Τα μονοπάτια πρέπει να μας δείξουν… το δρόμο



1000406_10201236736496093_939505972_nΓράφει ο Μπάμπης Κανατσίδης –

Διαβάζοντας το βιβλίο του Σάββα Αθανασίου έμαθα πολλά πράγματα για τα μονοπάτια των Μεθάνων και της Τροιζηνίας.

Το βιβλίο όμως, παρουσιάζει και μια άλλη διάσταση της περιοχής μας.

Μια διάσταση, που η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, αγνοεί.

Την εξερεύνηση του τόπου μας, μέσα από τους περιπάτους.

Το βιβλίο «Από το Διαβολογέφυρο στα μονοπάτια της ηφαιστειακής λάβας της Καμμένης Χώρας» ανοίγει δρόμους ανάπτυξης, εναλλακτικών μορφών τουρισμού. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν το πρώτο manual για την ανάπτυξη του περιπατητικού τουρισμού, στην ευρύτερη περιοχή του Πόρου, των Μεθάνων και της Τροιζηνίας.

Ο περιπατητικός τουρισμός,  ορίζεται ως η πραγματοποίηση τουριστικών δραστηριοτήτων που αφορούν τη διενέργεια περιπατητικών εκδρομών διαμέσου περιοχών αξιόλογης αισθητικής, περιβαλλοντικής και πολιτιστικής αξίας. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη με πρωτοβουλία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χανίων και για τη διεξαγωγή της, συμπληρώθηκαν 1.045 έγκυρα ερωτηματολόγια, μεταφρασμένα σε έξι διαφορετικές γλώσσες (νορβηγικά, σουηδικά, αγγλικά, γερμανικά, πολωνικά και ρώσικα), τα οποία συμπληρώθηκαν από αλλοδαπούς τουρίστες 13 διαφορετικών χωρών (Νορβηγία, Σουηδία, Δανία, Φινλανδία, Αγγλία, Γερμανία, Πολωνία, Βέλγιο, Ολλανδία, Τσεχία, Αυστρία, Ρωσία και Σλοβακία). Ο περιπατητικός τουρισμός συγκεντρώνει ένα συνολικό ποσοστό ενδιαφέροντος ίσο με 20,4%, με το 28,5% των αντρών να ενδιαφέρεται, έναντι 14,6% των γυναικών. Οι Σλοβάκοι/Τσέχοι (32,1%) προτιμούν περισσότερο αυτόν τον τουρισμό. Επιπλέον, τα άτομα ηλικίας 16-34 ετών ενδιαφέρονται περισσότερο. Για την ανάπτυξη του περιπατητικού τουρισμού, απαιτείται η δημιουργία κατάλληλων μονοπατιών, οργανωμένων ή όχι, εύκολης ή δύσκολης πρόσβασης, καθώς και η έκδοση πληροφοριακών φυλλαδίων και χαρτών, έτσι ώστε να βελτιωθεί η πρόσβαση, να σημανθούν τα μονοπάτια και να αναδειχθούν επιλεγμένα σημεία της περιοχής (γεφύρια, μοναστήρια, σπήλαια).

Δείτε περισσότερα: http://www.epistimonikomarketing.gr/anaptuksiaki-dunamiki-kai-prooptikes-gia-ton-enallaktiko-tourismo-sto-nomo-xanion/

Κατά τη γνώμη μου, ο Πόρος, τα Μέθανα και η Τροιζηνία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν ενιαίος τουριστικός προορισμός. Η στρατηγική να καθορίζεται από κοινού. Και τα τουριστικά πακέτα να εμπλουτιστούν.

————————-

Όταν με ρωτούν κάποιοι ξένοι φίλοι μου «Τι μπορούμε να δούμε αν έρθουμε διακοπές στον Πόρο. Τι έχει ο τόπος σας;», το μυαλό μου – εκτός από το όμορφο νησί μας – πηγαίνει και στις απέναντι ακτές.   «Και τι δεν έχει ο τόπος μας;»

Τον Σαρωνικό, το Βουνό, το Ηφαίστειο, τις Υπέροχες ακτές και παραλίες, τις Ιαματικές πηγές και τα λουτρά, τη Λίμνη , το Ονειρικό φαράγγι και το ποτάμι, τα Κάστρα , τους Ναούς και τα Αρχαία μνημεία, τα βυζαντινά, τα μεσαιωνικά και τα νεότερα, τα Μοναστήρια και τα ξωκλήσια, τους Ελαιώνες, το πευκοδάσος, το Λεμονοδάσος, την Αλική, τα Σπήλαια , τον Παραδοσιακό οικισμό και τα όμορφα ορεινά χωριά, τις βυθισμένες πολιτείες…

Πάνω απ’ όλα όμως ο τόπος μας, έχει μια τεράστια ιστορία.

Όλα τα παραπάνω, είναι φυτεμένα στο άγιο αυτό χώμα, με φόντο την ψευδαίσθηση της Κοιμωμένης που δημιουργούν οι κορυφογραμμές της περιοχής.

Παράλληλα μέσα από το βιβλίο του Σάββα Αθανασίου, ανοίγονται προοπτικές μερικής ανάπτυξης των ακόλουθων μορφών τουρισμού: Αρχαιολογικό, εκκλησιαστικό και μοναστηριακό  και αγροτουρισμό.

———————

Δεν είμαι σίγουρος αν μπορούμε να αναπτύξουμε και να αξιοποιήσουμε, όλα τα παραπάνω που αποτελούν τον πραγματικό πλούτο αυτού του τόπου. Δυστυχώς, δεν βρισκόμαστε εμείς στα κέντρα εξουσίας. Δεν παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις. Δεν διαχειριζόμαστε εμείς τα κονδύλια.   Και δυστυχώς – για εμάς – αυτοί που κρατάνε τα κλειδιά της εξουσίας, δεν έχουν το όραμα. Είτε γιατί δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους, είτε από μικροπολιτική σκοπιμότητα και τοπικιστική στενομυαλιά.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σαν κοινωνία, είναι να γνωρίσουμε αυτό τον τόπο. Να διαδώσουμε τις πραγματικές αρετές του, και να αγωνιστούμε για να διαφυλάξουμε αυτή την κληρονομιά.

Το βιβλίο του Σάββα Αθανασίου, είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Τα μονοπάτια που καταγράφονται, θα πρέπει να διαφυλαχτούν σαν κόρη οφθαλμού.  Όπως κι όλόκληρη η φυσική κληρονομιά του τόπου μας.

Το όραμα του αείμνηστου Σταύρου Κούβαρη, παίρνει σάρκα και οστά μέσα από την υπέροχη συγγραφική δουλειά του κ. Αθανασίου, που δείχνει το δρόμο, ή μάλλον το μονοπάτι προς τα μπρος.

Το βιβλίο «Από το Διαβολογέφυρο στα μονοπάτια της ηφαιστειακής λάβας της Καμμένης Χώρας» , θα πρέπει να γίνει οδηγός περιπάτων για τα σχολεία της περιοχής μας.  Θα πρέπει σύντομα να μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και να συνοδεύει κάθε προσπάθεια τουριστικής προβολής του τόπου μας.

 

 




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Τάσος Γκούμας says:

    Μπάμπη, είμαι απολύτως σύμφωνος με τη θέση σου ότι «αυτά αποτελούν τον πραγματικό πλούτο αυτού του τόπου».
    Ένα λοιπόν πρόβλημα που, εμμέσως πλην σαφώς σημειώνεις είναι, ότι αυτός ο πραγματικός πλούτος καταστρέφεται, είτε επειδή η σημασία του δεν γίνεται αντιληπτή, είτε θυσιάζεται χάριν μιας μη οριοθετημένης εννοιολογικά ανάπτυξης, είτε λόγω έλλειψης περιβαλλοντικής αίσθησης, είτε λόγω προσωπικών, πραγματικά ανερμάτιστων συμφερόντων.
    Το τραγικό είναι ότι οι άνθρωποι που ηγούνται δεν κατηγορούνται ως ανήθικοι, αλλά ως μη καλώς μορφωμένοι, με την έννοια της πνευματικής τους μορφής και όχι της γραμματικής.
    Δεν μπορούν π.χ. να αξιολογήσουν την αξία της οροσειράς των Αδερών. Ή της κοιλιάς της Κοιμωμένης.
    Καθώς δε μαθαίνω, οι Αδέρες θα διασχιστούν οριζόντια με ένα δρόμο ταχείας κυκλοφορίας που θα εξυπηρετεί τα διερχόμενα οχήματα προς Ύδρα κλπ.
    Νοιώθω ότι, το βουνό τέλος.
    Και θυμάμαι τί μου έλεγε πριν τρία περίπου χρόνια ένας αγράμματος κτηνοτρόφος της Χώριζας για το Ορθολιθι:
    -‘’Πάει. Το ξεπαρθενέψαν το βουνό’’.
    Εννοούσε τις ανεμογεννήτριες και τους δρόμους που ανοίχτηκαν για να ανεβούν.
    Ένας αγράμματος κτηνοτρόφος. Αλλά πολύ μορφωμένος.
    Η διάνοιξη, λοιπόν αυτού του δρόμου στις Αδέρες, μαζί με τις εξυπηρετούσες την παγκόσμια προσπάθεια μειώσης των ρύπων στην ατμόσφαιρα, ανεμογεννήτριες, σημαίνει το οριστικό χτύπημα για το βουνό.
    Όμως για να μην λένε οι παντελώς ανεγκέφαλοι ότι τελικά δεν θέλουμε να γίνει τίποτα, θα έλεγα ότι θα ήταν σαφώς προτιμότερο να δημιουργηθούν δύο-τρεις ορεινοί οικισμοί με θέα το μισό Αιγαίο, μέσα στο απαράμιλο χαμηλό, ήμερο, πράσινο, δάσος της κουμαριάς, στο φιλικό βουνό με το υπέροχο κλίμα, στους οποίους να οδηγούν δρόμοι-ατραποί με πλάτος ίσα-ισα να χωρούν δύο μικρά αυτοκίνητα, στους οποίους οικισμούς να μπορούν οι επισκέπτες να ‘’ακούν την ησυχία του δάσους’’. Μια εκπληκτική έκφραση που έμαθα από έναν καινούργιο φίλο μου, πολύ μορφωμένο και ταυτόχρονα πολύ γραμματιζούμενο και ακόμα ταυτόχρονα ακούραστο εργάτη.
    Σ’ αυτούς τους οικοισμούς θα μπορούσαν να έλθουν πάλι, η Γκρέτα Γκάρμπο, ο Μιτεράν, η Λαμπέτη. Να γράψει ξανά ο Πολίτης.
    Αλλά για τις ανεμογεννήτριες και το δρόμο, πιος νάρθει και πιος να γράψει;
    Αυτά, με τις αντιλήψεις περί ανάπτυξης που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν.
    Δυστυχώς οι κυβερνώντες δεν υποπτεύονται, παρά την οξυδέρκειά τους, ότι χαντακώνουν την ‘’εξαιρέτου κάλλους’’ περιοχή μας και φτωχαίνουν τα παιδιά μας και την Πατρίδα.

    Τάσος Γκούμας

  2. Γιάννης Γκούμας says:

    Μπορούν να αναπτυχθούν οι παραπάνω μορφές τουρισμού χωρίς ιδιαίτερα κονδύλια. Ο λόγος είναι απλός. Δεν χρειάζονται εγκαταστάσεις, αλλά ανθρώπους που να μπορούν και να θέλουν να προσφέρουν υπηρεσίες τέτοιες στον τουρίστα, αλλά και ανθρώπους που να θέλουν να διατηρηθεί η υπάρχουσα κατάσταση του τοπίου. Μας λείπει το θέλουν σε μεγάλους αριθμούς στην περιοχή μας αριθμούς ικανούς να εκλέξουν και διοίκηση που να έχει αντίστοιχα ενδιαφέροντα.

Σχολιάστε