Ποτέ δεν ξέρεις ένα ταξίδι πως μπορεί να τελειώσει…



kolok1Κείμενο & φωτογραφίες: Βασίλης Κολοκύθας

Σάββατο μεσημέρι το καράβι αναχωρεί από Ιταλικό λιμάνι η ώρα περνάει, βραδιάζει και ο καιρός φορτώνει. Η Αδριατική θάλασσα μας δείχνει την σκληρότητα της με τα 8 και πολλές φορές 9 μποφόρ να φυσούν σε όλο το ταξίδι.

Κανείς δεν μπορεί να κοιμηθεί από την θάλασσα και έτσι εγώ την βγάζω όλο το βράδυ μπροστά στην οθόνη του λάπτοπ μου, διαβάζοντας από εδώ και από εκεί άρθρα. Τα ξημερώματα πέφτει μπροστά μου η είδηση οτι κάποιο καράβι έχει πάρει φωτιά και  πως είναι σε πολύ κοντινή απόσταση από το σημείο που βρισκόμαστε.

Η ανακοίνωση δεν αργεί «θα σταματήσουμε για να βοηθήσουμε το πλοίο».  Ήμασταν ήδη πολύ κοντά. Βλέπαμε πια τους καπνούς που είχαν μαυρίσει όλο τον ουρανό. Η εικόνα από το Norman ήταν τραγική. Καπνός παντού. Η φωτιά ξεπηδούσε από πολλά σημεία του καραβιού. Στο γκαράζ του Norman, υπήρχαν φορτηγά με λάδι που έκαναν την φωτιά ασταμάτητη για πολλές ώρες.

norman2

Μικρά ρυμουλκά έριχναν συνεχόμενα νερό, ελικόπτερα πετούσαν και μετέφεραν τους ανθρώπους που είχαν βγει στο ελικοδρόμιο του καραβιού και περίμεναν το ελικόπτερο να τους πάρει, ώστε να τελειώσει η περιπέτεια τους. Πολλά καράβια τριγύρω αλλά κανείς δεν μπορούσε να βοηθήσει. Η μόνη μας υποχρέωση πια, ήταν να σταθούμε κόντρα στον καιρό για να δημιουργήσουμε ασπίδα στο Norman. Ο καιρός αγρίεψε. Στα 10 μποφόρ, δυσκολεύει η δουλειά όλων. Το παραμικρό λάθος από κάποιον και όλη η επιχείρηση μπορούσε να μετατραπεί σε μεγάλη τραγωδία.

norman1

Τα τηλέφωνα χτυπούσαν και όλοι ρωτούσαν ανήσυχοι, τι συμβαίνει. Ακούσαμε τραγικά και ψευδή πράγματα από τους δημοσιογράφους των καναλιών. Μετά από σχεδόν 8 ώρες, η κούραση ήταν μεγάλη σε όλους. Πολλές ζημιές από τον καιρό, ακόμα και στα καράβια που κινούνταν κυκλικά του Norman. Σε πολλά γκαράζ δεμένα φορτηγά έχουν πάρει κλίση, αντικείμενα έχουν φύγει από την θέση τους. Όλος ο κόσμος κοιτούε από τα φινιστρίνια, η θλίψη και η αγωνία καταγραφόταν  σε κάθε πρόσωπο. Ο κόσμος δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος πια. Το καράβι έκανε απότομες κινήσεις και ο αέρας που φυσούσε χειροτέρευε την κατάσταση. Σχεδόν αδύνατο να προχωρήσεις πια.

Το να βλέπεις ανθρώπους λίγο πιο πέρα να κινδυνεύουν και να μην μπορείς να βοηθήσεις είναι ίσως ο, τι πιο δύσκολο  μπορεί να συμβεί σε κάθε άνθρωπο. Τα ελικόπτερα δεν σταματούσαν να μεταφέρουν κόσμο συνέχεια σε διπλανό πλοίο.  Κάθε προσπάθεια ρυμούλκησης, σχεδόν αδύνατη, αφού ο καιρός έλεγε «όχι» κάθε φορά.

Τώρα χαλάζι, μετά βροχή, σε λίγο ηρεμία όχι όμως για πολύ. Πάλι αέρας, πάλι βροχή η κατάσταση δύσκολη αλλά κανείς δεν σταματά.

Μετά από 12 ώρες, τα καιρικά φαινόμενα ηρέμησαν και μας δίνουν την άδεια να συνεχίσουμε το ταξίδι μας κανονικά, καθώς η φωτιά είχε περιοριστεί και η επιχείρηση έφτανε στο τέλος της.

norman3

Έτσι μετά από αυτό το πολύωρο ταξίδι φτάσαμε στην Πάτρα κουρασμένοι σωματικά αλλά και ψυχικά με το μυαλό μας όμως να παραμένει πίσω εκεί στην θάλασσα και στους ανθρώπους που ακόμα δεν είχαν διασωθεί από το πλοίο. Αυτό το χριστουγεννιάτικο ταξίδι σιγουρα θα μείνει καλά  χαραγμένο στην μνήμη μου. Από όλο αυτό το συμβάν, του οποίου ήμουν μάρτυρας, κατάλαβα πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος και πως μπορεί να την πατήσει, από τα ίδια του τα λάθη. Ας αντιληφθούμε ότι ανήκουμε στην φύση σε συγκεκριμένο σημείο και δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε με κανέναν τρόπο, ούτε ακόμα και με τα λεφτά.

 




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΣΙΡΙΓΩΤΗΣ ΦΙΣΣΑΣ says:

    καλα ταξηδια φιλε βασιλη !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  2. Σοφιάννα Ποζιάδη says:

    Μπράβο στο Βασίλη γιά το κείμενό του. Εκτός από καλό “μάτι” αποκαλύπτεται και το καλό του “χέρι”.

Σχολιάστε