Η δική μας Ευρώπη…



Γράφει η Σίλα Αλεξίου –
Ήτανε δυο, ήτανε τρεις, έγιναν δέκα με την Ελλάδα, τη χώρα-όνειρο κάθε Βορειοευρωπαίου, την ώρα που ο ευλογημένος αυτός τόπος προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές του από τη χούντα των συνταγματαρχών, να συμμαζέψει τα πάθη που άφησε ο Εμφύλιος, να χορτάσει το αίσθημα της πείνας – κατάλοιπο της Κατοχής…Η ΕΟΚ απέκτησε ένα στολίδι, η Ελλάδα ένα ασφαλές και αξιόλογο περιβάλλον, ανάλογο της Ιστορίας της. Πέρασαν κάποιες δεκαετίες από τότε. Η οικογένεια μεγάλωσε, τα παιδιά άρχισαν τις αταξίες. Και η Ευρώπη (ποια Ευρώπη;) από καλή και ανεκτική… μαμά έγινε τύραννος. Για το καλό τους; Για το καλό της; Οι απόψεις διίστανται.
Το πιο όμορφο παιδί της, ο κρίκος Δύσης και Ανατολής, έπρεπε να τιμωρηθεί περισσότερο από όλα. Η μικρή και γοητευτική Ελλάδα, παρασυρμένη από τα κάλλη της, είχε πράγματι εξοκείλει. Έχρηζε φροντίδας και νουθεσίας. Αντί αυτών, η Ευρώπη άρχισε να τη βασανίζει ανελέητα, επιδιώκοντας με μανία τον θάνατό της…
Όμως, η δική μας Ευρώπη, η ένωση πολιτισμένων κρατών, μέλος της οποίας ήταν η χώρα μας, είχε άλλο πρόσωπο. Δεν λεγόταν Γερμανία, δεν ήθελε να μας καθυποτάξει, δεν προσπαθούσε να μας εξαφανίσει. Αναγνώριζε την Ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, τη γεωπολιτική μας θέση. Μας ήθελε στην παρέα της, και το έδειχνε.
Οι Έλληνες είναι μεγάλος λαός, λέει ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής. Κι αυτό θα περάσει… Πότε; Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτοκάθαρσης, που έχει ήδη ξεκινήσει. Όταν –όπως κάποτε ορθώσαμε ανάστημα μπροστά στα τανκς, παλαιότερα μπροστά στα κατοχικά στρατεύματα και σχεδόν δύο αιώνες πριν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία– αποφασίσουμε να σοβαρευτούμε.
Οι όροι της Τρόικας ας αποτελέσουν την αφορμή για να συνειδητοποιήσουμε ότι παρατραβήξαμε το σκοινί. Ενδώσαμε στην πλάνη του εύκολου πλουτισμού, ανεχθήκαμε την αισχροκέρδεια, τη μίζα, συγκαλύψαμε τη φοροδιαφυγή, την απάτη, την καταλήστευση της ίδιας μας της χώρας.
Οι πολιτικές μας ηγεσίες ασφαλώς και πρωτοστάτησαν στον κατήφορο. Ακόμη και όταν –στο όνομα του πολιτικού κόστους– έκαναν τα στραβά μάτια. Επειδή όμως το πολιτικό κόστος θα είναι πάντα ισχυρό, με αποτέλεσμα να παραμένουν ισχνές οι ελπίδες να αποκτήσουμε οργανωμένο κράτος, ας παραμερίσουμε την απάθεια, παίρνοντας –εμείς οι πολίτες– την κατάσταση στα χέρια μας.
Οι κατοχικές δυνάμεις είναι εδώ. Με διαφορετική εξάρτυση και ίδια μανία. Αλλά είμαστε κι εμείς εδώ. Και έχουμε τη δύναμη να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Διεκδικώντας ποιότητα υπηρεσιών, διαφανείς συναλλαγές, αξιοπρεπή και έντιμη αντιμετώπιση. Από όλους. Ιδιώτες και κρατικούς λειτουργούς. Ας πάψει η αλληλεγγύη να είναι συνώνυμη της συγκάλυψης. Ας βγάλουμε το «δε βαριέσαι» από το λεξιλόγιό μας.
Ας απαιτήσουμε επιτέλους όσα μάς ανήκουν. Ως πολίτες της δικής μας Ευρώπης…
Πηγή: Saronic Magazine




Σχολιάστε