Μια ακόμη ιδέα για το Λεμονοδάσος



Γράφει: ο Άρις Αντάνης –
Α. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Απίστευτο κι όμως αληθινό! Φέτος για πρώτη φορά γιορτάστηκε η Ανάσταση του Χριστού στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Σεραφείμ , στο Λεμονοδάσος.
Ειλικρινά, η τοποθεσία, η κατάνυξη, η αγαλλίαση του μεγάλου πλήθους των πιστών, η πίστη στα πρόσωπα, η γαλήνη, η πραότητα, η ευγένεια, τα χαμόγελα, οι ψαλμωδίες, το Χριστός Ανέστη που το έψαλαν όλοι μαζί ήταν κάτι το φαντασμαγορικό, το πρωτόγνωρο, ήταν μια Ανάσταση πραγματική, σαν αυτή που είχαμε γνωρίσει όταν ήμαστε παιδιά στις λιτές και απλές εκκλησίες του τόπου μας. Νιώσαμε εξαγνισμένοι…
Ο Παπα-Γιώργης της Μητρόπολης Πόρου, παρά την κόπωση της Μεγάλης Εβδομάδας, ήρθε και λειτούργησε με αφιλοκέρδεια και με αγάπη. Τον ευγνωμονούμε και του δηλώνουμε ότι του ανταποδίδουμε ολόψυχα την αγάπη και την καλοσύνη του.
Λόγω του ότι έπρεπε να λειτουργήσει και στην Ενορία του, τον Άγιο Γεώργιο Πόρου, η Ανάσταση στον Άγιο Σεραφείμ έγινε στις 10 το βράδυ του Σαββάτου.
Ήταν αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας συγκεκριμένων κατοίκων της περιοχής, που αγαπούν πολύ αυτό το κομμάτι της πατρίδας μας, το Λεμονοδάσος, όπου εδώ και πολύ καιρό υπάρχουν πάμπολλα προβλήματα. Είναι κρίμα, διότι το Λεμονοδάσος έχει μια ιστορία, έχουν γραφτεί έργα μεγάλων συγγραφέων και πολλές ιστορίες και ποιήματα και είναι το σύμβολο του τόπου μας. Αλλά δυστυχώς έχει εγκαταλειφθεί πια. Ελάχιστοι μόνο άνθρωποι αγωνίζονται για να ξανα-αποκτήσει τη χαμένη του αίγλη και να ξαναγίνει πόλος έλξης επισκεπτών.
Οι άνθρωποι που είχαν την έμπνευση της εκδήλωσης για την αναβίωση αυτού του ιερού και συνάμα πανέμορφου «κειμηλίου» της ιδιαίτερης πατρίδας μας και που οργάνωσαν με τόση μεγάλη και αναπάντεχη επιτυχία την τελετή της Ανάστασης του Χριστού στον Άγιο Σεραφείμ, δεν επιθυμούν να αναφερθούν τα ονόματά τους, προφανώς από μετριοφροσύνη. Σεβόμαστε την επιθυμία τους, αλλά τους στέλνουμε τα θερμά μας συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες μας
Β. ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ
Ένας από τους οργανωτές, μου εξέφρασε και το παράπονό του, το οποίο και μεταφέρω τώρα, ευθύς αμέσως, διότι στη βράση -και εν προκειμένω στη… δράση- κολλάει το σίδερο:
«Πώς είναι δυνατόν», λέει ο χριστιανός, « να γίνονται υπέροχες εκδηλώσεις κάθε χρόνο, από πολύ δραστήρια Πολιτιστικά Σωματεία της περιοχής μας, με εμπνευσμένους από το Λεμονοδάσος τίτλους, όπως Γιορτή της Λεμονιάς , χορός της Λεμονιάς κλπ, και να μην γίνεται καμία αναφορά, με εισαγωγικές ομιλίες, για το ίδιο το Λεμονοδάσος , που να κεντρίζουν την περιέργεια και το ενδιαφέρον του πολυπληθούς ακροατηρίου, των θεατών, του Κοινού, των καλεσμένων, των επισήμων, του απλού κόσμου, των ΜΜΕ ! Και πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει ανάλογη διακόσμηση σε κάθε συναφή πολιτιστική εκδήλωση, με λεμόνια, κλαδιά και άνθη λεμονιάς, αναμνηστικά, φωτογραφίες, κάρτες, προβολή διαφανειών, αλλά και χειροποίητες λεμονάδες -«από… λεμόνια», όπως έλεγε κι ο Γκιωνάκης στην περίφημη Ελληνική ταινία «Τα κίτρινα γάντια»- ώστε φεύγοντας το Κοινό να παίρνει μαζί του τη γεύση, τη σπιρτάδα και το άρωμα από το Λεμονοδάσος μας! (‘Έλα ντε, εδώ σε θέλω! Πώς γίνεται! Αφού τα έχουμε πει κιόλας. Φυσικά δεν υπάρχει ΚΑΜΊΑ σκοπιμότητα.)
Γ. ΜΙΑ ΙΔΕΑ
Του υποσχέθηκα, λοιπόν, ότι το μόνο που μπορώ να κάνω εγώ, είναι… δύο:
1. Να μεταφέρω τις σκέψεις του και τις ιδέες του στα αρμόδια άτομα που αποτελούν το ΔΣ των εν λόγω σωματείων, με την ελπίδα ότι από φέτος θα τα λάβουν υπ όψη τους και θα κάνουν ανάλογα προγράμματα. Η κοινοποίηση του παρόντος ρεπορτάζ, νομίζω είναι ο καλύτερος και πιο άμεσος τρόπος. Και,
2. Να μεταφέρω αρμοδίως και μια δική μου ιδέα:
Με τη φροντίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Πόρου «Ποριώτισσα», προτείνω να οργανωθεί μια μουσική βραδιά με τίτλο «Το Λεμονοδάσος», όπου θα ζητηθεί η αφιλοκερδής συμμετοχή όλων των Τροιζηνίων μουσικών και τραγουδιστών. Προτείνω ακόμα ως υπότιτλο της εκδήλωσης την εξής φράση: «Οι Ποριώτες μουσικοί στο νησί τους», που είναι μια παράφραση του τίτλου -Οι Ποριώτες στο νησί τους- από το βιβλίο του Peter Gray – του οποίου την καταπληκτική λογοτεχνική μετάφραση έχει κάνει ο Γιάννης Μανιάτης και υπήρξε μια σοβαρή εκδοτική πρωτοβουλία του Δήμου Πόρου.
Δ. ΟΝΟΜΑΤΑ
Για να βοηθήσω μάλιστα λίγο ακόμα, μπορώ να θυμίσω εντελώς ενδεικτικά -και με κίνδυνο να παρεξηγηθώ γιατί δεν τους γνωρίζω όλους- κάποια ονόματα αυτών των μουσικών που, επειδή είναι αρκετοί, θα πρέπει να ενημερωθούν ότι θα κληθούν να ερμηνεύσουν ή αποδώσουν από ένα έως δύο τραγούδια ή οργανικά κομμάτια ο καθένας . Και πάνω – πάνω στη λίστα, φυσικά οι επαγγελματίες μουσικοί, όπως :
-Αγγελική Μαρινάκη,
-Πάμελα Μέλλου,
-Ανδρέας Λάφης ,
-Μαρία Ρουμάνη,
-Βαγγέλης Τζίτζης
Μετά οι μουσικοί, όπως:
-Άννα Παύλου (Πιάνο)
-Βάσω ????????? (Πιάνο)(Δυστυχώς δεν γνωρίζω το επώνυμο, 1000 συγγνώμη)
-Πέτρος Σισμάνης, (διάφορα όργανα , φωνή)
-Γιώργος Τσίκης, ( φοβερό μπουζούκι)
-Άρης Ροής ( κιθάρα φωνή)
-Γιώργος Πασχάλης (Ντραμς)
Οι χορωδίες:
-Φίλων Μουσικής Πόρου (Υπό τον μαέστρο Μανώλη Μαρινάκη)
-Γυναικών Πόρου (ΠΟΡΙΩΤΙΣΣΑ, υπό τη μαέστρο Μαρία Ρουμάνη)
Οι ερασιτέχνες, όπως:
-Σπύρος Παπαδόπουλος (κιθάρα , φωνή)
-Νίκος Χατζηαναστασίου,( κιθάρα, φωνή)
-Μίχος Δάγκλης(κιθάρα, φωνή)
-Γιάννης Καρατζινάς ( κιθάρα , φωνή)
-Τάκης Αρτόπουλος (τραγούδι- φυσαρμόνικα)
-Παντελής Μανιάτης (Σαντούρι, μπουζούκι)
-Μένιος Τυρόπουλος (Σαξόφωνο),
αλλά και ο ίδιος ο μαέστρος
-Μανώλης Μαρινάκης, ως ερασιτέχνης κιθαρωδός
-Άλλοι, που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν αλλά δεν θα διαφύγουν της προσοχής των οργανωτών.
Ε.ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Φυσικά θα χρειαστεί κάποια προετοιμασία και οργάνωση, ενώ από τώρα θα πρέπει να ενημερωθούν οι καλλιτέχνες για να δηλώσουν τη συμμετοχή τους. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν τα μέγιστα, με τις τεράστιες εμπειρίες τους οι Γιάννης Μανιάτης, Μανώλης Μαρινάκης, Πέτρος Σισμάνης, Γιώργος Πασχάλης.
Καταλαβαίνει κανείς τι έχει να γίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα μας με μια τέτοια εκδήλωση, που αν πετύχει, ας πούμε, σε πρώτη φάση στο κτήριο Συγγρού, μπορεί και να επαναληφθεί αργότερα ή του χρόνου και μέσα στο Λεμονοδάσος, αλλά και στο Ρωσικό Ναύσταθμο, ακόμα δε και στο ιδιωτικό Θεατράκι στην Καμένη Μεθάνων, με θέα το Ηφαίστειο.
Τώρα, αν μου πείτε ότι αυτά είναι δύσκολα όνειρα και δεν γίνονται πραγματικότητα, εγώ θα αντιτάξω ότι στην περιοχή μας έχουν γίνει άλλα, πολύ σπουδαία πράγματα που δεν θα το πίστευε κανείς. Και μόνο το γεγονός, μάλιστα, ότι υπάρχουν τόσοι καλλιτέχνες σε αυτό το μικρό τόπο, λέει πολλά.
ΣΤ. ΚΑΙ ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ
Τέλος σας θυμίζω ότι υπάρχει κι ένα έτοιμο, από καιρό, πολύ αξιόλογο θεατρικό σενάριο με τίτλο «Έρωτας στο Λεμονοδάσος», που έχει γράψει ο δημοσιογράφος Βασίλης Κουτουζής και είναι μια ηθογραφία με μηνύματα και με δράση, πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική. Το έχω διαβάσει και μου άρεσε πάρα πολύ. Νομίζω ήρθε η ώρα να παιχτεί κι αυτό στα μέρη μας από κάποια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, ως αφιέρωμα στο Λεμονοδάσος. Υπάρχουν καλλιτέχνες πολλοί στην περιοχή, όπως και σκηνοθέτης και σκηνογράφος και τα… «πάντα όλα».
Ας προβάλλουμε και τα δικά μας ζητήματα και όχι μόνο των άλλων. Και όπως είχε γράψει και η έγκριτη δημοσιογράφος κυρία Ελένη Μπίστικα στην Καθημερινή, φύλλο 15 Ιουλίου 2010, με την ευκαιρία της παρουσίασης κάποιου βιβλίου στο κτήριο Συγγρού στις 22/7/2010 από το Σύλλογο «Ποριώτισσα» , η περιοχή Τροιζηνίας δεν έχει ανάγκη μετάκλησης ξένων καλλιτεχνών, γιατί έχει γεννήσει πολλούς καλλιτέχνες η ίδια.
Άρις Αντάνης , Δημότης Πόρου




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. giannis says:

    Συντεχνίες

    Διάβασα ένα άρθρο του Άρη Αντάνη για τους καλλιτέχνες του Πόρου και το Λεμονοδάσος και σκέφτηκα πόσα πράγματα μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι όταν οργανώνουν τις ιδέες και τις προσπάθειες τους.
    Το πανέμορφο νησί του Ποσειδώνα αξιοποιώντας τη φυσική του ομορφιά θα μπορούσε να γίνει μοναδικός προορισμός Ελλήνων και ξένων επισκεπτών για ξεκούραση, διασκέδαση, περιπέτεια, αναβαθμίζοντας το επίπεδο προσθέτοντας και όχι αφαιρώντας.
    Φαντάζομαι μια ομάδα επιστημόνων κατοίκων Πόρου που θα μελετήσει θέματα και θα δώσει λύσεις πού απασχολούν το νησί, κυκλοφοριακό, περιβάλλον, παροχές, μια άλλη ομάδα εργολάβων- τεχνιτών που θα υλοποιήσει τα έργα, κάποιες άλλες ομάδες υποστήριξης ώστε όλοι οι κάτοικοι να συμμετέχουν σε ένα μοναδικό έργο.
    Η ομάδες θα εργάζονται αφιλοκερδώς και ανταποδοτικά, υλικά εργαλεία και αναλώσιμα θα δίνονται από περισσεύματα και δωρεές ιδιωτών
    Φαντάζομαι μικρά φέρρυ να πηγαινοέρχονται ασταμάτητα, όλοι οι δρόμοι να έχουν πεζοδρόμια, να μην υπάρχουν σκουπίδια, όμορφα μονοπάτια στο δάσος, ένα μεγάλο πέτρινο γεφύρι στο κανάλι, πολλά χρωματιστά μαγαζάκια, ιστιοπλοϊκά στο γύρω του νησιού, μια μεγάλη πινακίδα στο λιμάνι που θα καλωσορίζει τους επισκέπτες υπερήφανους και γελαστούς κατοίκους.
    Ας φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο θα είναι μια αρχή.

  2. Τάσος Γκούμας says:

    Αριστείδη,
    Πιάνεις σφαιρικά τα προβλήματα, έχεις το θάρρος της γνώμης και γράφεις καλά.
    Ήδη, μας προβληματίζεις πού να βρούμε μέρος να πραγματοποιήσουμε την πρότασή σου στο Λεμονοδάσος.
    Ο Πέτρος έχει την καλύτερη ιδέα για το μέρος που, αν το καταφέρουμε, θα έλθει όλος ο Πόρος και η Τροιζηνία να παραβρεθούν.
    Θα ήθελα να σημειώσω ότι η αγάπη για το Λεμονοδάσος είναι πάνδημη.
    Και όσον αφορά το σύλλογο ‘’Ποριώτισσα’’ η καλή προαίρεσή του για το Λεμονοδάσος είναι υπαρκτή. Ήδη από πέρσυ έχει συμμετάσχει σε προσπάθεια αναίρεσης έργου, αταίριαστου για το περιβάλλον του Λεμονοδάσους, στην περιοχή της Αρτίμου.
    Θα πρέπει αποδεχθούμε, ότι πολλοί από μας δεν είχαμε ενεργοποιηθεί, πολλά χρόνια τώρα, παρακολουθώντας το Λεμονοδάσος και άλλες περιοχές του Πόρου, να φθίνει.
    Η προσπάθεια, που και συ συμμετέχεις, δεν είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, γιατί έχει την αγάπη και τη στήριξη όλου του Ποριώτικου και του Τροιζήνιου κόσμου. Ε! Για τις εξαιρέσεις, είναι λίγες, θα δούμε.
    Όπως γνωρίζεις Αριστείδη, τα κομμάτια που γνωρίζει το Πανελλήνιο για τον Πόρο είναι τρία: Το Μοναστήρι, το Λεμονοδάσος και το νερό του Πόρου.
    Το νερό του Πόρου το χαλάσαμε. Πίνουμε εμείς οι Ποριώτες εμφιαλωμένο και τα κότερα πλένουν τα καταστρώματα με το ‘’Νερό του Πόρου’’ με χαρακτηριστική άνεση. Δεν μπορώ να πω ότι είναι έξυπνη συμπεριφορά. Βέβαια και άλλες δραστηριότητές μας έχουν συντελέσει στη ζημιά που έχει υποστεί ο υδροφόρος ορίζοντας.
    Το Μοναστήρι, που ευτυχώς ανήκει στην Εκκλησία, δεν κατάφερε η ιδιωτική πρωτοβουλία να το καταντήσει όπως άλλες περιοχές του τόπου. Βέβαια οι Ποριώτες, καταφέραμε να του στερήσουμε το ‘’Πολιούχον’’, ξεχνώντας την τεράστια προσφορά του Μοναστηριού στους ανθρώπους, σε χαλεπές στιγμές, καθώς και το ότι το Μοναστήρι αποτελεί σημείο αναφοράς για τον Πόρο.
    Και το Λεμονοδάσος καταστρέφεται σιγά-σιγά και εν κρυπτώ, λόγω ασυνειδησίας ολιγάριθμων ιδιωτών που ενδιαφέρονται για το αγροτεμάχιό τους και πως να το καταστήσουν ‘’οικοδομήσιμο’’, και από την άλλη, με την έλλειψη πατριωτισμού των Αρχών να το προστατέψουν. Μετά από λίγα χρόνια, ο τότε Δήμαχος θα αναγκαστεί να δηλώσει μελλοδραματικά: ‘’Κάναμε λάθος. Καταστρέψαμε το Λεμονοδάσος’’. Θα είναι όμως αργά.
    Όμως, ήδη εκδηλώνονται και αντίρροπες τάσεις. Λεμονοδασίτες καθαρίζουν τα χτήματά τους, έτσι, επειδή απλά το θέλουν. Ξέρεις, πέρα από την τιμή του λεμονιού και την οικοδομησιμότητα υπάρχει και κάτι που έχουμε οι Έλληνες. ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ.
    Το μέλλον του Λεμονοδάσους εξαρτάται σοβαρά απ’ αυτό.
    Αριστείδη, και όλοι οι άνθρωποι που πέρνουμε μέρος στον δημόσιο διάλογο, να συνεχίσουμε την προσπάθεια. Σίγουρα κάτι θα καταφέρουμε. Ο πολύς κόσμος, οι σύλλογοι, οι φορείς ενδιαφέρονται.
    Τη επόμενη Κυριακή των εκλογών θα παίξουμε ένα παιχνίδι στο Λεμονοδάσος. Αν είσαι στον Πόρο έλα. Κατά τις 12.30.
    Μακάρι νάρθει όλος ο κόσμος.
    Τάσος Γκούμας.

  3. Άρις Αντάνης says:

    1.Ευχαριστώ πολύ τον Μπάμπη, που είχε την ευγενή καλοσύνη να αναρτήσει το κείμενό μου στο POROSNEWS, μια πολύ αξιόλογη και αξιοπρεπή τοπική ηλεκτρονική εφημερίδα που όλο και περισσότεροι αναγνώστες επισκέπτονται καθημερινά και σχολιάζουν- οι πιο πολλοί ακολουθώντας και το γενικό πνεύμα που αποπνέει αλλά και εμπνέει το Porosnews, δηλαδή ευγένεια,καλοσύνη και σεβασμό στην άποψη του άλλου και στο δικαίωμά του να την εκφράζει ελεύθερα. Μακάρι όλα τα συναφή μέσα και έντυπα να είχαν το ίδιο ύφος.
    2.Ο Γιάννης που σχολιάζει πιο πάνω μου θύμισε με τις ιδέες του, ότι ο Σεφέρης είχε αποκαλέσει τον Πόρο “Μικρή Βενετία” και εννοούσε βέβαια όλα τα σημεία που βρέχονται από την φυσική λιμνοθάλασσα, και τα οποία θα μπορούσαν να επισκέπτονται οι ενδιαφερόμενοι μόνο με βάρκες, αντί με αυτοκίνητα. Όπως γινόταν παλιά, δηλαδή,όταν πλησιάζαμε στην αποβάθρα και ακούγαμε τους λεμβούχους να καλούν τον κόσμο: Νεώριο, Μοναστήρι, Πλάκα, Άρτιμο, Λιμανάκι της Αγάπης, Ασκέλι, Βαγιωνιά…
    3. Διάβασα και τα σχόλια του Τάσου Γκούμα. Ο Τάσος δεν σχολιάζει μόνο, δεν παραπονιέται μόνο, δεν μέμφεται: Προτείνει. Και οι ιδέες του ακούγονται.Τάσο κάποια στιγμή θα εισακούγονται κιόλας.ΟΛΕΣ. Να είσαι βέβαιος.
    Το Λεμονοδάσος είναι σύμβολο.
    Μακάρι να ονομαστεί το φετεινό καλοκαίρι 2012, “Καλοκαίρι του Λεμονοδάσους”. Κι αν δεν προλαβαίνουμε, ας το έχουμε υπ όψη για του χρόνου, να είμαστε καλά. Και κάθε χρόνο ένα νέο αφιέρωμα για τοπία του τόπου μας. Πχ το επόμενο μπορεί να είναι αφιερωμένο στο “Λιμανάκι της Αγάπης”, το μεθεπόμενο στην “Αλυκή”. Και ας μη ξεχνάμε τή ρήση του Ralph Waldo Emerson (1803-1882), στο έργο του Nature, ” The land belongs to someone, but the landscape belongs to everyone”, τουτέστιν, ” ο τόπος ανήκει σε κάποιον, αλλά το τοπίο ανήκει σε όλους (μας)”. Και πάλι ευχαριστώ παρα πολύ,
    Με τιμή και με αγάπη, Άρις ( Αντάνης)

Σχολιάστε