ένα γερό ξύπνημα, αυτό το πιστεύω.

    Σας ευχαριστώ πολύ, κ.Κατερίνα, για τα σχόλιά σας και τη συζήτηση, αλλά και την ευκαιρία να αποσαφηνίσω τα γραφόμενά μου.

  7. Παναγιώτης Μουστάκας says:

    Ωραίο το άρθρο της κ.Καρούτη,όπως και η εν συνεχεία “συζήτηση”με την κ.Κατερίνα.Αυτό το οποίον θα ήθελα να επισημάνω στην κ.Καρούτη είναι ότι οι εκδιωχθέντες από την Μικρά Ασία ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ (και βεβαίως λαθρομετανάστες)αλλά ΕΛΛΗΝΕΣ που κατέφυγαν στην μητέρα πατρίδα.Τέλος θέλω,επίσης,να επισημάνω ότι οι Ελληνες οι οποίοι έχουν για διάφορους λόγους μεταναστεύσει στο εξωτερικό(μεταξύ των οποίων υποθέτω και η κ.Καρούτη) μετέβησαν τηρούντες τις νόμιμες διαδικασίες του κράτους υποδοχής,μεταξύ των οποίων είναι και το λευκό ποινικό μητρώο,και δεν εισήλθαν λαθραία σ’αυτό.

  8. Γεια σας, κ. Μουστάκα,
    θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το σχόλιό σας. Επίσης, στο κείμενό μου δεν υποστηρίζω πως οι Έλληνες της Μ.Ασίας ήταν μετανάστες, με προσεκτικότερη ανάγνωση θα δείτε ότι τους αποκαλώ πρόσφυγες, μια και πρόσφυγες ήρθαν εδώ.

    Ακόμη, η συζήτηση για τους λαθρομετανάστες δεν έχει τέλος, οι πτυχές είναι πολλές. Όμως, προτού αρχίσουμε να μιλάμε για “λαθραίους”, ας σκεφτούμε πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι λαθραίος. Οι άνθρωποι δεν είναι εμπορεύματα, πάντοτε υπάρχει κάποιος λόγος που φεύγουν από το χώρο όπου ζουν χωρίς νόμιμες διαδικασίες. Με λίγα λόγια, και επειδή ο όρος “λαθρομετανάστης” για μένα είναι πολύ βαρύς:
    -λαθραίοι είναι και οι πρόσφυγες που χάνουν τα χαρτιά τους,
    -λαθραία και τα θύματα του τράφικινγκ,
    -λαθραίοι οι μετανάστες που ξεκινούν με όλα τους τα έγγραφα για να τα χάσουν μαζί με τη ζωή τους στο Αιγαίο ή στην Αδριατική, αφού πληρώσουν αδρά για να περάσουν στην Ευρώπη.
    Ας μην μπούμε στη συζήτηση περί διαχωρισμών, πράγματι οι μετανάστες που στερούνται εγγράφων σε μερικές περιπτώσεις μπορεί ευκολότερα να στραφούν σε παραβατικές συμπεριφορές, μιας και ξέρουν πως δυσκολότερα θα συλληφθούν, αλλά αυτό μπορούν να το κάνουν καθημερινά και οι νομοταγείς πολίτες μιας χώρας. Και νομίζω πως υπάρχουν πολλά περιστατικά που το αποδεικνύουν.

    Και πάλι σας ευχαριστώ.

Σχολιάστε