Το άρθρο του γιου του τον οδήγησε σε παραίτηση



cencΝεαρός φοιτητής από τη Νάουσα, έγραψε σε τοπική εφημερίδα ένα υπέροχο κείμενο νεανικής ελπίδας και ορμής για την γενέθλια πόλη του.  

Ο Νίκος Βραντσής εξέφρασε τους προβληματισμούς του για την πόλη που αγαπάει. Για τους ανθρώπους της. Το κείμενο του Νίκου, εκφράζει πολλούς νέους ανθρώπους όχι μόνο στη Νάουσα, αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ο πατέρας του Νίκου, ήταν ο αντιδήμαρχος του δήμου της Νάουσας. Το κείμενο του Νίκου όμως, δεν άρεσε στον δήμαρχο της Νάουσας, ο οποίος οδήγησε τον πατέρα του σε παραίτηση από την θέση του αντιδημάρχου, επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο, όλα όσα πραγματεύεται το άρθρο του φοιτητή.

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Νίκου Βραντσή το οποίο αξίζει να διαβαστεί με προσοχή, αφήνοντας το στην κρίση σας:

«Ξέρετε τι μεγάλο δυστύχημα είναι να μη σου αρέσει η πόλη που αγαπάς; Δυστυχώς εμένα μου συνέβη. Έχει πάψει να μου αρέσει αυτή η πόλη.
Δεν μου αρέσει γιατί όταν πηγαίνω στη βιβλιοθήκη της είμαι μονάχος.
Δεν μου αρέσει γιατί βλέπω αποτσίγαρα στους δρόμους πεταμένα, βλέπω τα εκπληκτικά φυσικά της τοπία βεβηλωμένα, βρώμικα.
Δεν μου αρέσει γιατί όποιον δημιουργικό άνθρωπο έχω συναντήσει, μοιάζει απαρηγόρητος, περιθωριοποιημένος και μόνος, βασανισμένος από τους κανίβαλους που πίνουν, δίχως να εκτιμούν, την φαιά του ουσία.
Δεν μου αρέσει γιατί βλέπω ανθρώπους υποταγμένους στα συντηρητικά βλέμματα , μιας συντηρητικής κοινωνίας. Ανθρώπους που κυνηγούν τα λάθος πράγματα, για να κερδίσουν την εκτίμηση λάθος ανθρώπων.
Δεν μου αρέσει γιατί οι πολιτικοί μας πατριάρχες, ζήτησαν ψήφο για την αξιοπρέπεια ενός τίτλου ή μιας θέσης. Aν ξεγυμνώσεις όμως τους ανθρώπους αυτούς απ’ όλα τούτα τα αξιώματα, θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία του να μην είσαι τίποτα.
Δεν μου αρέσει γιατί ο πολίτης της συνδέει την πολιτική με τους πολιτικούς.
Δεν μου αρέσει γιατί δεν βλέπω ανθρώπους να ονειρεύονται. Και όσοι το έκαναν, έχασαν τη σπιρτάδα από τα μάτια τους, γιατί προτίμησαν τη σιωπή από τη μοναξιά.
Δεν μου αρέσει η θλίψη, η μιζέρια που αποπνέει αυτή η πόλη.
Eσύ, αλήθεια, δεν ταυτίζεσαι μαζί μου;

Ίσως είσαι απλά από αυτούς που έπαψαν να μάχονται. Εκείνους τους συμβιβασμένους που από καιρό γνωρίζουν τη θλιβερή κατάσταση μα αρνούνται να τη παραδεχτούν, γιατί δεν έχουν επιλογή. Νομίζοντας πως είναι φυλακισμένοι σε μια κόλαση που είναι αδύνατον να αλλάξει, προσπαθούν να σκαρφιστούν τρόπους για να αποσπάσουν την προσοχή τους. Αντί να παλέψουν για να αλλάξουν την πόλη αυτή, μεμψιμοιρούν ή απλά μεθούν και ταξιδεύουν σε απραγματοποίητους πόθους και απωθημένα θέλω. Ίσως έπαψες να νοιάζεσαι.

Ίσως είσαι από εκείνους τους δειλούς που αρνούνται να αγκαλιάσουν το νέο, γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή. Γιατί ξέρουν πως ως κομμάτι του παλιού, ίσως δυσκολευθούν να βρουν μια θέση στο καινούριο όταν και αν αυτό εδραιωθεί. Ακόμα και η θέση του μεμψίμοιρου στην πόλη τούτη είναι μια θέση. Μια θέση, θα έλεγα, που έχει και μια αίγλη, διότι δίνει την εντύπωση πως ο αρνητισμός κρύβει και μια αντιπρόταση, η οποία όμως στην ουσία δεν υπάρχει. Στην πραγματικότητα η θέση σου είναι μια θέση δειλίας. Η δειλία της απάθειας. Διότι αν πάψει να υπάρχει αυτό για το οποίο παραπονιέσαι, θα χάσεις την ταυτότητά σου, θα χάσεις αυτό που σου δίνει νόημα.

Εκτός αν είσαι από κείνους που γνωρίζουν το κενό τους, μα δε ξέρουν πώς να το γεμίσουν. Σε σένα χρειάζεται ένας στόχος, και μια πελώρια προσπάθεια ώστε να σε κάνουμε να πιστέψεις στον εαυτό σου, να πιστέψεις πως είσαι ικανός να αλλάξεις, έστω λίγο, τα πράγματα. Αρκεί να προσπαθήσεις.

Ίσως είσαι από αυτούς που συνεχίζουν μονάχοι, μια μάχη σιωπηλή. Μα η μάχη που δίνεις είναι για να διατηρήσεις το όνειρό σου, τον πόθο σου και τη σπιρτάδα στο δικό σου βλέμμα. Έπαψες να μάχεσαι για μια αλλαγή συλλογική. Μετά από κάθε προσπάθεια συνάντησες την αδιαφορία, την προδοσία. Και πληγώθηκες. Οπισθοχώρησες στο προσωπικό, ιδιωτικό σου χώρο, για να τον σώσεις από τη φθορά. Εσύ σίγουρα τώρα που με διαβάζεις στον ζεστό, μοναχικό και ασφαλή σου χώρο, νιώθεις μια φλόγα που ανάβει τα σωθικά σου, κατανοώντας πως υπάρχουν και άλλοι σαν εσένα, και αναζητάς τώρα τρόπο να τους συναντήσεις για να σκαρφιστείτε μαζί τα παιχνιδίσματα που θα μπορούσαν να απελευθερώσουν την οργισμένη δημιουργία που συσσωρεύατε στην σιωπή της ιδιώτευσης.

Η μικρή εσωστρεφής μας πόλη είναι μια πόλη σκληρή. Πολύ σκληρή. Μια πόλη αυτάρεσκη και αλαζονική, που εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμό της, νομίζει πως είναι ξεχωριστή. Δυστυχώς κάνει λάθος. Για να γίνει μια πόλη ξεχωριστή πρέπει να παλέψει. Και πάει καιρός που η πόλη αυτή έχει παρατήσει τα όπλα. Πάει καιρός που η πόλη αυτή έχει παραδοθεί, διολισθαίνοντας σε μονοπάτια που πολύ εύγλωττα απεικόνισε ο Λάνθιμος στον Κυνόδοντά του.

Ζητούνται, λοιπόν επικίνδυνοι άνθρωποι, να ταράξουν τη σιωπή. Ζητούνται άνθρωποι να βάλουν ένα μεγάλο στοίχημα. Να δώσουν μια μάχη ενάντια σε συντηρητικούς «ηγέτες» και συντηρητικούς πολίτες. Ενάντια σε μια βαθιά θεμελιωμένη λογική.

Επικίνδυνοι, ανικανοποίητοι με την υπάρχουσα σήψη και παρακμή, ονειροπόλοι, θρασύτατοι και αλλόφρονες, των οποίων η ψυχή και η σκέψη βράζει. Αυτούς έχει ανάγκη η πόλη.

Αυτοί πρέπει να δώσουν το παρόν. Απ’ τους υπόλοιπους ζητώ απλά να μην σταθούν εμπόδιο.»

Νίκος Βραντσής

Πηγή: http://www.parallaximag.gr/parallax-view/enas-antidimarhos-mia-paraitisi-kai-i-hameni-timi-mias-polis




Comments (10)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Παρά τις αλήθειες που περιέχει, το κείμενο δεν παύει να είναι μηδενιστικό. Είναι εξαιρετικά απογοητευτικό να γράφει ένας νεαρότατος άνδρας ένα κείμενο παραίτησης επειδή δεν του αρέσει η πόλη του. “Έπαψες να μάχεσαι για μια αλλαγή συλλογική.” λέει. Η απορία μου είναι πότε πρόλαβε να συμμετάσχει σε συλλογικές προσπάθειες και πότε πρόλαβε να πάψει να μάχεται κιόλας. Θα είχα κατανόηση αν αυτό το κείμενο το είχε γράψει ένας μεγάλος άνθρωπος που έδωσε επί χρόνια και προσωπικές και συλλογικές μάχες και απογοητεύτηκε, ζώντας τα προσωπικά του προβλήματα μέσα σ’ αυτές τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Αλλά δεν μπορώ να κάνω το ίδιο όταν προέρχεται από ένα νέο άνθρωπο που ακόμα δεν πρόλαβε να “κολλήσει ένσημα”, να βάλει την σφραγίδα του με επίμονη προσπάθεια.

    Επίσης, με το να συντάσσεις κείμενα που περιγράφουν πλαγίως (γιατί αυτό κάνει ο νεαρός) πόσο ξεχωριστός είσαι εσύ, πόσο καλύτερος από τους άλλους δηλαδή, πόσο μοναδικός, πόσο ποιοτικότερες είναι οι αναζητήσεις σου, και πόσο δεν αντέχεις τον περίγυρο, μόνο διάθεση για συλλογικότητα δεν εμπνέεις ούτε την συλλογικότητα υπερασπίζεσαι. Και το καινούργιο που προσδοκά δεν είναι πάντα και αναγκαστικά καλύτερο από το παλιό. Ούτε αποδομητικές ταινίες σαν τον Κυνόδοντα, σηματοδοτούν το καινούργιο.

    Δυστυχώς, όλες οι πόλεις – μικρές και μεγάλες – σε όλη την υφήλιο, με τις εξαιρέσεις βέβαια, είναι ίδιες. Το ζήτημα είναι τι μπορείς να κάνεις για να εμπνεύσεις, να κινητοποιήσεις και να συνεργαστείς με άλλους για να κάνεις τη δική σου πόλη καλύτερη.

  2. Γιάννης Γκούμας says:

    Κάπως έτσι είναι οι περισσότερες περιοχές της Ελλάδας, με κάποιες διαφοροποιήσεις. Υπάρχουν περιοχές καθαρές για παράδειγμα, γιατί μόλις μερικά πλακάκια γεμίσουν βρώμα και τσιγάρα, αντί να τα μαζέψουν αλλάζουν πλακάκα. Υπάρχουν περιοχές που δεν ανακατέβουν την πολιτική με τους πολιτικούς γιατί δεν υπάρχει πλέον πολιτική να ανακατέψουν.
    Υαπάρχουν περιοχές που σε προστατεύουν να μην ξεκινήσεις να αντιδράς, γιατί σου λένε, Πού πας; Θα σε φάνε! Ξέρουν ποιοι είναι και δεν τους έχουν λυντσάρει ακόμα.

    Υπάρχουν περιοχές που έχουν φτάσει πιο πέρα ακόμα, όπου μια και χαλάσανε την περιοχή τους την πουλάνε όσο όσο, γιατί είναι κορόιδα και δεν θέλουν να την φτιάξουν.

    Αυτό που δεν αλλάζει όμως, είναι ότι παντού υπάρχουν ευκολόπιστοι που ακολουθούν ευλαβικά το ίδιο κόμμα, την ίδια πεποίθηση, λες και είναι θρησκεία που δεν χρειάζεται να αποδειχτεί. Άνθρωποι που δεν θυμούνται από το σχολείο ότι το κράτος το έφτιαξαν οι άνθρωποι και πρέπει να το κρίνουν, όπως και ότι σχετίζεται με αυτό.

  3. Άρις Αντάνης says:

    Συμφωνώ με την Κατερίνα Σ.Μ.
    Ισως μάλιστα χρειαστεί να συμπληρώσω, ότι πολλοί από αυτούς τους “επικίνδυνους” που “ζητούνται” στην κατακλείδα του καλογραμμένου, ομολογουμένως, κειμένου του κυρίου Νίκου Βραντσή, έχουν ήδη ταράξει τη σιωπή, αλλά όχι με το πνεύμα που προφανώς υπονοεί ο αρθρογράφος. Τα λόγια αυτά μάλιστα ίσως θεωρηθεί πως τους ταιριάζουν “γάντι”. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να εξηγήσω περαιτέρω τι και ποιους εννοώ.
    Δύο ακόμα σημεία επιτρέψτε μου να θίξω:
    1. θα μου άρεσε το κείμενο να σταματούσε σε εκείνα τα “δεν μου αρέσει”. Μέχρι εκεί μου άρεσε.
    2. Αν είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος υποχρέωσε τον Αντιδήμαρχο πατέρα του νέου αρθρογράφου σε παραίτηση,εξ αιτίας αυτού του άρθρου, φαντάζομαι πως λίγα θα είναι τα “ψωμιά” του στη Δημαρχία της Νάουσας. Αλλιώς ας προσθέσουμε και αυτή την κατηγορία ανδρεικέλων στη σημερινή κατάντια της Ελλάδας. (ΕΠΑΝΑΛΜΒΑΝΩ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!) Και προς Θεού ας μη λέμε “ζητούνται”, γιατί “σούρνονται” σαν την γρίπη και είναι ήδη τόσο πολλά αυτά τα ανδρείκελα που μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους ακόμα και ως … κόμμα!
    Άρις.

  4. Πάνος Θεοχάρης says:

    Κάτοχοι της μόνης αλήθειας, άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους, άνθρωποι που μισούν τους άλλους.

    Το κείμενο είναι όντως μηδενιστικό, και δυστυχώς είναι η απόρροια δύο πραγμάτων που υπάρχουν στην νέα γενιά σήμερα.

    Το πρώτο είναι ότι όλα τελείωσαν, ότι δεν υπάρχει ελπίδα, κάτι που έχει γεννηθεί κυρίως μέσα στα σχολεία, και σε μερίδα μέσων μαζικής ενημέρωσης, όπου η υπερβολή στον λόγο φέρνει την αίσθηση της καταστροφής χωρίς αυτή καν να έχει έρθει.

    Έτσι σήμερα λέξεις όπως “χούντα” από ανθρώπους που δεν έζησαν ποτέ την χούντα (εγώ για παράδειγμα γεννήθηκα το ’71), ή που δεν είδαν πότε πόσο σκληρή ήταν η πραγματικότητα στο εξωτερικό, σε διάφορα απολυταρχικά καθεστώτα (είτε δυτικές χούντες, είτε ανατολικούς σοσιαλιστικούς παραδείσους που ήταν ακόμα χειρότερα)΄’ή η έκφραση του Τσίπρα για την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση που πέρνα η πατρίδα μας, τα λόγια όλων των πολιτικών μας, από Σαμαρά και Παπανδρέου μέχρι τον τελευταίο βουλευτή, για την μεγαλύτερη κρίση της οικονομίας μας, όταν οι γονείς μας έζησαν μια κατοχή και έναν εμφύλιο, όπου το 20% του πληθυσμού πέθανε από την πείνα, όταν σε κάποια κοντινά κράτη (Σερβία πριν από 15 χρόνια, Συρία, Ιρακ σήμερα) οι πιθανότητες να πεθάνεις από ελεύθερο σκοπευτή, ή βόμβα στα ψώνια είναι μεγαλύτερες από τις πιθανότητες του “πάμε στοίχημα” του ΟΠΑΠ….

    Το δεύτερο πρόβλημα σε αυτά τα παιδιά, είναι αυτό που εστίασε η Κατερίνα. Παιδιά που δεν έχουν κανένα ένσημο στην πλάτη τους, παιδιά που ακόμα δεν έχουν βγει να παλέψουν στην βιοπάλη, στον πραγματικό αγώνα. Αυτά τα παιδιά τα έχουν πείσει ότι ο αγώνας είναι το πεζοδρόμιο, ότι με φωνές και καταλήψεις κάποιος μπορεί να μας χαρίσει το μέλλον μας. Και επειδή δεν είναι δυνατόν να μας χαρίσει κανένας το μέλλον μας όσο και να θέλει, καθώς και ότι τόσα χρόνια αγώνα στο πεζοδρόμιο μάλλον χειρότερα μας έκαναν, η απογοήτευση είναι διπλή.

    Ένα παρόμοιο κακό κείμενο που κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο όπου αρκετός κόσμος το εγκωμίαζε, ήταν το
    #kati_se_lenin (http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/golden-hall-%CE%BF-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7) όπως ειρωνικά τελικά το σχολίασε ακόμα περισσότερος κόσμος, ένα κείμενο όπου και εκεί ο συγγραφέας κατείχε την μόνη αλήθεια, όπου η ανωτερότητα του ήταν δεδομένη, όπου περιφρονούσε την μεγάλη μάζα, όπου ο ρατσισμός για τον συνάνθρωπο του ήταν έκδηλος, καθώς και το μίσος για όποιον είχε παραπάνω από αυτόν.

    Κάτι τέτοια μαζί με τις φασίζουσες νοοτροποίες διαφόρων ακροαριστερών, όπου πάντα χάϊδευαν την τρομοκρατία, συμπαθούσαν και δικαιολογούσαν τους τρομοκράτες (για καλό σκοπό σκότωνε ο Κουφοντίνας κατέθεσε γνωστός αριστερός βουλευτής στο δικαστήριο της 17Ν), όπλισαν τα χέρια όχι μόνο των πυρήνων της συμφοράς και άλλων τέτοιων οργανώσεων, αλλά και της Χρυσής Αυγής, καθότι ναι μεν δεν βλέπουμε όλοι τα πράγματα από την ίδια γωνία, αλλά η δικαιολογία για το καλό του τόπου και ο εθισμός στην βία είναι κοινώς.

    Τέλος να πω ότι τα σχόλια της Κατερίνας πρέπει να είναι μάθημα για τον ίδιο μας τον τόπο.

    Το έχω ξαναπεί, πρέπει να ξεπεράσουμε το στάδιο του “τι κάνει ο δήμος για εμάς” , και να πάμε στο στάδιο του “τι κάνουμε εμείς για τον τόπο μας”.

    Σε μια περίοδο όπου το κράτος έχει φαλιρίσει και η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα έχει την (οικονομική) βοήθεια του, εμείς οι ίδιοι πρέπει να δράσουμε και να λερώσουμε τα χέρια μας.

  5. Σπυρος says:

    Σσσσ!!!! Η πατρίδα κοιμαται. Ας μην ταραξουμε τον υπνο της

  6. Άρις Αντάνης says:

    ΑΡΑ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ, ΑΓΑΠΗΤΕ ΠΑΝΟ:
    ΟΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΠΑΝΕ ΠΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΑΥΤΟΙ- ΚΑΤΑ 80%- ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΑ ΗΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ. “ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ” ΛΟΙΠΟΝ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΝΑΤΖΑΡΟΥΝ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2014 ΜΥΑΛΑ ΤΟΥ 1940 (ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΡΙΝ). ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ. Η ΖΩΗ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΤΑ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ (1,2,4,8,16,32….) ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΑ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ (1,2,3,4,5,6,7…) ΟΙ ΜΑΝΑΤΖΑΡΑΙΟΙ ΤΟΥ 40, 50, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΕΤΑ, ΕΧΟΥΝ ΠΑΨΕΙ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ.
    ΒΕΒΑΙΑ Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΘΕΛΕΙ ΝΟΙΑΞΙΜΟ, ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ, ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΖΗΛΟ, ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΙΣ 6 ΚΑΙ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΟ ΒΡΑΔΥ. ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ. ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΔΗΜΟ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΟΥΣ Κ.Ο.Κ.
    ΠΑΝΤΩΣ ΕΓΩ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΣΤΡΕΨΩ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΟΥ ΒΛΕΠΩ ΜΟΝΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΣΧΟΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ.ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ…
    ΑΡΙΣ

  7. Δεν ήταν αυτό το πνεύμα του σχολίου μου, Πάνο. Ή, πιο σωστά, δεν έγινε κατανοητό στο σύνολό του, και ίσως είναι δικό μου το λάθος που δεν ήμουν σαφής. Ήθελα να σημειώσω τον ελιτισμό, έως και μισανθρωπία, συνηθισμένο σύμπτωμα των ελιτιστών(ελιτιστών με την κακή έννοια) του νεαρού της Νάουσας και την έκδηλη περιφρόνησή του για τον κοινωνικό περίγυρο που δεν έχει τις ίδιες με τις δικές του αναζητήσεις. Γράφοντας όμως για συλλογικές δράσεις των νέων συμπεριλαμβάνω – ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ – και τις δυναμικές διεκδικήσεις που εκφράζονται με διαμαρτυρίες, με πορείες, με φωνές και συνθήματα, με τραγούδια, με διαδηλώσεις, με απεργίες, με μποϊκοτάζ, και λοιπές ειρηνικές εκδηλώσεις.

    Αλίμονο αν οι νέοι ανέχονταν οτιδήποτε επιβάλλει η κάθε πολιτική εξουσία! – και ειδικώς αυτές οι πολιτικές εξουσίες που είναι αποκλειστικώς υπεύθυνες για την καταστροφή μιας χώρας. Γιατί, είναι καταστροφή, Πάνο, ότι στην χώρα δεν άφησαν δεκαράκι στα κρατικά ταμεία τα δύο κυβερνητικά κόμματα ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία. Είναι καταστροφή που έχασαν στον τζόγο του Χρηματιστηρίου τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και δεν είχαν να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις (ΟΜΩΣ είχαν, και έχουν ακόμα χρήματα, να πληρώνουν συμβούλους, παρασυμβούλους, ΜΚΟ, κανάλια, προέδρους και μέλη δ.σ.). Είναι καταστροφή η συρρίκνωση – για να το πω μαλακά – του κοινωνικού κράτους, της παιδείας, του συστήματος υγείας. Είναι καταστροφή που ο κόσμος κρυώνει μέσα στα σπίτια του και που πεθαίνει στην προσπάθειά του να ζεσταθεί. Είναι καταστροφή που η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο και που εργαζόμενοι επί 8ωρο πληρώνονται 18 ευρώ την ημέρα. Είναι καταστροφή που αυτοί οι μεροκαματιάρηδες των 18 ευρώ πληρώνουν τους τραπεζίτες για τα θαλασσοδάνεια που έδιναν σε ημετέρους για “επενδύσεις” στις ελβετικές τράπεζες. Είναι καταστροφή που ξεπουλάνε γη, λιμάνια και κερδοφόρες επιχειρήσεις του Δημοσίου, που κάνουν απαγορευτικό το ηλεκτρικό ρεύμα, που η νεολαία ξενητεύεται και που κατεστραμένοι οικονομικώς άνθρωποι αυτοκτονούν. Όλες αυτές τις συμφορές δεν τις έφερε ο αγώνας στο πεζοδρόμιο, όπως νομίζεις, – τις έφεραν οι συγκεκριμένες πολιτικές και οι μεθοδεύσεις των δύο κομματικών χώρων που άσκησαν την εξουσία.

    Οι νέοι δεν χρωστούν τίποτα, και οι υποχρεώσεις που έχουν για να συμβάλλουν στην πρόοδο του τόπου τους είναι αυτονόητες, όπως και για τους μεγαλύτερους: σεβασμός στο περιβάλλον, συμμετοχή σε τοπικούς πολιτιστικούς φορείς με δράση, εκπλήρωση των οικονομικών υποχρεώσεων προς το Δήμο τους. Το ίδιο αυτονόητητη και η υποχρέωσή τους για συμμετοχή στις δράσεις που έγραψα στην αρχή. Αλλά σε καμμία περίπτωση δεν είναι υποχρεωμένοι να “λερώσουν τα χέρια τους” για να υποκαταστήσουν τις υπηρεσίες του Δήμου, επειδή η Τ.Α. δεν λαμβάνει την όποια οικονομική βοήθεια νομίζει πως πρέπει να του παρέχει η κεντρική διοίκηση, ή επειδή η προπαγάνδα του Σκάι την ονομάζει “κοινωνική δράση” για να παρασύρει τους αφελείς νέους. Αν οι Δήμοι δεν έχουν χρήματα ή δεν διαχειρίζονται σωστά, οι νέοι δεν φέρουν ΚΑΜΜΙΑ ευθύνη.

    Τέλος, όταν από ηλικιακώς μεγάλους και έμπειρους ερμηνεύονται διασταλτικώς άρθρα του Συντάγματος, δεν είναι να απορούμε που άπειροι νέοι ερμηνεύουν λανθασμένα τη λέξη “χούντα”. Εξάλλου μπορεί να μπερδεύονται επειδή και η χούντα νομοθετούσε με προεδρικά διατάγματα…

  8. Ιωάννης Γκούμας says:

    Η διαφορά της τότε χούντας με την σημερινή, είναι ότι τότε δεν είχαν εκλεγεί και κάποιες ομάδες πληθυσμού φιλικές προς το πολίτευμα ήταν σχετικά υπεράνω του νόμου, σε μερικά θέματα. Ομοιότητες συναντάμε στην κατάργηση της δημοκρατίας και στην χρήση της αστυνομίας για την προστασία των κυβερνόντων και κατάπνιξη κάθε αντίθετης άποψης.
    Τότε δεν κυκλοφορούσαν εφημερίδες, σήμερα ο τύπος είναι καθαρά προπαγανδιστικός κατά τα πρότυπα των τότε συνταγματαρχών, ποιο επαγγελματικά κρυμμένα μηνύματα, με σύγχρονη τέχνη της διαφήμισης.

    Μην μπερδευτείτε, δεν έχω ζήσει την τότε χούντα. Συγκρίνω τις ιστορίες αυτών που την έζησαν με την σημερινή πραγματικότητα. Τότε αν σήκωνες κεφάλι σε βάζανε φυλακή βράδυ χωρίς δίκη, τώρα σε δικάζουν αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο… βλέπε Σκουριές.
    Αν και εκεί θυμίζει και πεδίο μάχης, όπως στην Σερβία. Οι κάτοικοι χρειάζονται ενισχύσεις ή αντιπερισπασμό με ταυτόχρονη επίθεση στην βουλή. Αυτό ίσως μειώσει τις δυνάμεις κατοχής της περιοχής.

  9. Σπυρος says:

    ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ

    μην αποχαυνώνεσαι ΞΥΠΝΑ
    μην μιζεριάζεις ΚΙΝΗΣΟΥ
    μην γκρινιάζεις ΔΡΑΣΕ

    δεν περιμένουμε τίποτα από κανέναν
    δεν επαναπαυόμαστε στο τίποτα
    δεν αφηνόμαστε στην αδράνεια
    Έλα σε μια συγκέντρωση με κύριο ομιλητή ΕΣΕΝΑ. Έλα να πεις τις ΙΔΕΕΣ ΣΟΥ και να βρεις συμπαραστάτες για να τις κάνεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Είσαι ο μόνος αρμόδιος για τον τόπο σου. Είσαι ο μόνος πραγματικά υπεύθυνος για το νησί σου Είσαι ο μόνος που πραγματικά θέλει και μπορεί να το κάνει καλύτερο. Δεν έχεις ανάγκη από φορείς που αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Αντί να γκρινιάζεις για πράγματα που δεν γίνονται έλα να βρεις παρέα για να τα κάνεις. Δείξε στον εαυτό σου ότι είσαι πολίτης και όχι υπήκοος
    ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ
    ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ

    ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ- ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    Κτήριο ΣΥΓΓΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ώρα 5.00΄μμ
    ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΠΟΡΟΥ

  10. —- Ιωάννης Γκούμας says: Μην μπερδευτείτε, δεν έχω ζήσει την τότε χούντα. Συγκρίνω τις ιστορίες αυτών που την έζησαν με την σημερινή πραγματικότητα. Τότε αν σήκωνες κεφάλι σε βάζανε φυλακή βράδυ χωρίς δίκη, τώρα σε δικάζουν αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο… βλέπε Σκουριές. —-

    Σκουριές και όχι μόνον. Και τα χημικά και το μαύρο ξύλο που πέφτει εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών – με την πρόφαση των ελάχιστων παρακρατικών, μπαχαλάκηδων ή αυτοαποκαλούμενων αναρχικών που κατεβαίνουν για να διαλύσουν τις πορείες και που αν ήθελαν θα μπορούσαν να τους συλλάβουν εύκολα – δεν το λες δημοκρατία. Ούτε λες δημοκρατία τις μεθοδεύσεις που ακολουθούν στο δρόμο για τις εκλογές του προσεχούς Μαΐου: διεξαγωγή του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών μία εβδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές, ένταση της τρομοκρατίας για το ανύπαρκτο “λόμπυ της δραχμής” ώστε να μασήσουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες ότι δεν θα βρίσκουν φάρμακα, ακυρότητα από το ΣτΕ των μειώσεων των μισθών των ενστόλων λογαριάζοντας ότι οι ένστολοι όλων των σωμάτων είναι το 8% του εκλογικού σώματος, “ιδιοτελείς πένες” και ιδιοτελείς φωνές που αναπαράγουν με τις ίδιες ΑΚΡΙΒΩΣ λέξεις την κυβερνητική προπαγάνδα και την θεωρία των δύο άκρων, 58 παρθενογεννημένοι πολιτικοί “για το Αναφαίρετο Δικαίωμα του Ανθρώπου να εχει Όλα τα δάχτυλα σε Όλα τα μέλια, σε όλα τα πόστα, για πάντα, ξανά, μέχρι να σβήσει ο Ήλιος.” (Δερβενιώτης: http://derveniotis.wordpress.com/2013/10/14/%CF%86%CE%B9%CE%BB-%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1/)

    … και να δούμε τι άλλο θα σκεφθεί η “δημοκρατία” τους μέχρι τον Μάιο, για να υφαρπάξει και πάλι την ψήφο των αφελών και των ανυποψίαστων.

Σχολιάστε