Το καθρεφτάκι



apolonporos  Ένα κείμενο του Άρι Αντάνη, για το “Porosnews

Αύγουστος 2013. Τα πράγματα δεν είναι καλά. Οι προοπτικές δεν είναι ευοίωνες.  Η χώρα υποφέρει. Ο κοσμάκης ταλανίζεται. Οι πολιτικοί  μας  τρώγονται μεταξύ τους  αλλά οι ίδιοι δεν… τρώγονται με τίποτα.  Δυστυχώς.  Μια ζωή ο ένας βρίζει τον άλλον. Δεν λένε να μονιάσουνε  με… καμία κυβέρνηση.  Η νεολαία δεν βρίσκει δουλειά. Και  δεν έχει πολλές ελπίδες. Όπως όλος ο κόσμος δηλαδή. Και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουμε τι μας περιμένει αύριο. Ή μάλλον, αυτό που ξέρουμε δεν είναι καλό. Μάλλον…

Αύγουστος 2013. Πέρασε και η γιορτή της Παναγίας. Τσούλησαν κάπως τα πράγματα. Σε γενικές γραμμές. Σιγά-σιγά βέβαια θα επανέλθει ο κόσμος στη βάση του. Όλοι μας, αυτές τις μέρες, προσευχηθήκαμε στη χάρη Της, πρώτα  να έχουμε την υγεία μας και μετά να  βγει ο τόπος από την κρίση. Μια ευχή τόσο γνήσια,  και από όλους,  τελικά μπορεί και να πιάσει. Μακάρι. Αλλά φτάνει μόνο η ευχή;

Φτάνει άραγε μόνο η ευχή;  «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», λέγανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Αλλά εμείς,  οι νέοι  τους απόγονοι,  μόνο να μιλάμε για εκείνους  τους αρχαίους  ξέρουμε. Και αυτό κάνουμε συνέχεια, όταν δεν τσακωνόμαστε μεταξύ μας.  Μα αυτή είναι η λύση;

 

Αύγουστος 2013. Τι έφταιξε άραγε και φτάσαμε σε αυτή την κρίση που δεν έχει τέλος; Μόνο οι πολιτικοί; Εμείς δεν φταίξαμε καθόλου;  Και  πες  ότι  δεν φταίξαμε όλα αυτά τα χρόνια που συσσωρεύονταν οι αιτίες της σημερινής κατάντιας. Τώρα; Δεν φταίμε; Τι κάνουμε τώρα;  Πολύ φοβάμαι ότι και τώρα κάνουμε τα ίδια που κάναμε πάντα. Και μετά παραπονιόμαστε για τους πολιτικούς.  Ας αναρωτηθούμε. Αλλάξαμε εμείς καθόλου νοοτροπία; Αλλάξαμε μυαλά; Μυαλά αλλάξαμε; Μόνο αυτό. Να αναρωτηθούμε.

 

Αύγουστος 2013. Κι έχουμε την  ίδια νοοτροπία που είχαμε  και τον Αύγουστο  2012, του  2000, του 1990, του 1980.  Δεν θα φέρω  παραδείγματα για να αποδείξω ότι έχω δίκιο. Εγώ τώρα θα αναφέρω ένα μόνο περιστατικό που, εκ πρώτης όψεως,  μοιάζει εντελώς άσχετο. Εσείς κρίνετε αν είναι. Παρακαλώ…

Στη γειτονιά μου κάθε πρωί βγαίνει μια  γηραιά κυρία γύρω στα 85, με ένα τσεμπέρι στο κεφάλι και δυο κοτσίδες να κρέμονται από κάτω. Στα χέρια της κρατάει το λουρί ενός μικρού σκυλιού, ράτσας «κανίς». Η γραία είναι μάννα ενός  γιατρού που μένει σε μια πολυτελή μονοκατοικία,  200-300 μέτρα από την πολυκατοικία μας. Ο γιατρός  αγγαρεύει  προφανώς τη μαννούλα του  να βγάζει κάθε πρωί το «κανίς»  για να κάνει τα κακά του. Κι εκείνη  το φέρνει  να χέζει  στο πεζοδρόμιο της δικής μας πολυκατοικίας.

Τις προάλλες  της είπα:

-Γιατί δεν έχετε γάντι;   Εκείνη είτε  δεν κατάλαβε  είτε  με ειρωνεύτηκε. (Εγώ  δεν μπόρεσα να … εμπεδώσω, τι από τα δύο κρυβόταν στα λόγια της):

-Γάντι;  Γιατί;  Μπας κι  χειμώνιασ’  κι διεν του πηρρ’ χαμπάρρ’;

 

Αύγουστος 2013.  Έτσι κάνουμε όλοι. Δεν κρατάμε  γάντι.  Όχι μόνο για τα σκυλιά αλλά για όλα. Λερώνουμε εμείς και περιμένουμε από άλλους να καθαρίσουν. Και δεν σκεφτόμαστε ότι  αυτά δεν γίνονται σε άλλες χώρες. Είμαστε πολίτες Ευρωπαίοι, αλλά μόνο στο όνομα. Στην πράξη τι είμαστε;  Πολίτες  Έλληνες  που  εκτός από ένα σκυλάκι «κανίς» που  το πάμε  να  χέζει  στην αυλή  του γείτονα, δεν έχουμε κάτι αξιόλογο να επιδείξουμε στο παρόν μας  και βέβαια δεν έχουμε καμία προοπτική για το μέλλον της χώρας μας. Γι αυτό συνεχώς ανατρέχουμε  στο παρελθόν. Και σε κάθε ευκαιρία θυμόμαστε τους αρχαίους  Έλληνες, αναμασάμε ρητά και αποφθέγματα που δεν τα τηρούμε.  (Όπως  κι εγώ πιο πάνω). Λέμε πχ συν Αθηνά και χείρα κίνει, λέμε μέτρον άριστον, λέμε χρόνου φείδου, λέμε εν οίδα ότι  ουδέν οίδα. Αποφεύγουμε βέβαια  και δεν λέμε τη γνωστή παρήχηση του  «ταυ», τυφλός τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματ’ ει, γιατί  φοβόμαστε πως αυτό μας αγγίζει άμεσα.

Μιλάμε  όμως για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, μιλάμε για τον Αισχύλο , το Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Αριστοφάνη, κάθε καλοκαίρι  κάνουμε εκδηλώσεις  αφιερώματα στους αρχαίους προγόνους μας,  αλλά και στους πιο σύγχρονους που όμως δεν ζουν πια, στον  Καζαντζάκη, στον Καβάφη, στο Σεφέρη, στον Ελύτη, στον Ρίτσο. Ανατρέχουμε σε ήρωες, σε παλιούς ζωγράφους, μουσουργούς, τραγουδιστές, γλύπτες, γράφουμε βιβλία με παλαιά θέματα, τόμους  για να τιμήσουμε τους παλιούς, εμφανίζουμε ό,τι παλιό  υπάρχει και ανασύρουμε  από τη λήθη  πρόσωπα που έχουν χαθεί, αλλά και άλλα που είναι πια ηλικιωμένα. Όλα τα παλαιά, δηλαδή. Από το παλιό ως το  αρχαίο. Νέο; Ελάχιστο!

Φυσικά  καυχόμαστε και για τη γλώσσα μας, που προέρχεται από την αρχαία ελληνική γλώσσα και  που από αυτήν πήραν παρα πολλές λέξεις   οι περισσότερες γλώσσες του κόσμου…  Μόνο που αυτά εμείς τα υποστηρίζουμε με ανορθογραφίες, με ασυνταξίες και βέβαια  με… Gkreeklish  στο ίντερνετ.

Τέλος  πάντων, ωραία είναι όλα αυτά! Αλλά σήμερα τι κάνουμε; Γιατί έχει πάει περίπατο το «και χείρα κίνει»;  Όλο πίσω κοιτάμε. Μα η ζωή είναι μπροστά! Τι μανία είναι αυτή με τα παλιά! Μήπως βοηθάει η  μελαγχολία που προκαλούν; Τότε γιατί  την κρύβουμε με αμήχανα χαμόγελα;  Λίγη «αλεγρία», να ανέβουμε, ρε φιλαράκια. Με όλα αυτά τα παλιά όλο πέφτουμε.  Και  δράση. Στη… δράση κολλάει το σίδερο!

 

Αύγουστος 2013. Δεν μπορώ να πω. Όλες αυτές οι αναφορές στα παλιά, πράγματι , είναι πολύ καλές. Και πρέπει να γίνονται. Αλλά, προς Θεού, όχι μόνο αυτές. Οι Έλληνες είμαστε προσκολλημένοι  αγρίως στο ένδοξο παρελθόν μας. Και το παρόν τι γίνεται; Το μέλλον; Το κανίς μάς έλειπε. Είναι, άραγε,  το κανίς που χέζει σε ξένες αυλές, το μέλλον αυτού του τόπου; Δεν μας προβληματίζει η παντελής έλλειψη νεολαίας από τις εκδηλώσεις;  Στα αφιερώματα στους παλιούς,  μόνο ηλικιωμένους  βλέπει κανείς. Πού είναι το μέλλον της πατρίδας; Γιατί είναι  πλήρης  η απουσία των νέων και από τα σωματεία; Τι μπορεί να κάνει η γερουσία πια; Ό,τι ήταν να κάνουμε  εμείς το κάναμε. Και εν πολλοίς το κάναμε στραβά. Και τώρα ακόμα πιο στραβά. Γιατί το μόνο που πρέπει να κάνει τώρα πια  η κάθε γερουσία είναι να εμπνεύσει τους νέους.  Πώς; Με σεβασμό κυρίως και αλληλοσεβασμό ακόμα πιο… κυρίως. Οι μεγάλοι πρέπει να σέβονται τους νέους και όχι το αντίθετο. Εάν οι νέοι δεν έμαθαν σεβασμό οι μεγάλοι φταίνε γι’ αυτό. Κι επειδή δεν είναι ποτέ αργά ας  σεβαστούμε  ΤΩΡΑ τα νιάτα. Για να  πάρουν τα ηνία σε όλους τους τομείς. Και όταν λέμε σε όλους εννοούμε σε όλους. Γιατί απέχουν; Ας αναρωτηθούμε. Γιατί δεν νοιάζονται; Μήπως δεν τους αφήνουμε;  Εμείς λέμε:  δεν έρχονται. Και οι νέοι λένε:  δεν μας δέχονται.  Φαύλος και αυτός ο κύκλος στη  νέα  Ελλάδα.

Πού  δεν τους δεχόμαστε;  θα ρωτήσουν ορισμένοι. Είναι ανάγκη  κι εμείς που τα γράφουμε να πούμε πού;  Για να μας κράξουνε πάλι αυτοί οι ορισμένοι που δήθεν ρωτάνε; Παντού! Σε όλους τους τομείς και όλα τα  σημεία της κοινωνικής μας ζωής.  Είναι αλήθεια ότι κάπου -κάπου εμφανίζεται  και κάποιος νέος ή κάποια νέα. Αλλά δεν φτάνουν  ένας, δύο, τρεις. Θέλουμε χίλιους δεκατρείς.

 

Αύγουστος 2013. Το καθρεφτάκι.

Αυτή η παράγραφος είναι μια μεταφορά. Και μπαίνει ως  κατακλείδα για να δικαιώσει τον τίτλο  του παρόντος κειμένου.

Το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου μας  είναι το παρελθόν μας,  η ιστορία μας.

Η πορεία που διαλέγουμε  είναι το παρόν.  Οδηγούμε  το όχημα μπροστά, πάντα μπροστά προς το μέλλον. Μόνο  κάπου- κάπου ρίχνουμε κλεφτές ματιές στο καθρεφτάκι της ιστορίας  και  απλά «κόβουμε κίνηση». Αμέσως ξαναφέρνουμε την προσοχή μας  στην τωρινή πορεία μας  και  πατάμε γκάζι  προς το μέλλον, με την ταχύτητα της  κοινής λογικής,  τηρώντας τους κώδικες και ακολουθώντας τα σήματα.

Και βέβαια σεβόμενοι τους άλλους οδηγούς.

Το βλέμμα μας  ας  μην είναι πια προσκολλημένο στο καθρεφτάκι. Γιατί, όπως το έχουμε πάθει κατ’ επανάληψη, είναι σίγουρο πως  δεν θα αποφύγουμε  πάλι  το… στουκάρισμα.  Αλλιώς, τουλάχιστον ας μη δείχνουμε δα και τόσο… έκπληκτοι, κάθε φορά που στουκάρουμε. Τόσο έκπληκτοι; Δεν μας πιστεύει πια… «κανίς

Άρις Αντάνης

Αύγουστος 2013

 




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Βαγγέλης Ταρταρακης says:

    Συγχαρητήρια κύριε Αρι
    Συμφωνώ απολύτως σε ολα
    Ειναι το μονο κείμενο εδω και παρα πολυ καιρο που έχω διαβάσει που δείχνει σεβασμό και εμπιστοσύνη στους νέους
    Οι νέοι προτρεπονται απο παντού να καταστρέψουν και οχι να δημιουργήσουν
    Το δύσκολο ειναι να δημιουργήσεις και οχι να καταστρέψεις
    Η άρνηση του παλιού (καθεστώτος, κατεστημένου) θα έρθει μονο οταν κατι νέο δημιουργηθεί
    Ας αποβαλλουμε λοιπόν λανθασμενες νοοτροπίες του παρελθόντος και ας πορευτούμε με γνώμονα το κοινό καλο και οχι το ατομικό
    Μονο αν η κατσίκα του γείτονα ειναι χορτατη θα ειναι και η δικια μας

    Φιλικά

    Βαγγελης

  2. Άρις Αντάνης says:

    Όταν ένας νέος σου δίνει συγχαρητήρια είναι σαν να σου απονέμει “master’s”.
    Μόνο αυτό θέλω να σημειώσω, με ειλικρινά μεγάλη ταπεινότητα, και να υποβάλω τις ευχαριστίες και τα σέβη μου.
    Αριστείδης Παναγιώτου Αντάνης

  3. Κατερίνα Σ.Μ. says:

    Χαιρετώ σας
    Υγιαίνετε και καλό φθινόπωρο!

    …όμως οι κλεφτές ματιές στο καθρεφτάκι της ιστορίας, μας λένε πως οι “τροχονόμοι” που μας δείχνουν την πορεία προς το μέλλον είναι οι ίδιοι που μας έριξαν στον γκρεμό και τώρα επιτίθενται στους φορολογούμενους εργαζομένους και συνταξιούχους για να βουλώσουν τις τρύπες που οι ίδιοι άνοιξαν στην λεωφόρο του παρελθόντος. Μ’ αυτούς τους τροχονόμους, από στουκάρισμα σε στουκάρισμα θα πηγαίνουμε, μέχρι να διαλυθεί τελείως το …όχημα.

    Για την κρίση δεν είναι υπεύθυνη η “νοοτροπία” μας, όπως δεν είναι υπεύθυνη η νοοτροπία των Ισπανών, των Πορτογάλων, των Ιρλανδών… Δεν φθάσαμε στην κρίση επειδή μια αμελητέα μειοψηφία λερώνει με ακαθαρσίες σκύλων τα ξένα πεζοδρόμια, ούτε η νοοτροπία αυτής της μειοψηφίας χαρακτηρίζει το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού. Φθάσαμε στην κρίση επειδή τα κρατικά ταμεία τα άδειασαν αυτοί που ασκούσαν κυβερνητική πολιτική επί δεκαετίες. Έχουν ονοματεπώνυμο οι υπεύθυνοι – είναι οι ίδιοι που χθες έβριζαν ο ένας τον άλλον, οι ίδιοι που μας βεβαίωναν πως δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να συγκυβερνήσουν και μόλις είδαν τα ποσοστά τους να πέφτουν κατακόρυφα, ορκίστηκαν στο όνομα της πατρίδας ότι θα τα κάνουν πλακάκια για να μας …σώσουν. Κοντεύουν τέσσερα χρόνια που μας …σώνουν και μας ξανασώνουν, αλλά κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε του χρόνου και χειρότερα.

    Διατηρώ τα ίδια μυαλά που είχα και προ κρίσης και δεν σκοπεύω να τα αλλάξω. Προτιμώ να κουνάω το χέρι μου για να αλλάξουν ενασχόληση αυτοί με το ονοματεπώνυμο και να πάνε εκεί που ανήκουν, εκεί που αν δεν τους περίσσευε το θράσος και η δίψα (για την κουτάλα) της εξουσίας θα μας είχαν ζητήσει ένα μεγάλο “συγγνώμην” και θα είχαν αποσυρθεί εκουσίως εκεί που ανήκουν: στην λέσχη των αποτυχημένων πολιτικών, όπου θα απολαμβάνουν τα υλικά αγαθά που αποκόμισαν από το προσοδοφόρο επάγγελμά τους.

Σχολιάστε