Ποιο είναι το όριο του παγκόσμιου κέρδους; (β΄ μέρος)



φωτό: Μπάμπης Κανατσίδης

Γράφει η Άντζελα Μακρή Δεκούλου.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Σαν κέρδος , με απλά λόγια, ορίζουμε το ποσόν το οποίο απομένει στην τσέπη μας μετά την αφαίρεση του κόστους (πρώτες ύλες, αμοιβές υπαλλήλων, ασφαλιστικά ταμία, έξοδα μεταφοράς, έξοδα μελέτης-οργάνωσης-επίβλεψης, έξοδα προώθησης του προϊόντος μας) και των φόρων, από τις συνολικές εισπράξεις μας. Το κέρδος, η αμοιβή του επιχειρηματία, θα πρέπει να καλύπτει τον δικό του μισθό ,το δικό του ασφαλιστικό ταμείο, την αμοιβή για το ρίσκο που έχει αναλάβει και ένα ποσοστό εναλλακτικής τοποθέτησης των χρημάτων του π.χ. το επιτόκιο των προθεσμιακών καταθέσεων (εάν δηλαδή δεν είχε επενδύσει το κεφάλαιο του στην επιχείρηση του, θα το είχε καταθέσει ή επενδύσει κάπου αλλού). Αυτό λοιπόν το κέρδος προσπαθούν να ελέγξουν ή μετριάσουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Μέσα σε όλο αυτό το κύκλο έχουμε , μεταξύ άλλων, τα εξής ευτράπελα: α)Οι μεν συνδικαλιστές, κάποιες φορές, κάνουν ότι δεν ξέρουν να μετρούν ή ξεχνούν τον σκοπό ύπαρξής τους, β)οι δε επιχειρηματίες ξεχνούν το «επιτρεπτό» όριο κέρδους και προβαίνουν σε ασύλληπτες ενέργειες.

Θα σας πω μια φανταστική ιστορία. Ξένη τράπεζα, την εποχή της άκρατης «ανάπτυξης» (2000-2008) δηλαδή την εποχή που οι τράπεζες είχαν μπλέξει τα δάνεια με τα σοκολατάκια, εξαγοράζει ελληνική τράπεζα , με το σκεπτικό ότι οι Έλληνες πολίτες δεν είχαν επαρκώς βουτηχτεί στα χρέη, όπως στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έφτιαξαν και ένα αυτόματο σύστημα έγκρισης δανείων και έδωσαν εντολή στους υπαλλήλους: «τρέξτε από το πρωί μέχρι το βράδυ και βρείτε πελάτες από παντού». Ζήλεψαν και οι άλλες τράπεζες και έκαναν περίπου το ίδιο. Δεν σκέφθηκαν (ή επίτηδες αστόχησαν) ότι η Ελλάδα δεν έχει αναπτύξει συγκριτικά πλεονεκτήματα και παραγωγικές βάσεις, όπως π.χ. η Γερμανία και η Γαλλία και το εμφανιζόμενο ως εισόδημα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών. Έδιναν στεγαστικά δάνεια για το 80% της αξίας ενός σπιτιού και έρχεται η απονήρευτη (;) Τράπεζα της Ελλάδος και λέει «όχι, δώστε για το 100% της αξίας του σπιτιού και την διαφορά του 20% την εγγυώμαι εγώ». Και πήραν δάνεια ΟΛΟΙ. Και κάποια στιγμή έπρεπε τα δάνεια να πληρωθούν. Με τι λεφτά; Και άρχισαν οι απολύσεις των υπαλλήλων που είχαν υπακούσει τότε και είχαν κάνει μαραθώνιο για να φέρουν δανειολήπτες (εξιλαστήρια θύματα) με την αιτιολογία ότι οι υπάλληλοι είναι υπαίτιοι για τα δάνεια που εδόθησαν! (βολικό για την τράπεζα, διότι έτσι πέτυχαν μείωση υπαλλήλων με μηδενική καταβολή αποζημιώσεων!) και άρχισαν οι τιμωρίες στους πελάτες που παρασύρθηκαν από την όλη ευφορία και πήραν όλα όσα τους πρόσφεραν απλόχερα οι τράπεζες και έπεσαν οι τιμές των ακινήτων και οι πωλήσεις των αυτοκινήτων , άρχισαν οι απολύσεις και σε άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι περικοπές μισθών και όλα όσα ακόμη έχετε ακούσει ή βιώσει, αλλά και άλλα, που δεν έχετε ακούσει. Αυτή λοιπόν η ξένη τράπεζα, πάει μετά από όλα αυτά, στην Τράπεζα της Ελλάδος και της λέει: «ξέρεις, έχω πρόβλημα ρευστότητας και για να μην καταρρεύσει το σύστημα δώσε μου εσύ αυτά που δεν μπορούν να μου δώσουν οι πελάτες μου». Οι πελάτες που η ίδια η τράπεζα παρακαλούσε για να τους δώσει χρήματα.
Και ερωτώ, τι έκαναν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις για τους υπαλλήλους που αδίκως διασύρθηκαν και απελύθησαν; ΤΙΠΟΤΑ.
Και ερωτώ, ποιο το όριο του αναζητούμενου κέρδους από την τράπεζα και γιατί να έχει κέρδος από την στιγμή που δεν λειτούργησε βάσει των κανόνων της οικονομικής επιστήμης και γιατί η ΤτΕ να την στηρίξει; Τότε να στηρίξει τον κάθε επιχειρηματία που «πέφτει έξω». Θα μου πείτε, εσύ δεν πρέπει να τα λες αυτά τα πράγματα, διότι ξέρεις ότι τα χρήματα που διαχειρίζονται οι τράπεζες είναι τα λεφτά του κοσμάκη. Υποχρέωση όμως θέσπισης κανόνων ελέγχου έχει το κράτος και η Τράπεζα της Ελλάδος. Ας ήταν υποχρεωμένες οι τράπεζες να έχουν μεγαλύτερα ίδια κεφάλαια, ας είχαν μεγαλύτερο ποσοστό φερεγγυότητας, ας ήταν υποχρεωμένες να επιδεικνύουν επαγγελματισμό, ας μην μοίραζαν δάνεια και κάρτες. Οι καταθέτες θα καλύπτονταν, μη φοβάστε. Αλλά η εν λόγω τράπεζα θα έκλεινε. Όχι, δεν τα βλέπω όλα εύκολα, κάποιοι άλλοι έχουν διαμορφώσει το παιχνίδι να είναι εύκολο για αυτούς. Και εδώ, το παραμύθι τελείωσε.

Και για την κατάσταση του συνόλου των δυτικών χωρών, να δεχθώ ότι όλοι οι οικονομολόγοι απέτυχαν; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ.
Το μόνο το οποίο μπορώ εγώ να συμπεράνω είναι ότι όλα όσα έγιναν ήταν προσχεδιασμένα! (με την έννοια ότι τα γνώριζαν ότι θα συμβούν –απλή αριθμητική-αλλά δεν τους βόλευε ακόμη να αλλάξουν ρότα). Αν δεν φθάναμε εδώ που είμαστε πως θα μπορούσαν να γίνουν δεκτές οι σαρωτικές αλλαγές; Το 1974 (ναι, από τότε), ο Henry Kissinger, ως υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α. είχε πει: «οι Έλληνες είναι αναρχικοί και δύσκολα κουμαντάρονται. Γι αυτό πρέπει να χτυπήσουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πολιτισμικά και ιστορικά αποθέματα για να ουδετεροποιήσουμε την δυνατότητα τους να αναπτύσσονται ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν. Έτσι ίσως καταφέρουμε να συμβιβαστούν για να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στα στρατηγικώς απαραίτητα σχέδιά μας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο»! Δεν κατάφεραν (οι όποιες χώρες μπορεί να έχουν συμφέροντα) να κτυπήσουν τον πολιτισμό μας, ούτε την θρησκεία μας. Κατάφεραν όμως να μας καταστρέψουν οικονομικά και να πετύχουν τον βασικό τους στόχο. Να είμαστε πρόθυμοι -αναγκασμένοι- να δώσουμε.
Δεν φέρθηκαν έτσι μόνον σε εμάς. Μην είμαστε εγωιστές. Τώρα δεν υπάρχουν μόνο τα συμφέροντα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Απλώς έκαναν μία βολική συνολική εκκαθάριση. Όλοι οι λαοί στα ίδια χάλια. Άλλωστε όταν πρέπει να δημιουργήσω κάτι , είναι πιο εύκολο από το μηδέν.
Αυτό το οποίο αποδεικνύεται όμως τελικά, είναι ότι κανείς δεν έχει αντιληφθεί ότι στο κέρδος υπάρχει ένα όριο. Πέραν της προσφοράς και της ζήτησης και των δυνάμεων της αγοράς. Όριο στο προσωπικό κέρδος, στο επιχειρηματικό κέρδος, στο παγκόσμιο κέρδος. Το όριο της ηθικής. Και όσο δεν υπάρχει ηθική και επικρατεί η αλαζονεία (1ο θανάσιμο αμάρτημα) , η απληστία (2ο θανάσιμο αμάρτημα) και η λόγω αυτών υπερεκμετάλλευση των άλλων θα βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις. Αυτό βέβαια έχει δείξει και η παγκόσμια ιστορία εδώ και πολλά χρόνια. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται , με όποιες επίκαιρες διαφοροποιήσεις. Οπότε είναι άστοχο να διερωτώμαι εάν κάποτε θα αποκτηθεί αυτή η ηθική. Άλλωστε δεν υπάρχει μη ελεγχόμενος νους ικανός να αποκτήσει οτιδήποτε. Πολύ περισσότερο ηθική.

Και τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: και τώρα τι κάνουμε;

Και εδώ θυμήθηκα ακόμη ένα ποίημα του φίλου μου Άρη Αντάνη

Πενήντα και άνω
Πενήντα χρόνια αγωνίζομαι να γίνω
αυτό που λέμε «ένας καλός άνθρωπος».
Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα,
είναι να μέμφομαι τον εαυτό μου και να λέω:
-«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω
ένας κ α λ ό ς άνθρωπος ; »

Πενήντα ημέρες τώρα, νιώθω την ανάγκη
να γίνω αυτό που λέμε «ένας κακός άνθρωπος».
Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα,
είναι να τα βάζω με τον εαυτό μου και να λέω:
-«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω,
έστω για λίγο, ένας κ α κ ό ς άνθρωπος ; »

Πενήντα ολόκληρα λεπτά της ώρας πέρασαν
κι εγώ ακόμα αγωνιώ να δώσω μιαν απάντηση.
Και το μόνο που κατάφερα, μέχρι ετούτη τη στιγμή,
είναι να σπάζω το κεφάλι μου και να μονολογώ:
-«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ να δώσω
στον εαυτό μου μ ι α ν α π ά ν τ η σ η; »

Άρις Αντάνης
Όμως αυτή τη φορά πρέπει να βρούμε την απάντηση, έστω μία απάντηση. (συνεχίζεται)

Διαβάστε το α’ μέρος

Η Άντζελα Μακρή – Δεκούλου είναι εγγονή του Ποριώτη Περικλή Καρούμπα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων-λογιστική στο ΤΕΙ Πειραιά, Οικονομική Επιστήμη στο Οικονομικό Παν/μιο Αθηνών. Εξειδικεύθηκε στην Αξιολόγηση Επενδύσεων και Χρηματοοικονομική Διοίκηση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει εκπαιδευτεί και σαν ασφαλιστικός σύμβουλος και Συντονιστής ασφαλιστικών συμβούλων από το Υπουργείο Εργασίας και έχει πιστοποιητικό σπουδών στα Κτηματομεσιτικά και εκτίμηση ακίνητης περιουσίας από το Universal College. Υπήρξε διευθυντικό στέλεχος στην Εμπορική Τράπεζα, όπου εργάστηκε για 22 χρόνια και παρακολούθησε 26 σεμινάρια. Κατόπιν υπήρξε οικονομικός και ασφαλιστικός σύμβουλος επιχειρήσεων και ιδιωτών. Τα τελευταία 4 χρόνια μένει στον Πόρο και συμμετέχει στα κοινά του τόπου. Είναι γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών “Η Ποριώτισσα” και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Πόρου (ΔΗΚΕΠ)




Σχολιάστε