Εύθυμα και σοβαρά – Δέκα μέρες του Ιουλίου στον Πόρο



      St. Efstatheos' bell (2) Γράφει ο  Άρις Αντάνης – 

Δέκα μέρες στον Πόρο. Στο αγαπημένο μας νησί, την ιδιαίτερη πατρίδα μας. Δέκα μέρες εκεί όπου γεννηθήκαμε, πήγαμε σχολείο, δουλέψαμε κάποια χρόνια.

Πόσα πράγματα συνέβησαν μέσα σε αυτές τις 10 μέρες!  Αρκετά. Άλλα σοβαρά κι άλλα εύθυμα. Ως συνήθως, δηλαδή. Να αναφέρω μερικά;

ΕΝΑ  ΒΙΒΛΙΟ

Παρακολούθησα την παρουσίαση ενός βιβλίου, μια αληθινή ιστορία με τίτλο «Κρυμμένο στο Αιγαίο». Συγγραφέας, η δημοσιογράφος Κυρία Σοφία Παπαϊωάννου, που ήταν παρούσα στο πάνελ. Επίσης παρούσα ήταν η  ανιψιά του ήρωα  της ιστορίας, Κυρία Σοφία Μόσχου- Μαστοράκου. Ομιλητής  ο φίλος   Μπάμπης Κανατσίδης.

Φυσικά δεν θα κάνω κριτική του βιβλίου.  Έχει τα υπέρ και τα κατά του, όπως όλα. Μου άρεσε όμως η παρουσίαση που έκανε ο Μπάμπης. Ήταν απλή, λιτή, ειλικρινής, αφτιασίδωτη, χωρίς δήθεν, χωρίς φιοριτούρες  και τσαλίμια  και,  το κυριότερο,  χωρίς εκείνο το ενοχλητικότατο φαινόμενο που παρατηρείται σχεδόν σε όλες τις παρουσιάσεις βιβλίων,  όπου ο ένας  «ξεσκονίζει»  τον άλλον  με απροκάλυπτη και υποτιμητική, της νοημοσύνης του κοινού, ανταλλαγή φιλοφρονήσεων.

IMGP9901

Για σύγκριση  θυμάμαι  μιαν  άλλη παρουσίαση ενός βιβλίου, πριν μερικά χρόνια στην Αθήνα, όπου προσκεκλημένος στο πάνελ ήταν και ένας  πολύ μεγάλος σε αξιώματα -και σε ηλικία-επίσημος. (Ας μη πω το όνομά του).  Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ως υψηλό και  τιμώμενο πρόσωπο θα μιλούσε πρώτος. Όμως  εκείνος ζήτησε να μιλήσει τελευταίος.  Αφού λοιπόν μίλησαν  όλοι  στο πάνελ ήρθε πάλι η σειρά αυτού του επίσημου. Άνοιξε το μικρόφωνο που ήταν μπροστά του  και – κρατηθείτε- είπε μόνο την εξής φράση:

-Τώρα τι να πω εγώ; Τα είπαν όλα οι προλαλήσαντες. Ευχαριστώ.

Και απέφυγε να πει κάτι που  προφανώς  δεν πίστευε!

Κι άλλη μια φορά ένας συντονιστής μιας άλλης παρουσίασης,  θέλοντας  να.. ξεσκονίσει έναν ηθοποιό,  είπε:

-Και τώρα στο μικρόφωνο ο… Παπαφλέσσας.

Ο ηθοποιός- που δεν ζει πια-  έγινε έξω φρενών με την ανοησία του άλλου και ρώτησε:

-Γιατί με λέτε Παπαφλέσσα, κύριε; Δεν ξέρετε το όνομά μου;

Ο συντονιστής τα έχασε, δεν ήξερε τι να πει και ψέλλισε:

-Επειδή έχετε ερμηνεύσει τον Παπαφλέσσα με μεγάλη επιτυχία.

Ο κόσμος ξεκαρδίστηκε  στα γέλια, όταν ο ηθοποιός τού πέταξε:

-Με μεγάλη επιτυχία έχω ερμηνεύσει  και την … Κοκκινοσκουφίτσα!!!

Καλά, μιλάμε για μεγάλη πλάκα…

***

Ο ΓΑΜΟΣ

Παρευρέθηκα στο γάμο  του γιού των φίλων μου Γιάννη και Άντζελας Μέλλου.  Το μυστήριο έγινε στον Ιερό ναό του Αγίου Νικολάου, στο Προγυμναστήριο (ΚΕ ΠΟΡΟΣ). Η νύφη  και πολλοί καλεσμένοι ήρθαν με βάρκες. Ο γαμπρός και άλλοι καλεσμένοι περίμεναν  την άφιξη στην προκυμαία. Πολύ ωραίες σκηνές έξω από την εκκλησία. Μέσα στην εκκλησία  η αυθόρμητη  κατάνυξη και μια αγαλλίαση έλαμπε  στα πρόσωπα όλων.  Αυτό βέβαια συμβαίνει  πάντα  όταν λειτουργεί και ευλογεί ο πατήρ Πρόδρομος, που για μένα, είναι ένας  ιερωμένος  γεμάτος  ανθρώπινη αγάπη και  ανθρώπινη καλοσύνη.  Δηλαδή  όλα αυτά που δίδαξε ο Θεάνθρωπος.

Μετά το μυστήριο οι βάρκες άραξαν σε ένα από τα πιο ωραία ξενοδοχεία του Πόρου. Για λόγους που ίσως θεωρηθούν διαφήμιση δεν θα αναφέρω  τίτλους ούτε θα κάνω περιγραφές. Θα πω μόνο ότι δύο στοιχεία υπερίπταντο στην ατμόσφαιρα και σχεδόν τα έβλεπες, για να μη πω ότι τα άγγιζες κιόλας: ο σεβασμός στους προσκεκλημένους  και  μια γενική  και   σιωπηρή -θα έλεγες- τρυφερότητα, που δεν εξέλιπε ούτε και όταν ο DJ ανέβασε τα ντεσιμπέλ.

Όλα αυτά με οδήγησαν στη διαπίστωση ότι ό γάμος αυτός ήταν ίσως ο πιο ωραίος γάμος που έχω παρευρεθεί. (Και λόγω και της κάποιας ηλικίας μου, είναι λογικό να έχω παρευρεθεί σε παρα πολλούς γάμους.)

Απλώς να σημειώσω ότι  οι γάμοι στον Πόρο μας είναι πολύ πιο ρομαντικοί και πιο φινετσάτοι από αυτούς που διαφημίζουν στη Σαντορίνη.

Όσο για το περίφημο ηλιοβασίλεμα στην Καλντέρα, γι αυτό μιλάνε μόνο όσοι δεν έχουν απολαύσει τη δύση του ηλίου πίσω από την Κοιμωμένη. Απλώς εκείνοι το προβάλλουν συνεχώς ενώ εμείς το … καρφώνουμε.

***

σάρωση0001ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΡΟ

Πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων της Λεμονιάς, που διοργανώνει εδώ και πολλά χρόνια  με πολύ μεγάλη επιτυχία, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών «Ποριώτισσα» και πριν από την  προγραμματισμένη θεατρική παράσταση, η συντοπίτισσά μας Κυρία Θάλεια  Καραμητσοπούλου απήγγειλε ένα ποίημά της, αφιερωμένο στον «Πόρο της ζωής της», που περιλαμβάνεται στην πρώτη  της  ποιητική συλλογή – κυκλοφόρησε την φετινή Άνοιξη, με τίτλο « Δρόμοι και Νύχτες».

Η απαγγελία της Θάλειας ήταν ειλικρινά συγκλονιστική. Μας συγκίνησε όλους. Η γνώμη μου είναι ότι θα έπρεπε να αφιερωθεί περισσότερος χρόνος , τόσο για τη Θάλεια όσο και για το βιβλίο της και μάλιστα σε κάποια άλλη  βραδιά,   λογοτεχνική, μουσική, ποιητική. Ας ήταν και συμπαρουσίαση μαζί με άλλο ή και άλλα βιβλία. Δεν θα μειωνόταν η αξία των άλλων. Το αντίθετο. Αυτό το λέω για τους εξής λόγους:

-Η Θάλεια δεν έχει κανέναν άλλον να της πει μια κουβέντα, για τους στίχους της, εκτός από την «Ποριώτισσα».

-Η Θάλεια  δεν δίστασε να εκδώσει τους στίχους της, που σίγουρα δεν  είναι «φλέβα χρυσού», όπως με καλή πρόθεση προφανώς  τους αποκάλεσε ένα κοινός φίλος, έχουν όμως την  αξία τους και το κυριότερο είναι απλοί, αυθόρμητοι, γνήσιοι και  αγνοί.

-Η Θάλεια εξέδωσε το βιβλίο της  μόνη της, με την αξιοπρέπειά της και με αποκλειστικά δικά της έξοδα, χωρίς να επιβαρύνει ούτε το Δήμο, ούτε άλλη υπηρεσία, ούτε κανένα.

1077101_10200391323846910_1558456927_oΟ ΜΠΑΓΙΑΝΤΕΡΑΣ

Ο Νάσος Αργυρόπουλος μας θύμισε  την Ποριώτικη καταγωγή του παλιού αυτού ρεμπέτη, με ωραίο κείμενο, με σωστή γλώσσα, με άνεση λόγου, με απλότητα. Δεν είναι εύκολο να παρουσιάζεις θέματα με απλότητα, χωρίς τον κίνδυνο να γλιστρήσεις στην… απλοϊκότητα.  Εκτός των ξεκούραστων, αλλά και γλαφυρών,  για το κοινό, αναφορών σε διάφορα στάδια της ζωής του Δημήτρη Γκόγκου, στάθηκα  με πολύ ενδιαφέρον και  σε δύο ακόμη  σημεία από τα όσα είπε ο Νάσος:

-Πρώτον  στο ότι  ο Δημήτριος Γκόγκος ήταν ένα από τα … 22 παιδιά του Γιάννη Γκόγκου, πράγμα που μας  κεντρίζει το ενδιαφέρον  εκτός από τον ίδιο τον Μπαγιαντέρα, να μάθουμε και  για τον πατέρα του , αλλά και τη μάννα του. 22 παιδιά! Δύο … εντεκάδες!

-Δεύτερον  στο  ότι ο  Νάσος αναφέρθηκε και στον πρόωρα χαμένο  παλιό συμμαθητή μας,  το Βαγγέλη Κούλη,  έναν  ηθοποιό με πολύ μεγάλο ταλέντο που όμως δεν  κατάφερε να διακριθεί. Να μια ακόμη περίτρανη  απόδειξη ότι για να διακριθεί κανείς  δεν αρκεί  το ταλέντο. Χρειάζεται και πολλή δουλειά. Πάντως ο Νάσος είχε πάει να τον δει να παίζει. Καλό παιδί ο Νάσος.

Τέλος, τα πρωτότυπα και παλιά τραγούδια του Μπαγιαντέρα που ακούστηκαν από MP3  πριν και μετά την ομιλία του Νάσου δεν ήταν σωστή πρακτική. Έφερε σε αμηχανία  τα τρία παιδιά του γκρουπ «2+2» που είχαν  επωμισθεί  το ρόλο να τα αποδώσουν ζωντανά. (Σκέψου  δηλαδή να καλείσαι  να τραγουδήσεις  τραγούδια  πχ του Πάριου και πριν βγεις εσύ να έχουν ακουστεί από CD. Οικτρό λάθος!) Μάλλον δεν πρέπει να ανακατεύονται πολλοί στην οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων  και κυρίως  βέβαια όσοι δεν σκαμπάζουν από μουσική.( Οι «Ποριώτισσες» ξέρουν, αλλά  και αν δεν ξέρουν, ξέρουν ποιος ξέρει!)

ΣΤΗΣΙΜΑΤΑ

Στο δεκαήμερο του Πόρου της… ζωής μας έφαγα κι ένα  άγριο στήσιμο από φίλους, που θα το θυμάμαι. Πρόκειται για  μια βραδιά με κιθάρα και  τραγούδι. Ο φίλος μου Στάθης Αλεξόπουλος και η σύζυγός του Ελένη μάς  είχαν προσκαλέσει  σε ένα θαυμάσιο δείπνο και μου είπαν να φέρω και τους φίλους μου και την κιθάρα για να πούμε και κανα τραγουδάκι. Όπερ και εγένετο.  Η βραδιά «έκατσε» πολύ ωραία, τα τραγουδάκια βγήκανε τέλεια γιατί παιχτήκανε και στα σωστά ακόρντα, ώστε  να ταιριάζουν στις φωνές και ενώ αποφεύχθηκε η συνήθης…  πανδαισία του ΡΕ ΜΑΤΖΟΡΕ,  μια αρμονία ξεχύθηκε σε όλο το Ασκέλι. Τα σχόλια της επομένης ήταν θετικά και ευρείας κλίμακας. Βλέπεις το Ασκέλι διαθέτει μια πολύ καλή φυσική ακουστική. Για τα μεζεδάκια που μας προσφέρθηκαν, η Κυρία Ελένη Αλεξοπούλου  άκουγε συνεχώς  τους συνδαιτυμόνες να της λένε «γεια στα χέρια σας». (Ευχαριστούμε  Κα Ελένη, από καρδίας και από… στομάχου).

Κάποιοι φίλοι όμως που είχαν υποσχεθεί πως θα ρθουν  δεν φάνηκαν. Αυτό δεν είναι αφύσικο. Το αφύσικο είναι ότι όχι μόνο δεν ειδοποίησαν πως δεν θα έρθουν αλλά μέχρι σήμερα ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Εγώ πάντως ρώτησα αν είναι καλά οι άνθρωποι – είναι- και μετά από το σημερινό σχόλιο και την παρατήρηση ότι εγώ δεν θα το έκανα ποτέ αυτό,  το ζήτημα θεωρείται λήξαν. Προφανώς η συνέπεια δεν θεωρείται πια ως αξία.

***

ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΡΕ ΑΣΧΕΤΕ

Σχετικά με την επιτυχή εξέλιξη  της εν λόγω βραδιάς,  ένας από τους Συν-ΩΔΗ- Πόρους, δεν λέω όνομα, έπινε τον καφέ του  την άλλη μέρα,  ήσυχα στην Κολόνα, όταν τον πλησίασε  κάποιος  με σκοπό να του  χαλάσει την ηρεμία,  και του είπε:

Χτες το βράδυ μια παρέα στου Αλεξόπουλου έδωσε ρέστα. Εσείς δεν πιάνετε μπάζα μπροστά τους.

Ο φίλος μου δεν δίστασε.  Του έριξε μια…  αξιοπρεπέστατη απλωτή και του απάντησε:

Να, πάρτα, να μη στα χρωστάω,  ρε άσχετε! Εμείς είμαστε στου Αλεξόπουλου…

Ο ΜΗΝάΣ

Στο Πόρο γνώρισα και το Μηνά έναν πολύ πετυχημένο επιχειρηματία από τα Κήθυρα, που ζει κι εργάζεται στο Σίντνεϊ της Αυστραλίας. Γιατί το αναφέρω; Γιατί ο άνθρωπος ήταν όλος χαμόγελο, φινέτσα, καλοσύνη, γενναιοδωρία, απλότητα. Όταν του είπα καλό ταξίδι και τον ρώτησα πώς θα ταξιδέψει στα Κήθυρα από τον Πόρο,  τότε μόνο μου έδειξε το πανέμορφο και αξιοπρόσεκτο -και σε μέγεθος-  ταχύπλοο σκάφος  του, που είχε αράξει στην προκυμαία, εκεί μπροστά στη Βαγγελίστρα.

Τώρα εσύ  είμαι σίγουρος πως θα μου πεις:

Καλά, ρε φίλε, από το σκάφος  του κρίνεις έναν  άνθρωπο;

Ναι, όταν επί 3 ολόκληρες μέρες  δεν σου είχε πει κουβέντα γι αυτό,  αλλά το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να μαθαίνει για τον Πόρο, τότε τον κρίνεις και από αυτό.

Γεια σου, ρε Μηνά , με τα ωραία σου!

***

St. Efstatheos' bell (2)ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙΑ

Κάποια από τα εκκλησάκια του Πόρου είναι ακόμα ξεκλείδωτα. Μπορείς να μπεις να κάτσεις λίγο μέσα, να ψελλίσεις μια προσευχούλα,  να ανάψεις ένα κεράκι, να κάψεις  λίγο θυμίαμα και να σκεφτείς, για ένα τέταρτο της  ώρας.

Ένα  από αυτά είναι και ο Άι- Στάθης λίγο  πριν από τον Άγιο Νεκτάριο. Μόνο πρόσεξε στο έμπα και στο έβγα γιατί η πόρτα είναι πολύ πιο χαμηλή από το μπόι σου.

Λίγο πριν αναχωρήσεις, χτύπα μια φορά τη μικρή καμπάνα  που κρέμεται στην αυλή. Ελαφρά όμως. Πολύ ελαφρά. (Πολύ ελαφρά. Μη ξεσηκώσεις και τα σπουργίτια). Θα πάρεις μαζί  σου  κι έναν ωραίο ήχο συντροφιά. Αν πας  πρωί θα σου κρατήσει όλη μέρα…  []

ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ

Ιούλιος 2013




Comments (5)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΥ says:

    ΕΓΡΑΨΕΣ ΠΑΛΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ , ΕΓΡΑΨΕΣ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΟΥ.
    ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕΣ ΚΑΛΑ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΑΥΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΟΥ,ΧΩΡΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ,ΑΠΛΑ. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΟΥ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ.

  2. Άρις Αντάνης says:

    Ευχαριστώ πολύ τη Θάλεια που έχει πάντα μια καλή κουβέντα να πει.
    Ευχαριστώ ακόμα όλους τους φίλους που στέλνουν τα σχόλιά τους απ΄ευθείας στο προσωπικό e-mail ή παίρνουν τηλέφωνο και λένε τη γνώμη τους.
    Τα περισσότερα σχόλια ήταν για τη λιτή και αυθόρμητη παρουσίαση βιβλίου, σε σύγκριση με άλλες, για τον Μπαγιαντέρα και για το εκκλησάκι του Άι-Στάθη.
    Ειδικά για το εκκλησάκι ευτυχώς που τα σχόλια είναι προσωπικά, αλλιώς υπήρχε φόβος, με τη δημοσιοποίησή τους, να αναφύονταν νέες συζητήσεις και για άλλο… πολιούχο.
    (Να λέμε και κανένα αστείο κάπου – κάπου, γιατί η ζωή είναι δύσκολη και γιατί, όπως διατυμπανίζω όποτε βρω ευκαιρία, το χιούμορ είναι ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΥΠΟΘΕΣΗ, ενώ αντίθετα η σοβαροφάνεια καταντάει… γελοία στο τέλος.)
    ΑΑ

  3. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ says:

    Φίλε μου Άρι, είσαι πάντα με έναν καλό λόγο για όλους! Πάντα Άρι χοντας! Η γραφή σου, είναι τέτοια, που βάζει κάθε βοτσαλάκι στη θέση του, φτιάχνοντας με όσους το αξίζουν, ένα άρτιο παζλ! Έυγε Δημότη ΠΟΡΟΥ!!!
    Να γράφεις, να γράφεις, και να ξαναγράφεις όπως λες πάντα και κάνεις,ένα κείμενο, μέχρι να μεστώσει για να γίνει, όπως πάντα, ένα θαύμα λόγου!Εύγε και στην Μαίριλην!!

    Δημότης Πόρου.

    Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος

  4. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ says:

    Άρι μου κάνω τη διόρθωση, σχετικά με το όνομα της ΜΑΡΙΛΥΝ!!!!!!!!!! Ο τυπογράφος το έκανε. Τι δε με πιστεύεις;…

    Δ.Γ.Ζ.

  5. Άρις Αντάνης says:

    Φίλε Μήτσο:
    1.Γράφω αλήθειες. Και δεν είναι υπερβολές. Αλλά η μεγάλη μου χαρά είναι να μαθαίνω καλά πράγματα που να χρήζουν επιβράβευσης. Ειδικά σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει πάντα να λέμε την καλή κουβέντα. Μακάρι να υπάρχουν μόνο τέτοια θέματα: Για επιβράβευση.
    2.Όμως κάποιες φορές οι αλήθειες είναι και πικρές. Τότε κάποιοι φίλοι μου πικραίνονται. Βασιζόμενοι μάλιστα στη φιλία σκέφτονται ότι δεν θα σχολιαστούν οι εμφανείς διαθέσεις και προθέσεις τους, οι λάθος ενέργειες, οι παραλείψεις και βέβαια η απάθεια, η αδιαφορία, η ανευθυνότητα, η εκμετάλλευση των συνανθρώπων μας και δη των συμπατριωτών, η υποκρισία, το ψεύτικο δήθεν νοιάξιμο για το νησί – ενώ ό,τι κάνουν το κάνουν για τον εαυτούλη τους- ο “εξυπναδικισμός”, η έλλειψη δημοκρατικότητας και αλληλεγγύης, ο υποβιβασμός της νοημοσύνης μας.
    3.Τώρα θα μου πεις κι εσύ και άλλοι: “εσύ είσαι αλάνθαστος;” Όχι βέβαια, αλλά εδώ δεν μιλάμε για λάθη. 4.Συγχαρητήρια για το πρώτο βραβείο που πήρε, στο διαγωνισμό, η φωτογραφία σου “το καίκι με τους γλάρους”.
    5.Είχα έγκαιρα προτείνει αρμοδίως και εγγράφως να μπει κι αυτή η φωτογραφία στην έκθεση που γίνεται αυτό τον καιρό στον Πόρο, μαζί με τις παλιές φωτογραφίες, ώστε να συνδυαστεί το παρελθόν με το παρόν και με το μέλλον, με το σκεπτικό ότι μετά από πολλά χρόνια, η βραβευμένη φωτογραφία σου θα είναι, για τα σημερινά παιδιά, μια… παλιά φωτογραφία του Πόρου.
    6.Άραγε εισακούστηκε η πρότασή μου; Δεν γνωρίζω, γιατί δεν είμαι στον Πόρο. Μακάρι να εισακούστηκε…
    Αριστ. Παν. Αντάνης

Σχολιάστε