Ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους; (α΄ μέρος)



φωτό: Μπάμπης Κανατσίδης

Η οικονομική κρίση τείνει να γίνει -αν δεν έχει γίνει ήδη- ο εφιάλτης ολόκληρου του ελληνικού λαού. Στις κρίσιμες μέρες που περνάει η χώρα, οι πολίτες οφείλουν, τόσο για τον εαυτό τους όσο και για το κοινό καλό, να ενημερώνονται. Από την άλλη, καθήκον και ευθύνη των μέσων ενημέρωσης, είναι η αντικειμενική και ψύχραιμη ενημέρωση των πολιτών.
Στο πλαίσιο αυτής της ενημέρωσης, το Porosnews, έχει την τιμή να φιλοξενεί μια σειρά από ενδιαφέροντα άρθρα της συμπολίτισσας μας οικονομολόγου Άντζελας Μακρή – Δεκούλου με τίτλο “Ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους;”
Η σειρά θα ολοκληρωθεί σε 3 μέρη.
Η Άντζελα Μακρή – Δεκούλου είναι εγγονή του Ποριώτη Περικλή Καρούμπα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων-λογιστική στο ΤΕΙ Πειραιά, Οικονομική Επιστήμη στο Οικονομικό Παν/μιο Αθηνών. Εξειδικεύθηκε στην Αξιολόγηση Επενδύσεων και Χρηματοοικονομική Διοίκηση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει εκπαιδευτεί και σαν ασφαλιστικός σύμβουλος και Συντονιστής ασφαλιστικών συμβούλων από το Υπουργείο Εργασίας και έχει πιστοποιητικό σπουδών στα Κτηματομεσιτικά και εκτίμηση ακίνητης περιουσίας από το Universal College.  Υπήρξε διευθυντικό στέλεχος στην Εμπορική Τράπεζα, όπου εργάστηκε για 22 χρόνια και παρακολούθησε 26 σεμινάρια.  Κατόπιν υπήρξε οικονομικός και ασφαλιστικός σύμβουλος επιχειρήσεων και ιδιωτών.  Τα τελευταία 4 χρόνια μένει στον Πόρο και συμμετέχει στα κοινά του τόπου. Είναι γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών “Η Ποριώτισσα” και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Πόρου (ΔΗΚΕΠ).

    Ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους; (α΄ μέρος)

Γράφει η Άντζελα Μακρή Δεκούλου

Και φθάσαμε αισίως στο 2011 .
Πάλι…
Σταματήσαμε
να απαγγέλλουμε
ποιήματα που μιλούν
για την πατρίδα.
Τα… σιγοτραγουδάμε:
αρχίζει πάλη…

Άρις Αντάνης

Μεγαλώσαμε, μορφωθήκαμε, εργαστήκαμε, προσπαθήσαμε, τα δώσαμε όλα και … πτωχεύσαμε. Όχι μόνο εμείς. ΟΛΟΙ. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι πτώχευσαν όλοι ταυτόχρονα. Μπορώ να καταλάβω ότι αναπτύχθηκαν οικονομικές δυνάμεις εξ ανατολών -Ιαπωνία, Κίνα, Ινδία- που ενόχλησαν τους ισχυρούς σε Ευρώπη και Αμερική. Μπορώ να καταλάβω το συγκριτικό πλεονέκτημα της φθηνής εργασίας που υπάρχει στις νέες οικονομικές δυνάμεις. Γνωρίζω την ενεργειακή εξάρτηση όλων από το πετρέλαιο. Μπορώ να συμμεριστώ την ανάγκη αναδιοργάνωσης των κρατών, της αλλαγής των κανόνων εργασίας, την πάταξη της αρρωστημένης και σαθρής νοοτροπίας –βόλεμα, κουμπάροι, μίζες- που δυστυχώς επικρατεί στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες (μπορεί και σε άλλες χώρες). Εάν θέλετε, μπορώ να εξηγήσω την υφιστάμενη φοροδιαφυγή, όπως και το παραεμπόριο (ισχύον τρόπος φορολόγησης, γραφειοκρατία έναρξης και διακοπής επιχειρήσεων- ευτυχώς κάτι πάει να αλλάξει εκεί, μένει να δούμε-, υψηλό κόστος των απαιτούμενων διαδικασιών, έλλειψη προδιαγραφών επαγγελματιών και επιχειρήσεων, φακελάκια σε δημόσιους λειτουργούς για την αποφυγή καθυστερήσεων, έλλειψη συντονισμού μεταξύ των κρατικών φορέων και ελλιπής έλεγχος, ανυπαρξία μελέτης αναγκών σε επανεκπαίδευση με αποτέλεσμα προσφερόμενα άχρηστα προγράμματα, απαγορεύσεις που εξυπηρετούν κάποια επαγγέλματα εις βάρος άλλων, ανοχή από όλους εμάς διότι σκεφτόμαστε το χαμηλότερο κόστος σήμερα , αλλά δεν σκεφτόμαστε ότι αυτό θα το πληρώσουμε στο κράτος αύριο για να καλυφθούν τα ελλείμματα, η εικόνα που έχουμε για το κράτος και η εξ αυτής έλλειψη σεβασμού προς αυτό,… θέλετε και άλλα; Υπάρχουν, αλλά δεν είναι του παρόντος).

Για αυτά όλα φταίω εγώ, εσύ, όλοι οι Έλληνες, κάποιοι άλλοι ή όλοι μας; Και εάν φταίμε όλοι μας, πόσο φταίει ο κάθε ένας από τους συμμετέχοντες στην κατάντια μας;

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι φταίω εγώ. Επίσης δεν πιστεύω ότι φταις εσύ. Κάποιες συνήθειές μας μπορεί να φταίνε, αλλά θα αναφερθώ αργότερα σε αυτές. Ούτε οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μπορεί να φταίνε, οι οποίες προσπαθούν να μειώσουν το κέρδος των επιχειρηματιών μετατρέποντάς το σε οικονομικό ή ποιοτικό όφελος για τους εργαζομένους, παρόλο που πολλάκις ξεπερνούν όρια και λογική. Αλλά ούτε και οι επιχειρηματίες φταίνε , οι οποίοι δίνουν το είναι τους για να δημιουργήσουν την επιχείρηση τους, με σκοπό, ναι γιατί όχι, να κερδίσουν λίγα περισσότερα από έναν μισθό, ρισκάροντας όμως πολύ περισσότερα από έναν υπάλληλο και οι οποίοι δημιουργούν θέσεις εργασίας. Κάποιοι ελάχιστοι ίσως ναι. Οι πολιτικοί μας , ναι φταίνε, αφού άφησαν το κράτος ασύδοτο, ανοργάνωτο, ανήθικο. Αρκεί όμως αυτό για την γενικευμένη χρεωκοπία της Ευρώπης; Ε όχι βέβαια.
Ποιοι μας πίεζαν για να μας δανείσουν; Ποιοι δεν μας επέστρεψαν τα χρήματα που μας οφείλουν; Ποιοι διατηρούν ή εμφανίζουν εχθρικό το περιβάλλον των γειτονικών μας χωρών , αναγκάζοντάς μας σε μόνιμη «ανάγκη» ενίσχυσης με περισσότερα οπλικά συστήματα, σε βάρος της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής πολιτικής; Ποιοι ήθελαν να νοιώσουμε οικονομική ευημερία και να αναπτύξουμε υψηλά υλικά πρότυπα και υπερκαταναλωτισμό; Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις χώρες της δύσης και τώρα και στην Ανατολή. Ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι μας αναγκάζουν σε εκ νέου δανεισμό; Σε ανάπτυξη παρωχημένων (εάν σας ενοχλεί η λέξη διαβάστε την σαν «μη επαρκών» ή «μη ικανοποιητικά αποτελεσματικών») τεχνολογιών παραγωγής ενέργειας (αιολική) βαπτίζοντας την πράσινη ενέργεια και ανάπτυξη, σε κατοικημένες ή και τουριστικές περιοχές, μη σεβόμενοι φύση και τοπίο, ενώ οι πρωτοστάτες τα μεταφέρουν ήδη μακριά από τις πόλεις τους, στην θάλασσα; (κανένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που χρησιμοποιεί λιγνίτη δεν έκλεισε λόγω ανάπτυξης των αιολικών πάρκων , αλλά τουναντίον αυξάνονται). Δεν είμαι κατά της αιολικής ενέργειας, αλλά του τρόπου και του τόπου που αυτή αναπτύσσεται. Αλλά αυτά, τα έχω πει ζωντανά άλλη φορά.

Αυτοί λοιπόν που ευθύνονται για όλα αυτά είναι «οι γνωστοί άγνωστοι». Όχι οι δικοί μας βέβαια με τις κουκούλες. Οι άλλοι. Αυτοί οι οποίοι δεν χρειάζονται κουκούλες, διότι όλοι είναι υποταγμένοι σε αυτούς.

Είναι αυτοί που τους κυβερνά το χρήμα. Το παγκόσμιο χρήμα. Ναι, δεν κυβερνούν, κυβερνώνται. Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον τρόπο λειτουργίας του μυαλού τους. Και δεν νομίζω ότι έχουν σημασία τα ονόματα, διότι οι εκπρόσωποι του παγκόσμιου χρήματος εναλλάσσονται. Ο τρόπος λειτουργίας είναι ο ίδιος. Και δεν με ενοχλεί καθόλου το χρήμα. Μου αρέσει. Απλώς διερωτώμαι πλέον: Ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους; (συνεχίζεται)




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Άρις Αντάνης says:

    Θερμά συγχαρητήρια για το άρθρο σου, αγαπητή Άντζελα. Είναι καλογραμμένο, με σωστά μηνύματα και αναφορές. Έχεις κάνει καλή έρευνα, που δείχνει και τις γνώσεις σου γενικά. Οι απόψεις σου ξετυλίγονται με απλότητα, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο στο γραπτό λόγο, και αναδεικνύεις τα επίκαιρα θέματα, με τρόπο που παρακινεί και παροτρύνει σε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων.
    Η καλή δομή της ιστοσελίδας POROSNEWS διευκολύνει την ανεύρεση και προβάλλει σωστά τα κείμενά σου. Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες τις σκέψεις σου μαζί μας κι εγώ προσωπικά νιώθω κολακευμένος που χρησιμοποίησες δικούς μου στίχους, ως “μότο”, για το ωραίο σου γράψιμο.
    Με εξαίρετη τιμή και αγάπη, Άρις Αντάνης.-

Σχολιάστε