Ο δικός μου Πόρος…



lathrepivatis_AΤο νησί που δημιούργησε το προσωπικό της πέρασμα ανάμεσα σε δύο χώρους, σε δύο φάσεις της ζωής της, φιλοτεχνεί η οικοδέσποινα της γνωστής μας γκαλερί «Citronne».

Της Τατιάνας Σπινάρη-Πολλάλη

Στον Πόρο πήγα για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1988. Στην πρώτη αυτή επίσκεψη μου φάνηκε ότι ο τόπος απέπνεε μια μελαγχολία, όπως συμβαίνει συνήθως στα ελληνικά νησιά τον χειμώνα. Ο Πόρος είναι ένα ιδιότυπο νησί. Η θάλασσα, ακύμαντη σαν λίμνη, δεν χωρίζει· συνδέει με τον αντικρινό Γαλατά. Στο νησί αυτό όπου, παρά τις κοντινές αποστάσεις, δεν φθάνουν οι θορυβώδεις θερινοί ρυθμοί από τα γύρω νησιά, η ζωή κινείται καθησυχαστικά, σχεδόν αθόρυβα. Η κίνηση έρχεται φυσικά, από τις βάρκες και τα πλοία, αλλά και από το ανεπαίσθητο λίκνισμα των πεύκων που κατεβαίνουν κλιμακωτά ως τη θάλασσα.
Η σχέση μου με τον τόπο κατ’ ουσίαν στήθηκε εννιά χρόνια πριν – μαζί με το σπίτι μας. Παρόλο που δεν πρόκειται για πατρογονικό κτίσμα, αυτό το κτίσμα του 19ου αιώνα στο λιμάνι από την πρώτη στιγμή απέκτησε το ύφος μιας προσωπικής κατοικίας. Αναπαλαιώθηκε, αλλά και ανασκευάστηκε. Ενσωμάτωσε τα χαρακτηριστικά μας, στέγασε τις εμπειρίες μας, απεικόνισε τις επιλογές και τον τρόπο της ζωής μας. Έγινε δηλαδή ένα κομμάτι εντεταγμένο στην τοπική παράδοση, αλλά και ένα άνοιγμα ενεργό στον ορίζοντα της θάλασσας. Τα παιδιά μας μεγάλωσαν στο σπίτι αυτό, από καλοκαίρι σε καλοκαίρι· έφτιαξαν τις δικές τους μνήμες, τις δικές τους αναφορές, τη δική τους τοπική ιστορία
Έτσι καταλαβαίνω τον Πόρο, έτσι τον οικειοποιούμαι. Ενστερνίζομαι τη στενή του σχέση με την ξηρά, με την ακτή της Πελοποννήσου απέναντι: το Λεμονοδάσος, γνώριμο από τα εφηβικά μου διαβάσματα, η «Κοιμωμένη», που μας παραπέμπει στο ιστορικό συγκινητικό γλυπτό του Χαλεπά, οι αεικίνητες βάρκες στο λιμανάκι του Γαλατά. Στο νησί τα πεύκα και η περίκλειστη θάλασσα –πάντα σχεδόν ήρεμη– σηματοδοτούν τα τοπία και τα κτίσματα: το ρομαντικό Λιμανάκι της Αγάπης, μετά τον Ρωσικό Ναύσταθμο, η Βίλα «Γαλήνη», με την πάντα ζωντανή μνήμη του Σεφέρη και του Θεοτοκά, το γραφικό εκκλησάκι στο κατάφυτο Δασκαλειό.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Saronic Magazine




Σχολιάστε