Ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους; Και τώρα τι κάνουμε; (γ΄μέρος)



φωτό: Μπάμπης Κανατσίδης

Γράφει η Άντζελα Μακρή Δεκούλου.
Στο κεντρικό ερώτημα λοιπόν –ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους- απαντήσαμε στο β΄μέρος. Το όριο είναι η ηθική, αλλά αφού δεν υπάρχει ηθική δεν υπάρχει και όριο.

Και τώρα τι κάνουμε; Πότε επιτέλους το πάθημα θα γίνει μάθημα σε εμάς; Ποιο σοκ είναι τόσο ισχυρό ώστε να ενεργοποιήσει τον έλεγχο ενός μη ελεγχόμενου νου και να αναπτύξει την απαραίτητη ηθική;
Βέβαια θα μου πείτε, αυτό το σοκ το νοιώθουμε εμείς όλοι. Εμείς, που δεν είχαμε χάσει ποτέ τον έλεγχο του μυαλού μας. Οι γνωστοί άγνωστοι συνεχίζουν να μην νοιώθουν και να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Άρα η απάντηση στο τρίτο σημερινό ερώτημα είναι «δεν υπάρχει τέτοιο σοκ» (εύχομαι η ιστορία να με διαψεύσει) . Όσο για το δεύτερο ερώτημα, πιστεύω ότι σε κάποιους το πάθημα έχει γίνει μάθημα, σε κάποιους άλλους όχι. Αλλά θα φθάσει η στιγμή, που το μάθημα θα γίνει κατανοητό από σχεδόν όλους, οπότε μένει να περιμένουμε ακόμη λίγο. Γιατί εάν δεν πάρουν το μάθημα τους όλοι, δεν πρόκειται να ασχοληθούνε με την απάντηση στο πρώτο σημερινό ερώτημα και βασικό «και τώρα τι κάνουμε;». Και εάν προσπαθήσουν να δώσουν απάντηση πριν νοιώσουν το μάθημα , τότε σίγουρα θα δώσουν λάθος απάντηση.

Ας δεχθούμε λοιπόν ότι έφθασε αυτή η πολυαναμενόμενη στιγμή. Η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ο ρους της ιστορίας, εάν θέλουμε να διαφοροποιηθεί, περνάει στα δικά μας χέρια. Δεν μιλάω για επαναστάσεις με βόμβες, όπλα και δακρυγόνα, αλλά για αυτά που ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να σκεφθεί και να πράξει μόνος του.

Μιλάω για ολική αλλαγή νοοτροπίας και συνηθειών, πολιτικών και μη. Αναθεώρηση στον τρόπο που σκεφτόμαστε, φερόμαστε, εκμεταλλευόμαστε, βολευόμαστε, ανεχόμαστε, οργανωνόμαστε, συνεργαζόμαστε, αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις, στον τρόπο που εργαζόμαστε και δημιουργούμε, στον τρόπο που νοιώθουμε και δείχνουμε το σεβασμό μας στους γύρω μας ενθυμούμενοι ότι υπάρχει η λέξη πρέπει. Παύση της ανοχής σε όλα τα στραβά και ανάποδα του σήμερα, την διακοπή των : «ωχ δε βαριέσαι», «εντάξει μωρέ και τι έγινε»; «γιατί να αποδώσω, δική μου είναι η δουλειά»; «θα μπω στο δημόσιο να αράξω». Την εξάλειψη από το μυαλό μας της απαράδεκτης νοοτροπίας «πετροβολώ τα δένδρα που κάνουν καρπούς» ή αλλιώς «καταδιώκω και καταστρέφω όσους αποδίδουν σε αυτό που κάνουν, διότι εγώ βαριέμαι να αποδώσω» (οκνηρία: 3ο θανάσιμο αμάρτημα, ζηλοφθονία: 4ο θανάσιμο αμάρτημα).
Ακόμη μιλάω για την αλλαγή στις καταναλωτικές μας συνήθειες, σίγουρα δύσκολο αλλά αναγκαίο και την όσο το δυνατόν απόρριψη των εισαγόμενων προϊόντων και την προτίμηση των ελληνικών.
Εν κατακλείδι, εννοώ αυτά τα οποία πιστεύετε και εσείς. Όλα αυτά που συζητάμε στα καφέ αλλά δυστυχώς τα αναφέρουμε μόνον σαν παράπονα. Δεν ξεκινάμε την αλλαγή από τον εαυτό μας. Λες και θα έρθει κάποιος άλλος να μας αλλάξει. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε και να διορθώσουμε με τις δικές πράξεις την καθημερινότητα τη δικής μας πρώτα από όλα και έτσι και των γύρω μας.

Ολική αναδιοργάνωση του κράτους. Τι να πω; Χρωστάμε περίπου ένα τρις (λένε 400 δις, αλλά κάποιοι πιο τολμηροί το υπολογίζουν στο 1 τρις) . Η κατάληξη είναι ότι ένα κούρεμα του χρέους (μερική πτώχευση ή μερική αναδιάρθρωση) είναι το μόνο εύκολο. Έναν πρωθυπουργό όμως σαν τον Ronald Reagan, που απέλυσε σε μια βραδιά όλους τους υπαλλήλους της υπηρεσίας εναέριας κυκλοφορίας που θα βρεθεί; Κάποιοι εκ των πολιτικών δείχνουν να τρέχουν πραγματικά. Κάποιοι άλλοι ακούγεται ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Οι Ευρωπαίοι περιμένουν να δηλώσουμε και επισήμως την πτώχευση και μας κάνουν και προτάσεις: «δηλώστε ότι αδυνατείτε να πληρώσετε», κάποιοι άλλοι προτείνουν: «να πτωχεύσετε το 2013 κατά 30%».
Έχουμε φθάσει στο επιθυμητό σημείο μηδέν. Της αναγέννησης. Τώρα χρειάζεται όραμα, παραγωγικότητα, μείωση του κράτους, πλήρη αλλαγή οργάνωσης- ή μήπως να το θέσω πιο σωστά: υιοθέτηση οργάνωσης- σε όλους τους τομείς, απομάκρυνση όλων των σαθρών στοιχείων της πολιτικής ζωής, αλλαγή νοοτροπίας, αλλαγή στόχων, κίνητρα για ιδιωτικές επενδύσεις, αξιοποίηση των φυσικών πόρων του υπεδάφους μας και ανάπτυξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας. Οργάνωση του κράτους με ιδιωτικά κριτήρια.
Το κράτος θα βρει τελικά ένα δρόμο. Τον τέλειο; Πάντως καλύτερο από τον σημερινό. Εμείς τι κάνουμε;

Μικρή αλλαγή στις συνήθειες τους όμως, χρήζουν και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι επιχειρηματίες. Μέχρι η εφορία να σταματήσει (αν σταματήσει) να τους θεωρεί όλους και εκ προοιμίου φοροφυγάδες και να τους υποβάλλει σε αυτοπεραίωση και ξανά σε έκτακτες εισφορές και ξανά σε φορολόγηση, κάτι θα πρέπει να κάνουν για την επιχείρηση τους.

Ας σκεφθούν οι επιχειρηματίες, τι τους έχουν ζητήσει οι πελάτες τους και δεν το διέθεταν μέχρι σήμερα, ποιο το κόστος κάθε στοιχείου της επιχείρησης τους, τι δραστηριότητες για τουρίστες δεν υπάρχουν στον Πόρο και θα μπορούσαν να αναπτυχθούν; Εμείς περνάμε καλά με ένα ή και περισσότερα ουζάκια. Αλλά κάποιοι άλλοι, μήπως θέλουν ημερήσιες εκδρομές, πεζοπορία, αγροτουρισμό, καταδύσεις, ξενάγηση σε αρχαιολογικούς χώρους, να δουν ή και να μάθουν το ποριώτικο συρτάκι (όπως την δεκαετία του ΄80; και οι Έλληνες αρέσκονται σε αυτά, όχι μόνον οι ξένοι), να ανακαλύψουν πιο μοναχικές παραλίες και μήπως κάποιοι άλλοι χρειάζονται έναν παιδότοπο για τα παιδιά τους ενώσω παρακολουθούν μία συναυλία το βράδυ ;

Απαιτείται σεβασμός προς όλους, φαντασία, παρατηρητικότητα, ενημέρωση, διαφήμιση, οργάνωση, υγιής ανταγωνισμός, εκπαίδευση εργαζομένων πριν αναλάβουν δράση, ανάδειξη του τοπικού στοιχείου, έλεγχος του προσφερόμενου προϊόντος, συνοχή και συνεργασία με τους άλλους επιχειρηματίες, δημόσιες σχέσεις, ποιοτικές υπηρεσίες και καλές τιμές.

Ο πελάτης έχει όλη τη πληροφόρηση για να κάνει συγκρίσεις. Εμείς δεν την έχουμε και πρέπει να την βρούμε. Μήπως η διοργάνωση μίας τουριστικής ημερίδας στο νησί μας θα ήταν χρήσιμη για ανταλλαγή απόψεων με εκπροσώπους από άλλους τουριστικούς προορισμούς, με ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού, με φορείς του δημόσιου τομέα; Μήπως ακόμη θα ήταν χρήσιμη η διενέργεια σεμιναρίων για τους υπαλλήλους όλων των τουριστικών επιχειρήσεων;

Το κυριότερο βήμα που ήδη έγινε, είναι η δημιουργία του συλλόγου επαγγελματιών και επιχειρηματιών Πόρου. Επίσης οριστικοποιήθηκε η Επιτροπή Τουρισμού από τον Δήμο μας. Οι επιχειρηματίες της περιοχής μας δείχνουν ότι είναι «μέσα στα πράγματα» και προχωρούν ενωμένοι ανταποκρινόμενοι στις προκλήσεις του αύριο.

Ένα είναι σίγουρο. Η νέα εποχή είναι εδώ. Και θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που μπορεί να βιώσουμε στο άμεσο μέλλον. Αρκεί να αφυπνιστούμε και να ασχοληθούμε. Εύχομαι καλή επιτυχία.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον συγγραφέα και ποιητή συντοπίτη μας Αρη Αντάνη που μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω τα ποιήματα του στο παρόν κείμενο (α΄ και β΄μέρος) αν και αυτά δεν γράφτηκαν για αυτό το σκοπό, αλλά το μεν πρώτο ήταν η δική του περιγραφή της σημερινής κατάστασης, το δε δεύτερο ήταν η απάντηση του σε άλλα ερωτηματικά που επίσης με βάραιναν.

Διαβάστε το α’ μέρος

Διαβάστε το β’ μέρος

Η Άντζελα Μακρή – Δεκούλου είναι εγγονή του Ποριώτη Περικλή Καρούμπα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων-λογιστική στο ΤΕΙ Πειραιά, Οικονομική Επιστήμη στο Οικονομικό Παν/μιο Αθηνών. Εξειδικεύθηκε στην Αξιολόγηση Επενδύσεων και Χρηματοοικονομική Διοίκηση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει εκπαιδευτεί και σαν ασφαλιστικός σύμβουλος και Συντονιστής ασφαλιστικών συμβούλων από το Υπουργείο Εργασίας και έχει πιστοποιητικό σπουδών στα Κτηματομεσιτικά και εκτίμηση ακίνητης περιουσίας από το Universal College. Υπήρξε διευθυντικό στέλεχος στην Εμπορική Τράπεζα, όπου εργάστηκε για 22 χρόνια και παρακολούθησε 26 σεμινάρια. Κατόπιν υπήρξε οικονομικός και ασφαλιστικός σύμβουλος επιχειρήσεων και ιδιωτών. Τα τελευταία 4 χρόνια μένει στον Πόρο και συμμετέχει στα κοινά του τόπου. Είναι γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών “Η Ποριώτισσα” και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Πόρου (ΔΗΚΕΠ)




Σχολιάστε