Οι… Άλλοι



image
Το χρονογράφημα του Porosnews για το μήνα Σεπτέμβριο

                                                   Γράφει ο: Άρις Αντάνης

Διάβασα στο porosnews για την παρουσίαση “ενός γλυκόπικρου μυθιστορήματος”, της Τέσυς Μπάιλα, με τίτλο  «Το μυστικό είναι  η ζάχαρη».

Ωραία πράγματα είναι αυτά, να τα μαθαίνεις. Και να γράφεις , να… σκέφτεσαι. Και μετά  να συναναστρέφεσαι, να παρουσιάζεις, να συζητάς, να ανταλλάσσεις απόψεις. Και μετά να ξανασκέφτεσαι. Και να… ξαναγράφεις. Και να διαβάζεις… Και να είσαι χρήσιμος!

Με αφορμή την είδηση αυτής της παρουσίασης άρχισα να σκέφτομαι  κι εγώ διάφορα πράγματα. Μετά άρχισα να τα γράφω για να μην τα ξεχάσω και, καθώς τα έγραφα, θυμήθηκα μια κουβέντα που μου είχε πει κάποτε  ένας συγγραφέας:

«Άμα  βάζεις τις σκέψεις σου σε χαρτί,  έχεις μεν  το δικαίωμα, αλλά κυρίως έχεις την

υ π ο χ ρ έ ω σ η   να τις δώσεις να διαβαστούν  και  από   ά λ λ ο υ ς. Αλλιώς κράτα τες στο μυαλό σου.»

Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ σωστό και μάλιστα το λέω κι εγώ, ως συμβουλή,  θέλοντας να ενθαρρύνω άλλους που διστάζουν να δημοσιεύσουν τα χειρόγραφά τους.

Βέβαια το ρεπορτάζ  για το  βιβλίο της Κας Μπάιλα  ήταν μόνο  η αφορμή.  Οι αιτίες γι’ αυτές τις σκέψεις  έχουν… παραχθεί και παραταχθεί   στο νου  κατά καιρούς. Τελευταία  ξαναβγήκαν στην επιφάνεια  από κάποια σχόλια που έκανα σε  άλλα  έντυπα, τα οποία  προκάλεσαν  ακόμα και  διαφωνίες,  που όμως υπήρξαν  ήπιες  και  παραγωγικές.

Αυτές τις σκέψεις θέλω να μοιραστώ και  με… άλλους και  εύχομαι να έχουν το χρόνο και τη διάθεση να τις διαβάσουν και ίσως και να τις σχολιάσουν.

Το γενικό ερώτημα, λοιπόν, εν προκειμένω  είναι αυτοί  οι… άλλοι. Ποιο ρόλο διαδραματίζουν  οι άλλοι στη ζωή μας; Δηλαδή τι θα κάναμε χωρίς τους άλλους;

Εγώ, ξεκάθαρα,  απλά και με  ένταση, υποστηρίζω ότι χωρίς τους άλλους  δεν θα κάναμε τίποτα. Απολύτως τίποτα. Και λέω απολύτως ,εγώ, που ανέκαθεν υποστηρίζω ότι το μόνο απόλυτο είναι ότι δεν υπάρχει απόλυτο. (Χωρίς τους άλλους; Πώς θα ζούσαμε!)

<<<>>>

Διάβασα  σε άλλη   στήλη του porosnews  για «το αντίο στους ταλαντούχους  σολίστ»,  που, επί  10 μέρες του Αυγούστου 2013,  έδειξαν τη δεξιοτεχνία τους και τα αποτελέσματα  της μελέτης τους  στο πιάνο. Αυτά τα παιδιά είναι αξιοθαύμαστα. Τεράστιο το «μπράβο» που ξεπήδησε στη  σκέψη μου  και βέβαια το έγραψα και ως σχόλιο, πάλι στο porosnews.

Αλλά καθώς έλεγα «μπράβο», μέσα μου,  ήρθε στο μυαλό μου   μια  αλησμόνητη βραδιά πιάνου στο Ηρώδειο, όπου έδινε ρεσιτάλ ο, κατά τη γνώμη μου,  μεγαλύτερος πιανίστας του 20ου αιώνα Σβιατοσλάβ Τεοφίλοβιτς  Ρίχτερ. (20/3/1915-1/8/1997). Είχα την μεγάλη τύχη τότε να βρω κι εγώ ένα εισιτήριο και να παρακολουθήσω αυτό  το ρεσιτάλ.  Ήταν το καλοκαίρι   του 1976(!)

Στο  εισιτήριο  σημειωνόταν και η ώρα έναρξης. Στα αγγλικά μάλιστα έγγραφε  21.00 hours  ενώ στα ελληνικά, δίπλα στην ώρα,   21.00, είχαν προσθέσει, για… κάποιο λόγο,  και τη λέξη  ακριβώς. ( Ώρα 21.00 ακριβώς). Γιατί άραγε  μόνο στα ελληνικά  το … ακριβώς; Περίεργο…

Η ώρα… 21.00 ακριβώς είχε παρέλθει  αλλά  η έναρξη του ρεσιτάλ είχε καθυστερήσει. Γιατί;  Διότι  είχε καθυστερήσει η άφιξη  ενός πολύ υψηλά ιστάμενου προσώπου. Ο Ρίχτερ  όμως που είχε  ήδη βγει στη σκηνή του Ηρωδείου ήταν ολοφάνερο  πως είχε εκνευρισθεί.

-Αν δεν εμφανιστεί  σύντομα ο υψηλός προσκεκλημένος  θα γίνει.. σεισμός,  θυμάμαι, ότι  είχα πετάξει και τότε την εξυπνάδα μου,   στους διπλανούς μου.

Ο… Υψηλός – που, παρεμπιπτόντως ήταν και … κοντός-  αφίχθη τελικά, μετά βαΐων και κλάδων, σαν να μην έτρεχε τίποτα και χαιρετούσε τα πλήθη  τα οποία  τον χειροκροτούσαν. (Δεν ξέρω  γιατί). Ο Ρίχτερ  όμως σηκώθηκε  όρθιος  και  έκανε νευρικό νεύμα με τα χέρια του να σταματήσει  ο θόρυβος για να αρχίσει να παίζει. Και τότε -το θυμάμαι-  εγώ έκανα μερικές  σκέψεις. (Προφανώς   το δικό μου… ψώνιο δεν είναι τωρινό, αλλά χρονολογείται… παιδιόθεν). Σκέφτηκα λοιπόν:

1.Τι θα ήταν άραγε ο…  καθυστερημένος  υψηλά ιστάμενος,  αν δεν υπήρχαν οι άλλοι  να τον χειροκροτούν!  Ένας απλός  ανθρωπάκος σαν κι εμένα θα ήταν  και μάλιστα με ελαττώματα από εκείνα που εγώ δεν έχω, γιατί τα θεωρώ ως εντελώς μειωτικά της ανθρώπινης συνύπαρξης: Την ασυνέπεια, την έλλειψη σεβασμού και την υποτίμηση της νοημοσύνης των άλλων. (Εκείνων των άλλων που…  συνήθως  χειροκροτούν κιόλας !)

2.Τι θα ήταν άραγε  και ο θυμωμένος Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να τον ακούσουν!

3.Τι θα ήταν οι  εμπνευσμένοι μεγάλοι ζωγράφοι αν  δεν υπήρχαν οι άλλοι να θαυμάσουν τους  πίνακές τους!

4.Τι θα ήταν όλοι οι δημιουργοί αν δεν υπήρχαν τα μάτια των άλλων να  εκτιμήσουν τα έργα τους;

5.Τι θα ήταν οι  κάθε είδους  συγγραφείς  αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να διαβάσουν τα βιβλία τους!

6,7,8, 9… κλπ. Τι θα είμαστε όλοι μας αν δεν υπήρχαν οι άλλοι μας.

Αυτά είμαι σίγουρος πως τα διδάσκουν, και μάλιστα ως πρωτεύον μάθημα,  οι δάσκαλοι μουσικής,  αλλά και  όλοι οι δάσκαλοι,  στους μαθητές τους. Αν όχι, η παιδεία  τους θα είναι μάλλον ελλιπής. Και αυτή η χώρα, αν υποφέρει σήμερα,  είναι κυρίως από ελλιπή παιδεία.

Διότι οι άλλοι είναι εκείνοι που αναδεικνύουν τα ταλέντα, τα αστέρια, τα θαύματα και επιβραβεύουν τους  μελετηρούς και τους δεξιοτέχνες.

Χαρακτηριστική και η ρήση του Άγγλου σοφού:

The peaks of poetry exist only because on its slopes lie the bodies of lesser poets,  δηλαδή «οι κορυφές της ποίησης υπάρχουν μόνο επειδή οι πλαγιές είναι γεμάτες από… σώματα ελασσόνων ποιητών». Ειδικά δε για τους παντός είδους ποιητές, πρέπει να έχουν πάντα υπόψη τους ότι υπάρχουν ανάμεσα στους άλλους, ποιητές πραγματικοί, που όμως δεν έχουν γράψει τίποτα, όπως υπάρχουν και αυτοί που έχουν γράψει τόμους και δεν είναι… τίποτα!

Τελικά,  ενώ δεν μας οφείλουν τίποτα οι άλλοι, εμείς  οφείλουμε τα πάντα σε αυτούς.

Δηλαδή η δική μας η ζωή  είναι οι άλλοι. Αλλά αυτό πρέπει να το σκεφτούμε  όλοι. Και αυτή η σκέψη ίσως  μας απαλλάσσει από  τις αλαζονικές συμπεριφορές μας, από τη φιλαυτία, την κομπορρημοσύνη, τον εγωισμό, αλλά και  από την  πολύ συνηθισμένη  φράση μας:

-«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»  

Ναι, ρε! Ξέρω ποιος είσαι. Είσαι οι… άλλοι.  Αυτός είσαι. Χωρίς τους άλλους είσαι κι εσύ ένα μηδέν. Μηδέν από μηδέν, μηδέν! Γι αυτό πρέπει να τους λογαριάζεις τους άλλους, να τους τιμάς και το κυριότερο να μη τους υποτιμάς.

Νομίζω ότι η επίγνωση αυτής της αλήθειας μπορεί να  επιδράσει, όχι μόνο στα παιδιά, αλλά επιτέλους  και σε μας,  ως μία ακόμα παράμετρος  στην  ανάπτυξη άλλων αληθειών, όπως της ταπείνωσης,  της καλοσύνης και της αλληλεγγύης. Αυτές οι αλήθειες  άλλωστε  είναι  τα παραδείγματα που έδωσε ο  ίδιος  ο Χριστός  και που τόσο πολύ τις έχει ανάγκη σήμερα- πιο πολύ παρά ποτέ– ο κόσμος.  Αλλά  αυτά τα παραδείγματα  πρέπει να γίνουμε εμείς. Παραδείγματα ανθρώπων με παράστημα, σε μια εποχή που υπάρχει εμφανές έλλειμμα παραστημάτων και πλεόνασμα… αποστημάτων. Να μη λέμε πια «παραδείγματος χάριν» αλλά… «παραστήματος χάριν»!

Οι άλλοι  είναι οι εαυτοί μας.  Αυτοί είμαστε  στ’ αλήθεια και αυτή είναι η αλήθεια…

<<<>>>

Τι θα λέγατε τώρα  να ελαφρύνουμε κάπως το κλίμα και να θυμηθούμε ένα  παλιό αλλά χαρακτηριστικό και μάλλον… σχετικό ανεκδοτάκι;

Μια ομάδα ανθρώπων συλλάβανε, λέει,  έναν ταλαίπωρο. (Τελικά μόνο κάτι ταλαίπωρους συλλαμβάνουνε!) Πριν αποφασίσουνε για την τύχη του,  τού κάνανε  την ερώτηση:

-Με μας , είσαι ρε,  ή με τους άλλους;

-Με σας είμαι, ρε παιδιά, με σας! απάντησε ο  ρημαδιασμένος.

-Καθαρίστε τον,  τόν κερατά, δόθηκε αμέσως  η εντολή.

-Μα γιατί, ρε παιδιά, αφού είμαι με σας;

-Γιατί εμείς είμαστε οι… άλλοι!

Άρις Αντάνης

 

 

 




Comments (5)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Ιωάννης Πουλάκης says:

    Πρωτότυπο, καλό και ταυτόχρονα έξυπνο. Να ‘σαι καλά Άρι.

  2. Άρις Αντάνης says:

    Σε ευχαριστώ κι εγώ, παρα πολύ, για το λιτό σχόλιο. Εύχομαι υγεία και επικοινωνία.-
    ΑΑ

  3. Άρις Αντάνης says:

    Η φωτογραφία που είχε την καλοσύνη να βάλει στο άρθρο μας ο Μπάμπης Κανατσίδης έχει τραβηχτεί το 1966 στο Ηρώδειο. Πρόκειται για την πραγματικά ανεπανάληπτη τετραφωνική χορωδία του Δήμου Πόρου, με μαέστρο έναν πανελλήνιας φήμης μουσικό και ξεχωριστό άνθρωπο, που αγάπησε το νησί μας παρα πολύ: Τον Μάνο Λασιθιωτάκη. Από αυτόν μάθαμε να αγαπάμε τη μουσική.
    Ο Μάνος έγραψε και τον Ύμνο του Πόρου, σε στίχο του αείμνηστου Αιμίλιου Βαγιάνη.(ΣΣ ο Αιμ. Βαγιάνης ήταν από τους πρώτους που κυκλοφόρησαν τοπικές εφημερίδες στην περιοχή.Δική του ήταν “η Δημοσθενίς”).
    Δυστυχώς οι στίχοι του Ύμνου δεν σώθηκαν από κανένα μας. Λίγες μόνο λέξεις έχω συγκρατήσει και μου τις θύμισε ο Θανάσης Καστριώτης: “Πρασινογάλανη είν’ η ματιά σου, Πόρε, διαμάντι του Σαρωνικού…” Όποιος θυμάται κάτι περισσότερο ας επικοινωνήσει, μέσω του Porosnews, για την πιθανή αναβίωση του Ύμνου.
    Από αριστερά διακρίνονται: Παναγιώτης Σαραντόπουλος, Τάκης Αρτόπουλος,(ΤΕΝΟΡΟΙ), Άρις Αντάνης, Θανάσης Βερβενιώτης (ΣΕΚΟΝΤΟΙ), ακολουθεί ο διακεκριμένος τότε μπάσος, Θωμάς Βασιλειάδης, μετά ο εξαίρετος τροβαδούρος και εξαίρετος φίλος όλων μας, μέχρι και σήμερα, Μίχος Δάγκλης, (ΣΕΚΟΝΤΟΣ), ο Γιώργος Αλιφραγκής (ΜΠΑΣΟΣ), ο Θανάσης Καστριώτης (ΒΑΡΥΤΟΝΟΣ), Ο Β. Καραμανώφ (ΜΠΑΣΟΣ) και ο Μήτσος Βερβενιώτης (ΒΑΡΥΤΟΝΟΣ).

  4. Α.Π.Α. says:

    Όχι και “Ηρώδειο”! Στο… “Ηρώον” του Πόρου τραβήχτηκε η φωτογραφία. Γράψτε λάθος. Μικρό το κακό. Ελπίζουμε…

  5. Κατερίνα Σ.Μ. says:

    Μήπως πού και πού χρειάζεται “οι άλλοι” να γινόμαστε κι εμείς; Δεν εννοώ κάτι σαν Δρ. Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ, αλλά σαν αποστασιοποιημένοι παρατηρητές και κριτές του εαυτού μας.

    (α πα πα, δεν είναι καλή η ιδέα μου)

Σχολιάστε