Ο δήμος Πόρου μπροστά σε κρισιμότατες αποφάσεις για το Λεμονοδάσος



Γράφει ο Τάσος Γκούμας –
Πρόσφατα ανακοινώθηκε απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων που ενέκρινε μελέτη και χρηματοδότηση του έργου με τίτλο:

‘’Ανάδειξη των μονοπατιών του Λεμονοδάσους Πόρου’’.

Διαβάζοντας το περιεχόμενο του εγκριθέντος από το υπουργείο έργου είμαι βέβαιος ότι τίτλος του έργου είναι σαφώς μη επιτυχής. Είναι εκτός θέματος.
Ο τίτλος που ταιριάζει στις περιγραφόμενες παρεμβάσεις θα έπρεπε να είναι:

‘’Καταπλάκωμα, θάψιμο, καταχώνιασμα των φυσικών χωμάτινων μονοπατιών του Λεμονοδάσους Πόρου κάτω από κροκάλες, μπετά, τσιμέντα’’.

Εμείς λοιπόν οι Ποριώτες ξέρουμε τι σημαίνει διατήρηση-διατηρητέο από τον οικισμό της Σφαιρίας που είναι στολίδι και πόλος έλξης για τον τουρισμό αλλά και πίνακας ομορφιάς και για μας τους ίδιους.
Και βλέπουμε κατά που γέρνουν τα καράβια όταν περνούν τον δίαυλο.
Προς τη μεριά του Πόρου. Οι επιβάτες προς εκείνη τη μεριά πηγαίνουν να θαυμάσουν τον οικισμό.
Και θυμόμαστε τα παληότερα και μικρότερα παπόρια το ‘’Καμέλια’’, το ‘’Νεράιδα’’, τον ‘’Πορτοκαλή’’, το ‘’Μηκύναι’’ που η κλίση τους προς τη μεριά του οικισμού ήταν εμφανής.
Ποιος είναι ένας από τους κανόνες για να διατηρηθεί ο οικισμός;
‘’Σε κάθε καινούργια κατασκευή ή επισκευή ή επέκταση να χρησιμοποιούνται υλικά, μορφές ή τρόποι που ήδη προϋπάρχουν στον οικισμό’’. Έτσι δεν εισάγονται νέα στοιχεία, κατά την κρίση η προτίμηση καθενός, που θα αλλοίωναν τον οικισμό.

Στο Λεμονοδάσος τι πάμε να κάνουμε; Να προσθέσουμε κροκάλες, τσιμέντα, μπετά και μάλιστα ‘’σταμπωτά’’ δηλ. ψεύτικα πάνω από τα φυσικά χωμάτινα μονοπάτια του Λεμονοδάσους, που αλλιώς φαίνονται το χειμώνα, αλλιώς την ‘Άνοιξη, αλλιώς το Φθινόπωρο, αλλιώς το Καλοκαίρι, αλλιώς όταν βρέχει, αλλιώς στην ξηρασία. Είναι με μια λέξη ζωντανά.
Και πάμε εμείς να τα θάψουμε κάτω από ψυχρά, υλικά. Τσιμέντο και κροκάλες.
Λάθος καθαρό.

Κολλάμε πάνω στο Λεμονοδάσος ξένα επιθέματα, έμπλαστρα, που δεν έχουν καμιά σχέση με τη μορφή, με την ιστορία, με την ομορφιά του Λεμονοδάσους.
Αυτά τα στοχεία που θέλουν να προσθέσουν στο Λεμονοδάσος είναι στοιχεία που συναντά κανείς σε αστικές περιοχές, προάστια, οικισμούς, χωριά, αλλά όχι σε εξοχές.
Έτσι το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον από την ‘’υπερβολική’’ οικοδομική δραστηριότητα και την μερική εγκατάλειψη των λεμονοπερίβολων, θα υποστεί πολύ βαρύ και μη αναστρέψιμο χτύπημα. Είναι ένα ακόμα βήμα, από την πίσω πόρτα, προς την αστικοποίηση του Λεμονοδάσους.
Και θέλω να επισημάνω ότι εδώ στην επαρχία μας υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλύτερα από μένα να τεκμηριώσουν το θεμελιακό ΛΑΘΟΣ που πάει να γίνει στο Λεμονοδάσος.
Θέλω όμως να απονείμω εύσημα, αν μου επιτρέπεται, στον σύλλογο ‘’Φίλοι της παράδοσης’’ του Γαλατά, που για να στήσει το παιχνίδι ‘’του χαμένου θησαυρού’’ την Άνοιξη του 2012, φέτος δηλαδή, έψαξε την ιστορία του Λεμονοδάσους και προσάρμοσε την πλοκή του παιχνιδιού ακριβώς σ’ αυτήν την ιστορία.
Οι νερόμυλοι, οι Υδραίοι ναύαρχοι, οι ιδιότητες του λεμονιού, τα μνημεία, τα μονοπάτια, τα εκκλησάκια, ήταν συστατικά του μύθου, και τώρα 40 παιδιά και άλλοι τόσοι γονείς έμαθαν στοιχεία για την ιστορία του Λεμονοδάσους και πως να κινούνται στα μονοπάτια του.
Καλό θα ήταν αν το παράδειγμα αυτό ακολουθήσουν όσοι ενδιαφέρονται για την ανάδειξη του Λεμονοδάσους.
Αλλά και στο σύλλογο γυναικών Πόρου ‘’Ποριώτισσα’’, αξίζει έπαινος, που είχε την δύναμη να οργανώσει μια βραδιά στα πλαίσια των ‘’Γιορτών της Λεμονιάς’’, όπου τέθηκαν τα πραγματικά προβλήματα του Λεμονοδάσους με την βοήθεια του Γιάννη Μανιάτη, ο οποίος εργάστηκε με επιμέλεια και άγχος για το καλύτερο.
Το εγχείρημα ήταν δύσκολο μιας και τέθηκαν θέματα που έθιγαν νοοτροπίες και καταστάσεις. Σπάνιο.
Βέβαια η δημόσια εξαγγελία του Δημάρχου το βράδυ αυτό της 28/Αυγ./2012 στο ‘’Συγγρού’’, ότι δεν θα πραγματοποιηθεί καμιά τσιμεντοποίηση στο Λεμονοδάσος, είναι μια αρκούντως ισχυρή θέση ώστε να αναμένει κανείς ότι και η απόφαση του Δ.Σ. όταν θα έλθει το θέμα προς συζήτηση, θα είναι προς την ίδια κατεύθυνση.
Είμαστε όμως υποχρεωμένοι πάντα να ανησυχούμε επειδή και στο παρελθόν έχουν συμβεί υπαναχωρήσεις κατόπιν πιέσεων.
Οι δήμοι, και όχι μόνο, συχνά πιέζονται από ισχυρούς παράγοντες, μη διαθέτοντες περιβαλλοντική ευαισθησία, προς δράσεις ζημιογόνες για το περιβάλλον. Και αυτό το βλέπουμε συχνά στον τόπο μας.
Ελπίζουμε ότι ο αγώνας και το ενδιαφέρον που τα τελευταία δύο χρόνια εκδηλώνεται για το ‘’ζήτημα Λεμονοδάσος’’, θα βοηθήσει το Δήμο να πάρει δύσκολες και σωστές αποφάσεις για το περιβάλλον στον μοναδικά και πολυδιάστατα πολύτιμο αυτό χώρο.




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΣΙΣΜΑΝΗΣ ΠΕΤΡΟΣ says:

    ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΓΚΟΥΜΑ 23 ΕΤΗ ΚΛΕΙΝΩ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΛΕΜΟΝΟΔΑΣΟΣ ΚΑΙ 40 ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ ΛΟΓΩ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΚΟΥΩ ΓΙΑ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΛΕΜΟΝΟΔΑΣΟΥΣ ΑΞΙΟΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΕΙ ΓΡΟΘΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΕΔΩ ΑΝ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΟ ΙΣΩΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΝΕΡΟ ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΕΤΟΣ ΚΑΨΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΔΟΥΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΒΟΛΤΑ .ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΠΟΡΙΩΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ ΝΑ ΣΤΡΩΘΟΥΝ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΠΑΓΚΑΚΙΑ ΝΑ ΞΑΠΩΣΤΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΒΡΥΣΑΚΙΑ ΝΑ ΠΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΕΡΑΚΙ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΚΕΦΙ ΟΧΙ ΛΕΦΤΑ ΚΕΦΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΕΜΟΝΟΔΑΣΟΣ ΑΥΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

  2. Τάσος Γκούμας says:

    Αγαπητέ μου Πέτρο,
    το πρόβλημα του ποτίσματος πραγματικά φέτος αναδείχθηκε και σε ότι αφορά τις απώλειες του νερού όσο και στη διανομή αλλά και στην ανεπάρκεια που πολύ πιθανώς να προκύψει.
    Ειδικά οι απώλειες του νερού, αν και δεν γνωρίζω αν έχουν υπολογιστεί επακριβώς, είναι πιθανό να προσεγγίζουν ποσοστά απίστευτα.
    Ελπίζουμε ότι θα γίνει δυνατόν να εξεταστεί αν το υπάρχον υπόγειο δίκτυο κλειστών αγωγών είναι σε κατάσταση να λειτουργήσει, έστω με μερικές επισκευές, που σημαίνει σοβαρότατη οικονομία στο νερό.
    Όσο για το ζήτημα των μονοπατιών θα ήθελα να παρατηρήσουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να έχει κάποια γνώμη διαφορετική από τον άλλο.
    Να, για παράδειγμα, εσύ λες ότι η πέτρα Πόρου είναι πολύ ωραία και να τα στρώσουμε μ’ αυτήν. Και εγώ έχω μιαν άλλη γνώμη ότι είναι καλύτερα να χρησιμοποιηθεί πέτρα με όγκο, ένα καλντερίμι, στα τμήματα των μονοπατιών που λόγω έντονης κλίσης διαβρώνονται από τις βροχές (πούντες!), και να φιαχτούν ξερολιθιές όπως έκαναν οι παληοί Λεμονοδασίτες εκεί που το πλάτος των μονοπατιών έχει απομειωθεί λόγω διάβρωσης, ώστε να το επαναφέρουμε στο πλάτος που ήταν όταν κατασκευάστηκε. Και μπορεί να βρεθεί κάποιος άλλος που να εχει μια καλύτερη από μένα ιδέα και να πει ότι ο Φοίνικας είναι πολύ ωραίο φυτό και επομένως αν τον προσθέσουμε κάπου προσθέτουμε ομορφιά. Ας βάλουμε λοιπόν και στο Λεμονοδάσος καμμιά 100-200 Φοίνικες να ομορφήνει ο τόπος.
    Καταλαβαίνουμε τι θα γίνει.
    Δεν θα μιλάμε για Λεμονοδάσος αλλά για κάτι σαν διασταύρωση Λεμονοδάσους και Βάι.
    Το ίδιο συμβαίνει και με τους ηγέτες του τόπου. Άλλος έχει τη μια γνώμη, ο δεύτερος την δεύτερη, ο τρίτος την Τρίτη, κ.ο.κ.
    Όπως καταλαβαίνουμε, αν εκτός από τη διαφορετική γνώμη υπάρχει και η δυνατότητα υλοποίησης των διαφορετικών αυτών απόψεων, τότε πάμε σίγουρα για διαδοχικές αναπλάσεις με, θα μου επιτρέψεις, γελοία αν όχι τραγικά αποτελέσματα, αν λάβουμε υπ’ όψιν και τις οικονομικές συνθήκες.
    Γι αυτό υπάρχουν κανόνες επεξεργασμένοι από τους φορείς που έχουν συσταθεί από την Πολιτεία για το σκοπό αυτό, ώστε να υπάρχει συνέπεια στις παρεμβάσεις ανάλογα με την κατεύθυνση που υπάρχει.
    Δηλ. αν μιά περιοχή είναι ‘’εξαιρέτου φυσικού κάλλους’’ και είναι γι αυτό προστατεύσιμη, υπάρχουν κανόνες, εν ολίγοις, της πιο ήπιας δυνατής παρέμβασης, ώστε να διατηρείται το ‘’εξαίρετο κάλλος’’. Γιατί αν πραγματοποιούνται θηριώδεις παρεμβάσεις τότε αντιλαμβανόμαστε τη συνέπεια.
    Η ήπια παρέμβαση έχει και το επιπλέον πλεονέκτημα ότι αν κάνεις λάθος μπορείς να το διορθώσεις με σχετικά μικρό κόστος. Αν όμως γίνεται μια πλουσιοπλήρωτη (τώρα που έχουμε και λεφτά) δουλειά σαν αυτή που έχει εγκριθεί από το Υπ. Γεωργίας, τότε άστα. Δεν επαναφέρεται.
    Όσο για το ότι χρειάζεται εγρήγορση του κόσμου, και όχι μόνο για αυτό το θέμα, συμφωνούμε απολύτως.
    Να, για παράδειγμα το Κέντρο Υγείας έχει αφεθεί να ρημάζει και απειλείται με κλείσιμο (μας κρούει την κουδούνα ο Κ. Σαπουνάκης και οι άλλοι γιατροί του Κ.Υ.) και εμείς συζητάμε πως θα τσιμεντοστρώσουμε το Λεμονοδάσος και μάλιστα απ’ ότι ακούγεται δύο φορές.
    Εκεί που ήδη υπάρχει τσιμέντο θα του ξαναρίξουμε κι άλλη μια στρώση γιατί η πρώτη προφανώς δεν εξυπηρετεί.
    Ήδη, όπως προαναφέραμε, οι κάθε τόσο αναπλάσεις πλατειών και δρομίσκων μας οδηγούν το μυαλό για το τι γίνεται.
    Να τις περιμένουμε και στο Λεμονοδάσος.
    Να είμαστε βέβαιοι ότι αν υλοποιηθεί το υπ’ όψιν έργο ανοίγει η κερκόπορτα των ανά τακτά χρονικά διαστήματα διορθωτικών ή βελτιωτικών ή και ‘’επεκτατικών’’ παρεμβάσεων, αναλόγως των ορέξεων ορισμένων συντελεστών της δημόσιας ζωής και των δημόσιων έργων.
    Ήγουν, ‘’Τί ‘χες Γιάννη; Τ’ είχα πάντα’’. Ή αλλιώς, ‘’χαιρέτα μας τον Πλάτανο’’ ή προσαρμοσμένο: ‘’χαιρέτα μας το Λεμονοδάσος’’.

  3. Γιάννης Γκούμας says:

    Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει κάτι τόσο δαπανηρό και τόσο μπετονένιο στο Λεμονοδάσος. Κάθε άλλο, ότι φτιαχτεί θα πρέπει να γίνει με υλικά που θα βρει στο δάσος το ίδιο ή αν του λειφτούν ας χρησιμοποιήσει ίδια από αλλού και σε μικρή έκταση.
    Το καλντερίμι σε μονοπάτια με έντονη κλίση, αν δικαιολογηθεί ότι είναι απαραίτητα σε κάθε σημείο κιόλας, μπορεί να ευνοήσουν την πρόσβαση σε σημαντικά σημεία του δάσους προς ανάδειξη (νερόμυλοι, η ταβέρνα στην πάνω άκρη που θα μπορόυσε να λειτουργήσει ξανά, καταράκτες, κάποιο διαμορφωμένο ξέφωτο με θέα).

    Θέλοντας να πιαστώ και από την αναφορά στις αναπλάσεις πλατειών, είναι γεγονός ότι ο ξένος που θα έρθει στην πόλη, αλλά και ο ντόπιος, επιθυμεί να μπορεί να γυρνάει στον τόπο του, χωρίς αυτός να είναι αφιλόξενος ή άσχημος. Ένας τόπος δεν πρέπει να είναι ορμητήριο για εκδρομές γύρω γύρω και ο ίδιος να έχει τα χαρακτηριστικά που ανέφερα.
    Είναι γεγονός ότι στον τόπο μας κυνηγάμε τα δέντρα, τα μισούμε… ή καλύτερα τα μισούν μερικοί και αν αποφασίσουν να τα αφαιρέσουν κανείς δεν λέει τίποτα.
    Έχουν γεμίσει οι πλατείες μας πλακάκια και τέντες, γιατί κάποιος ενώ γνώριζε ότι ο ήλιος είναι πολύς το καλοκαίρι, πήγε και έκοψε τα δέντρα από τις πλατείες, αντί να φροντήσει να μπουν κι άλλα.
    Οι πλατείες αντί να έχουν κόσμο να γυρνάει, κρύβονται όλοι κάτω από τις τέντες. Και όταν θες να δεις την θέα του καναλιού ή τον ουρανό, βλέπεις ένα πανί πάνω από το κεφάλι σου ή απέναντί σου, να σου κόβει την θέα.

    Αν θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει τα χρήματα αυτά, ας αλλάξει την μελέτη. Ας γίνουν προτάσεις από τους επιστήμονες του τόπου, όλων των εμπλεκόμενων κλάδων. Ας πουν οι πολίτες τι ανάγκες έχουν, πώς θα οραματίζονταν το κέντρο του τόπου τους. Και ας γίνουν μικροεπεμβάσεις, χωρίς περίπλοκα συνεργεία και ας δουλέψουν και ντόπιοι σε αυτές τις κατασκευές ή φυτέυσεις, να μπορούν να πουν ότι συμμετείχαν στην βελτίωση του τόπου τους, στις επόμενες γενιές.

Σχολιάστε