Πραγματικό ενδιαφέρον ή Ρεβανσισμός;



Από την εφημερίδα “Καλαυρία”
“Η πολιτική είναι βρώμικη”, αυτό ακούγεται καθημερινά και δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα.Είναι ανάκλαση παρελθοντικών εμπειριών και ιστορικών καταγραφών. Πέρα από τα “λουκούλλεια γεύματα” και τις προσωπικές φιλοδοξίες, ο ρεβανσισμός είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο δομισμού που υπαγορεύει τη σθεναρή στάση των μνηστήρων, των υποψηφίων τοπικών “αρχόντων”, όλων αυτών που δυσαρεστήθηκαν από τους προηγούμενους, που δεν τους “έκαναν τα χατίρια”, που δεν τους προσέφεραν γη και ύδωρ.

Μπορεί ο Πόρος να έμεινε εκτός Καλλικράτη, αυτό όμως δεν αποθάρρυνε τους μνηστήρες, αντίθετα το ενδιαφέρον είναι αυξημένο, άνθρωποι από όλους τους χώρους, με διαφορετικό πολιτικό/ κοινωνικό αλλά και οικονομικό background δίνουν μάχη (με όλα τα μέσα) για την επικράτηση. Η παρούσα δημοτική αρχή υπό τον Δ. Στρατηγό δοκιμάστηκε, και παρά τα λάθη της και την αθροιστικά μέτρια παρουσία των συμβούλων της παραμένει πρώτη δύναμη. Ο Δ. Πάνου, άνθρωπός έμπειρος, με σπουδές στις πολιτικές επιστήμες και τα νομικά, θέτει τη δική του υποψηφιότητα και υπόσχεται να ξεκαθαρίσει το τοπίο εκεί που υπάρχουν σκιές και να δώσει λύσεις σε πολλά καθημερινά προβλήματα. Ο Ι. Δημητριάδης, ένα νέο πρόσωπο τόσο ηλικιακά όσο και στα κοινά, έχει τις δικές του φιλοδοξίες και λόγους ώστε να ασχοληθεί με ένα δήμο που βλέπει και σαν δήμο του.

Ένα είναι το κοινό που χαρακτηρίζει τόσο τον Δ. Στρατηγό, όσο και τον Ι. Δημητριάδη: Έχουν και οι δύο οικονομική επιφάνεια – όσο κι αν δεν είναι ισολογιστικά συγκρίσιμα τα μεγέθη της – ώστε οι υποστηρικτές τους να διατείνονται ότι “αυτοί είναι χορτασμένοι”, και άρα… “ακίνδυνοι”. Θα ήταν ιδιαίτερα αφελές αν μπαίναμε σε μια τέτοια λογική, στη λογική των ιθαγενών με τα καθρεφτάκια, θα σταθούμε όμως σε μια δευτερεύουσας σημασίας επισήμανση, ότι μεν ο πρώτος εκπροσωπεί την τοπική “οικονομική ελίτ”, ο δε δεύτερος το “κεφάλαιο”. Μια είναι επίσης η σημαντική τους διαφορά: ο Δ. Στρατηγός είναι παιδί του Πόρου, ενώ ο Ι. Δημητριάδης ξαφνιάζει με την παρουσία του το δημοτολόγιο του Πόρου. Επιπλέον, ο Δ. Στρατηγός συνειδητά αγνοεί τα ΜΜΕ και τους “καταξιωμένους” επικοινωνιολόγους, ενώ αρκείτε στην καθημερινή (και επί 365 ημερών το χρόνο) επικοινωνία με τους δημότες.

Το κοινό στοιχείο Δ. Πάνου και Ι. Δημητριάδη είναι ο τίτλος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ η διαφορά τους εντοπίζεται στη λαϊκή προέλευση αλλά και πρόσβαση του Δ. Πάνου στο κοινό του νησιού, σε αντίθεση με με τον Ι Δημητριάδη ο οποίος ανήκει στο club των προυχόντων, ενώ αποτελεί και στήριγμά στις των εξαιρετικά αδυνάτων. Ο πρώτος έχει παρουσιάσει μια πλούσια, αξιοζήλευτη συνδικαλιστική δράση που ξεπερνάει τα όρια της επικράτειας. Αρωγός και στέλεχος οργανώσεων που πάλεψαν για τα δίκαια καταπιεσμένων λαών της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, ίσος μεταξύ ίσων στα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας του Πόρου, δεν διαχώρισε τη θέση του ποτέ από τα προβλήματα που τους απασχόλησαν. Ο Ι. Δημητριάδης αντλεί από τη δεξαμενή των ραφιναρισμένων που συμμερίζονται και κατανοούν την ταξική κοινωνία, παρότι ο ίδιος δεν έδειξε να υιοθετεί τέτοιες αντιλήψεις.
Ο συνδυασμός του Δ. Γρίβα δεν φαίνεται αυτή τη φορά να κατεβαίνει στις εκλογές, αφού ο ίδιος ο Δ. Γρίβας σαν επικεφαλής του συνδυασμού φαίνεται απογοητευμένος από τη στάση της πλειοψηφίας των δημοτών, που διστάζουν να στείλουν το μήνυμα τους αβίαστα, ανεμπόδιστα όπως καθημερινά το εκφράζουν.
Αυτές, ίσως είναι κάποιες επισημάνσεις γύρω από τα πρόσωπά που διεκδικούν το Δήμο. Και αναφερόμενοι στη διεκδίκηση του Δήμου, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι εκφραστικά κυριολεκτούμε, αφού πρόκειται πράγματι διεκδίκηση του Δήμου και μόνο.
Οι μέχρι σήμερα δημοτικοί άρχοντες είτε δημιούργησαν είτε ακολούθησαν μια κατεστημένη συστημική πολιτική, βρέθηκαν και οι ίδιοι να σέρνονται, όχι και λίγες φορές, στο άρμα της αυθαιρεσίας κάποιων δημοτικών υπαλλήλων και να γίνονται όργανα τοπικών συμφερόντων με μικρό, μεγάλο, ή και χωρίς αντάλλαγμα.
Το καίριο ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι: οι νέοι διεκδικούντες επομένως τι πρεσβεύουν;
Ο Δ. Πάνου σαν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλός από την προηγούμενη τετραετία και μέσω προκηρύξεων και δημοσιεύσεων κατά τη διάρκεια της 4ετίας έχει προσδιορίσει το στίγμα του.
Η απόφαση του Ι. Δημητριάδη να διεκδικήσει το Δήμο αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό, ακόμη και με ανησυχία από πολλούς Ποριώτες, ίσως λόγω του ανορθόδοξου τρόπου προσέγγισης και την επιτελική (;) στρατηγική. Δηλαδή ενδιαφέρεται πραγματικά για το δήμο και τα προβλήματα της περιοχής, ή η εξιδανίκευση των εννοιών (περιβάλλον, τοπική οικονομία κ.λ.π) τον αποκόπτουν από τον κοινωνικό ιστό σε μια εποχή που η πλειοψηφία των κατοίκων βιώνει την απαξίωση και βρίσκεται αντιμέτωπη με τόσα οξυμένα προβλήματα; Προφανώς ένας νέος άνθρωπος με γνώσεις δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί το σημείο εστίασης.
Δεν θα έπρεπε όμως ένας υποψήφιος δήμαρχος να έχει δείξει το ενδιαφέρον του και να πολεμήσει με το ίδιο σθένος για όλα τα τοπικά προβλήματα όπως έκανε και για το θαλάσσιο περιβάλλον που περικλείεται σε αυστηρά καθορισμένες γεωγραφικές συντεταγμένες;
Δεν θα έπρεπε να έχει δηλώσει ξεκάθαρα τις πολιτικές του ανησυχίες και να προσδιορίσει με σαφήνεια τις προτεινόμενες λύσεις;
Δεν θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να έχει δημιουργήσει τη δημοτική του παράταξη και να παλέψει για τα κοινά κι από κοινού, αντί να δραστηριοποιείται στη δημιουργία απροσδιόριστων συλλόγων με εμφανή αντιπαράθεση μόνο σε επιχειρηματική/ οικονομική βάση;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που απασχολούν πολλούς Ποριώτες, οι οποίοι σε διαφορετική περίπτωση ίσως να χαιρέτιζαν το ενδιαφερον ενός νέου ανθρώπου με άλλα συναισθήματα.
Γιατί πέρα των άλλων, οι κάτοικοι του Πόρου και ολόκληρης της Τροιζηνίας αδυνατούν να μεταβούν στα ιδιωτικά νοσοκομεία του κράτους των Αθηνών για τον πλέον ασήμαντο λόγο, ενώ το Κέντρο Υγείας στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Εκεί χρειάζονται ένα δραστήριο άνθρωπο που έμπρακτα να αποδεικνύει ότι μπορεί να μεταμορφώσει την περιοχή, να προσφέρει κάτι που οι άλλοι δεν μπορούν.
Τέλος με απογοήτευση διαπιστώνουν όλοι οι δημότες πως αρχή κάθε “αρχηγού” είναι αυτή που σε απλοϊκή μετάφραση αποδίδεται με το γνωστό “εγώ ο Μπερλουσκόνι, θα σας κάνω σκόνη”.
Μακάρι να μην ισχύσει τίποτα από όλα αυτά και να ακολουθήσει ο Πόρος μια πορεία προόδου ανάπτυξης που είναι το ζητούμενο και ευχή όλων των Ποριωτών.




Σχολιάστε