Επτά κρίσιμες μέρες



papakon_pΓράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου – 

1. Το πρωί του Σαββάτου ο ελληνικός λαός ξύπνησε σε έναν άλλο πολιτικό πλανήτη. Το «όχι» του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του στο ιταμό τελεσίγραφο των δανειστών έβγαλε- επιτέλους- τη χώρα από την κινούμενη άμμο όπου την είχε βυθίσει ο κάκιστος συμβιβασμός της 20ής Φεβρουαρίου. Μπροστά μας βρίσκονται επτά μέρες σκληρότατης σύγκρουσης, για την οποία προετοιμάζονται εντατικά όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σενάρια οικονομικής πολιορκίας, κοινωνικής πόλωσης και πολιτικής ανωμαλίας βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Περνάμε απολύτως κρίσιμες ώρες, που απαιτούν απ’ όλους μας ψυχραιμία, καθαρό μυαλό, καθολική στράτευση και κυρίως αποφασιστικότητα.

2. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου- όχι βέβαια στρατιωτικού, αλλά οικονομικού, πολιτικού και ψυχολογικού. Αυτόν τον πόλεμο δεν τον ξεκίνησαν ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του- ίσα ίσα, έκαναν το παν για να τον αποφύγουν, παραχωρώντας πολύτιμο πολιτικό έδαφος, χρήμα και χρόνο στον αντίπαλο.Τον πόλεμο τον ξεκίνησαν, από την επομένη κιόλας της 25ης Ιανουαρίου, οι ξένοι επικυρίαρχοι, με μια προσπάθεια μεταμοντέρνου πραξικοπήματος, που ενδέχεται να καταγραφεί από την Ιστορία ως πολιτικό πείραμα πρώτης γραμμής, πολύ διαφορετικής μορφής, αλλά ανάλογης σημασίας με εκείνο του Πινοτσέτ, εναντίον της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή. Από τα χαράματα του Σαββάτου, η ελληνική κυβέρνηση πήρε τα όπλα της και μπήκε κι αυτή σ’ έναν πόλεμο που δεν επέλεξε, αποφεύγοντας την ύστατη στιγμή την ταπεινωτική παράδοση. Όμως δεν μπορεί να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο η κυβέρνηση ή τα κόμματα που τη στηρίζουν. Τον πόλεμο μπορεί να τον δώσει πραγματικά και να τον κερδίσει μόνο ο οργανωμένος λαός. Η εβδομάδα προς το δημοψήφισμα είναι η πρώτη, καθοριστικής σημασίας για το μέλλον, μάχη αυτού του πολέμου. Εδώ θα κριθούν όλοι.

3. Το ψυχόδραμα της «διαπραγμάτευσης», που κράτησε πέντε μήνες, ήταν εν πολλοίς η σύγκρουση δύο αυταπατών. Η διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης είχε την αυταπάτη ότι οι δανειστές θα υποχωρήσουν, έστω και την ύστατη στιγμή, προσφέροντας μια κακή μεν, πλην πολιτικά διαχειρίσιμη συμφωνία, αφενός μεν γιατί θα φοβούνταν το οικονομικό κόστος της ρήξης, αφετέρου δε λόγω των εσωτερικών τους αντιθέσεων ή και των αντιθέσεών τους με τις ΗΠΑ. Η πλευρά των δανειστών, συνηθισμένη από την εύκολη παράδοση των Παπανδρέου, Σαμαρά και Βενιζέλου, πίστευε ότι και ο Αλέξης Τσίπρας είναι κουτάβι που γαυγίζει, αλλά δεν δαγκώνει. Ότι στο τέλος, με το πιστόλι του bankrun στον κρόταφο, θα παραδινόταν άνευ όρων και θα υπέγραφε μια συμφωνία που θα διέλυε την κυβέρνηση και το κόμμα του, για να δρομολογήσει τη μετατροπή ενός ακρωτηριασμένου ΣΥΡΙΖΑ σε νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, όμηρο των νέων κυβερνητικών του εταίρων, όπως το ΠΟΤΑΜΙ. Κι οι δύο πλευρές συμπεριφέρθηκαν σαν τους επιβάτες της κλινάμαξας, που δεν ξυπνούν παρά την ώρα της σύγκρουσης. Και η σύγκρουση ήρθε.

4. Μέχρι την τελευταία στιγμή, η διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης έκανε το παν για να αποφύγει τη σύγκρουση. Η πρόταση των 47 σελίδων που κατέθεσε αποτελούσε Μνημόνιο με υφεσιακά μέτρα οκτώ δις ευρώ. Κρατούσε ωστόσο δύο στοιχεία που την έκαναν- ίσως- οριακά διαχειρίσιμη: κάποια στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη στον επιμερισμό των βαρών («να πληρώσουν οι πλούσιοι, και όχι τα συνήθη υποζύγια») και κάποια δέσμευση ουσιαστικής ελάφρυνσης για το χρέος. Το ισχυρότατατο μέτωπο ΔΝΤ- Σόιμπλε αφαίρεσε και τα δύο αυτά στοιχεία, καθιστώντας σαφέστατο ότι το πρόβλημά τους δεν ήταν οικονομικής, τεχνοκρατικής φύσης, αλλά ξεκάθαρα πολιτικό: ναταπεινωθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά ο Τσίπρας, η κυβέρνησή του και κυρίως ο ελληνικός λαός, αυτό το απείθαρχο στρατιωτάκι που δεν λέει να κάτσει στη σειρά του και βάζει τρελές ιδέες ανυπακοής και ανταρσίας στους υπόλοιπους υποτελείς. Με άλλα λόγια, εκβίασαν τον Αλέξη Τσίπρα να περάσει τον Ρουβίκωνα όχι μόνο χωρίς τα όπλα του, αλλά και χωρίς τα ρούχα του. Προς τιμήν του, δεν το έκανε.

5. ΑΝ γίνει το δημοψήφισμα και ΑΝ κερδηθεί- δύο πολύ μεγάλα ΑΝ- θα αποτελέσει δρόμο χωρίς γυρισμό, για την κυβέρνηση, το λαό και τη χώρα. Ήδη, με την προσωρινή έστω ρήξη με τους δανειστές, κάηκε και η απαράδεκτη πρόταση των 47 σελίδων και η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου. Η κυβέρνηση δεν δεσμεύεται από τίποτα, όπως δεν δεσμεύονται από τίποτα οι αντίπαλοι. Ο κόσμος που θα ψηφίσει ΟΧΙ στη συμφωνία των δανειστών θα ξέρει πάρα πολύ καλά, ανεξάρτητα από το περιορισμένο ερώτημα του δημοψηφίσματος, ότι το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ βρίσκεται ούτως η άλλως μπροστά μας και- είτε το βλέπει ως επιβεβλημένη, λυτρωτική έξοδο από το θάλαμα βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε, είτε ως το μη χείρον έναντι της αιώνιας λιτότητας- θα είναι έτοιμος να το αποδεχθεί αν καταστεί εκ των πραγμάτων αναγκαία. Το κυριότερο, τα καταιγιστικά γεγονότα της εβδομάδας που έρχεται, η πόλωση και οι συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα, θα παρασύρουν και τα δύο στρατόπεδα σε μια δίνη ριζοσπαστικοποίησης. Την 6η Ιουλίου θα βρεθούμε, ούτως ή άλλως, σε μια άλλη Ελλάδα, με μια άλλη Αριστερά και έναν άλλο λαό- για το καλύτερο ή το χειρότερο.

6. Ακριβώς γιαυτό το λόγο, οι δανειστές και τα ελληνικά κέντρα πραγματικής εξουσίας θα κάνουν το πανγια να μη γίνει το δημοψήφισμα (κι αν δεν τα καταφέρουν, για να το κερδίσουν, επιστρατεύοντας κάθε νόμιμο και βρώμικο μέσο). Η απόφαση του Eurogroup για τερματισμό του προγράμματος και οαναμενόμενος τερματισμός του ELA στις τράπεζες, σημαίνουν απλούστατα επιτάχυνση του bankrun, ώστε οι πολίτες να πάνε στις κάλπες με κλειστές τράπεζες και επιβολή capital controls (Το τελευταίο δεν είναι τόσο τραγικό: λίγοι θα υποφέρουν αν μπορούν να σηκώσουν από την τράπεζα «μόνο» 500 ευρώ τη μέρα, άλλωστε η Κύπρος δεν έζησε και την Αποκάλυψη με capital controls επί δύο χρόνια). Ο ιταμός αποκλεισμός Βαρουφάκη από τη συνεδρίαση του Eurogroup από τους Ντάισελμπλουμ– Σόιμπλε (τον οποίο αποδέχτηκαν, ρουφώντας τη μύτη τους, τα ανθρωπάκια που τους πλαισιώνουν) ήθελε να στείλει το μήνυμα ότι η Ελλάδα ήδη βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός ευρώ, για να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει τους «αγανακτισμένους πολίτες». Οι Γάλλοι έχουν δικαίωμα να λένε ΟΧΙ στο ευρωσύνταγμα κι οι Βρετανοί έχουν δικαίωμα να κάνουν δημοψήφισμα με το ερώτημα της απόσυρσης από την ΕΕ, χωρίς κανείς να τολμά να αμφισβητήσει τη δημοκρατία και την κυριαρχία τους. Αλλά ένα ελληνικό δημοψήφισμα για μια εξοντωτική οικονομική συμφωνία είναι αιτία πολέμου.

Στην προσπάθεια ματαίωσης του δημοψηφίσματος και δημιουργίας κλίματος πολιτικής ανωμαλίας, Σαμαράς και Βενιζέλος προσπάθησαν να εμπλέξουν και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο κ. Παυλόπουλος, ένας συντηρητικός πολιτικός, ο οποίος ωστόσο απέφυγε, παρά τις τρομερές πιέσεις, να βάψει τα χέρια του με αίμα το Δεκέμβρη του 2008, δεν διανοείται να περάσει στην πολιτική Ιστορία του τόπου σαν καινούργιος Γλύξμπουργκ των καινούργιων Ιουλιανών.

7. Σε κάθε περίπτωση, η πολύ σκληρή μάχη των επόμενων επτά ημερών μπορεί να κερδηθεί. Η άθλια στάση των δανειστών και του ντόπιου υπηρετικού προσωπικού τους έχει συσσωρεύσει τεράστια οργή και ριζοσπαστικοποίηση σε ένα μεγάλο μέρος τόσο των εργατικών, όσο και των μεσαίων στρωμάτων που ασφυκτιούν. Το στρατόπεδο του ΟΧΙ διαθέτει τρία πολύ ισχυρά, στο συνδυασμό τους, χαρτιά- την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων απέναντι σε διεθνείς τοκογλύφους και Έλληνες ολιγάρχες, της δημοκρατίας απέναντι στους νεοπραξικοπηματίες και της εθνικής κυριαρχίας απέναντι σε όσους καθηλώνουν την Ελλάδα σε ρόλο αποικίας χρέους. Η ρήξη με το ιερατείο των Βρυξελλών θα προκαλέσει αναταραχή στις αγορές και σοβαρά πολιτικά προβλήματα των κυβερνώντων, ιδίως στις χώρες της περιφέρειας. Σε λίγο θα δουν ότι το ΟΧΙ δεν είναι το «Κούγκι» κάποιων απελπισμένων. Είναι, μπορεί να γίνει, όπλο σε ένα ασύμμετρο πόλεμο, από τον οποίο έχουν κι αυτοί πολλά να χάσουν.

8. Αυτό προϋποθέτει, πρώτον, αποφασιστικότητα και γερά νεύρα- κάτι που δεν έδειξαν οι δηλώσειςΒαρουφάκη από τις Βρυξέλλες, όπου εμφάνισε το δημοψήφισμα κάτι σαν απλό διαπραγματευτικό ατού, που μπορεί να αποσυρθεί ανά πάσα στιγμή, αν μας φέρουν κάτι σαν το κείμενο των 47 σελίδων.

Δεύτερον, αποφασιστικές κινήσεις της κυβέρνησης για τον έλεγχο από την πλευρά της της Τράπεζας της Ελλάδας και των συστημικών τραπεζών, ώστε να διαχειρισθεί, εν ανάγκη με έκτακτα μέτρα, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία βρισκόμαστε.

Τρίτον, την άμεση κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα, με επιτροπές του «όχι» σε όλη την Ελλάδα, στηριγμένες στο σύνολο των μαχόμενων, λαϊκών δυνάμεων, με συλλαλητήρια, συγκεντρώσεις, εκστρατεία γειτονιά τη γειτονιά, δρόμο το δρόμο, σπίτι το σπίτι.

Τέταρτον, τις γενικές γραμμές του πολιτικού και κοινωνικού σχεδίου για την Ελλάδα της 6ης Ιουλίου: ο ελληνικός λαός είναι σε θέση να κατανοήσει την ανάγκη να αναλάβει ρίσκα, να σηκώσει άγκυρα για «αχαρτογράφητα νερά», όπως μας λένε, όταν η μόνη εναλλακτική λύση που του προσφέρουν είναι να μείνει εσαεί καθηλωμένος στα βρώμικα νερά, σ’ αυτό το λιμάνι της αγωνίας, όπου τον βομβαρδίζουν καθημερινά χωρίς να έχει έξοδο κινδύνου. Για να το κάνει, όμως, θα πρέπει τα ρίσκα που θα πάρει να είναι ανάλογα με τα οφέλη που θα προσδοκά, έτσι ώστε ο φόβος του άγνωστου να υπερκεραστεί από τη θετική ελπίδα μιας Ελλάδας της δικαιοσύνης και της κυριαρχίας, όπου ο ίδιος ο λαός της θα είναι καπετάνιος στο καράβι της ζωής του.

Πηγή: http://iskra.gr/




Comments (11)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. DVF says:

    TI ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ; ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΜΗΠΩΣ;Ή ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΕΠ’ΑΜΟΙΒΗ;

  2. k.Παπακωνσταντίνου ο λαός δεν ξυπνησε. Ηταν ξύπνιος και είχε καταλάβει ότι ο Σύριζα κάπου αλλού το πήγαινε γι αυτό και του έδωσε το 35 % ΜΟΝΟ.Λόγω συστήματος έβγαλε τους 149 βουλευτές πράγμα που συνέβει τις δύο τελευταίες εβδομάδες πριν τις εκλογές.Το σκεπτικό δε ήταν ότι ο κ. Σαμαράς δεν μπόρεσε να οργανώσει το κράτος.Το σύνθημα ότι ο Σύριζα δεν έχει κυβερνήσει δεν το δέχθηκε εντελώς ο κόσμος αφού όλοι γνωρίζαμε αφ ενός τις εκδηλώσεις μίσους κατά του Γ.Α.Παπανδρέου αλλά και τα περί φυλακήσεων και διώξεων των πολιτικών.Μην ξεχνάτε τα επεισόδια που γινόντουσαν στην Αθήνα με καψύμματα τραπεζών και ανθρώπινων ζωών αλλά και εναντίον των τουριστών που επισκέπτονταν την χώρα μας.
    Εμμεσα η ευθύνη του Σύριζα και του ΠΑ.Μ.Ε ήταν επιεικώς εγλημματική.Μέχρι και λάδια έριχναν στους δρόμους του Πειραιά για να συμβούν ατυχήματα και να χαθεί ο τουρισμός.Ολα αυτά για να έρθει στην εξουσία ο Σύριζα που δεν έχει στους κόλπους του ούτε έναν που να έχει κάνει δήμαρχος ή υπουργός.
    Ελεγε ο Σύριζα ότι ξέρει να κυβερνήση.Φταίει και αυτός που το ζήτησε για τις δικές του επιδιώξεις φταίει βέβαια και ο λαός (ΜΟΝΟ35%)που αγανακτισμένος από την πολιτική του κ. Σαμαρά τον εμπιστεύτηκε.
    Τις πρώτες μέρες των διαπραγματεύσεων πηγαίνανε με τα χέρια στις τσέπες να πουλήσουν μαγκιά.Δεν ήθελαν κανέναν έλεγχο και πίστευαν ότι θα τους περάση την στιγμή που Ζήταγαν δανεικά.
    Θυμηθήτε την απάντηση του κ. Βαρουφάκη σε οπαδούς του,Να είστε μαζί μας και μετά την ρήξη.Αρα υπήρχε προμελέτη.Επίσης θυμηθήτε την προτροπή της κας Κωνσταντοπούλου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας,κ. Πρόεδρε μην δυστάσετε να ψυφήσετε το δημοψήφησμα.
    Αυτά κι άλλα πολλά πρέπει να υπολογίσει ο λαός που τον πάει το Σύριζα .Η οργή δεν είναι καλός σύμβουλος.Σκέψη χρειάζεται και υπολογισμό τι τον περιμένει αύριο.
    Πάντα υπάρχουν και χειρότερα.
    Αυτά προς το παρόν

  3. ΠΑΚΩΜΟ says:

    Ηρωικό άρθρο.Μαζί σου κ.Παπακωνσταντίνου,υπό την προυπόθεση ότι η Κυβέρνηση θα μας πεί ξεκάθαρα τον σχεδιασμό της σε περίπτωση που ο “κυρίαρχος”Ελληνικός λαός πεί ΟΧΙ

  4. DVF,
    για να μην αναρωτιέσαι και για να μην κουράζεσαι να ψάχνεις:

    Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Φυσική, εργάσθηκε ως μεταπτυχιακός υπότροφος-ερευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών “Δημόκριτος” και έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Με τη δημοσιογραφία ασχολείται επαγγελματικά από το 1990. Έχει εργασθεί σε πολλά περιοδικά, εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ως συντάκτης πολιτικών, διεθνών και επιστημονικών θεμάτων. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στην εφημερίδα “Καθημερινή”. Έχει πραγματοποιήσει πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, και έχει πάρει συνεντεύξεις από αρχηγούς κυβερνήσεων, πολιτικές προσωπικότητες και ηγέτες εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Αρθρογραφεί επίσης στην εβδομαδιαία εφημερίδα “Πριν” και είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού “Ουτοπία”.

    Στο ίδιο λινκ της Βιβλιονέτ μπορείς να δεις τους τίτλους των βιβλίων του, τις μεταφράσεις και την κριτικογραφία του.

    Mην απογοητεύεσαι, όμως – συνέχισε να διαβάζεις το φλυτζάνι σου, και μπορεί να καταφέρεις να μας δώσεις πετυχημένες εικασίες.

  5. Κύριε Γιαννέτα,

    ότι “ο ΣυΡιζΑ δεν έχει κυβερνήσει”, δεν ήταν σύνθημα, ήταν γεγονός. Και είναι το λιγότερο ανήθικο να χρεώνουν στον ΣυΡιζΑ το έγκλημα που συντελέστηκε μέσα στην Τράπεζα.

    Ως προς τις “φυλακίσεις”, η καταδικαστική απόφαση που εξεδόθη για τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου (υπουργό της κυβέρνησης ΓΑΠ και στενο συνεργάτη του Γιώργου Παπανδρέου) δεν ελήφθη από τον ΣυΡιζΑ, αλλά από το Δικαστήριο που είναι αρμόδιο για υποθέσεις ποινικής ευθύνης υπουργών.

  6. Ιωάννης Γκούμας says:

    Να τονίσω ότι στο ιδρυτικό καταστατικό της ΕΕ, αναφέρεται ρητά η κυριαρχία των κρατών μελών στα εδάφη τους. Ένα όχι λοιπόν στους δανειστές σημαίνει παραμονή στο ευρώ, ενώ ένα ναι σημαίνει έξοδος από το ευρώ, εκτός από όλα τα υπόλοιπα.
    Η ΕΕ υποτίθεται είναι μία ΕΕ αλληλεγγύης (έτσι συμφωνήσαμε όταν τη στήσαμε). Αυτή τη στιγμή είμαστε εκτός ΕΕ και προσπαθούμε να ξαναμπούμε. Αυτή τη στιγμή η ΕΕ έχει κοπεί στα δύο, περίπου όπως στο 2ο παγκόσμιο, με την διαφορά η Ιταλία να είναι στην Αντάντ, αντί στον άξονα.
    Μία πιθανή τυπική (στα χαρτιά) έξοδος από το ευρώ, σταδιακά θα χωρίσει την Ευρώπη σε δημοκρατικά και φασιστικά καθεστώτα.
    Είναι χρέος μας να πάμε με τα δημοκρατικά.

  7. Κατερίνα ο Συριζα σαν κυβέρνηση πλέον είναι υπόλογος για ότι γίνεται από εδώ και πέρα.Και πάλι δεν θέλεις να καταλάβεις ότι ο καθένας με τον τρόπο του συμμετέχει στην εκάστοτε διακυβέρνηση.Ετσι λοιπόν ο πρότερος βίος του δεν είναι αθώος.Το έγλημα της τράπεζας (δεν καταλαβαίνω ποιο εννοείς) γι αυτό καλό θα είναι να είμαστε σαφέστεροι όταν συνομιλούμαι. Οσο για την δικαιοσύνη σου εύχομαι να μην μπλέξης ποτέ σου . Αυτές τις μεταρυθμίσεις ήθελε να φιάξει ο Γ.Α.Π όταν δήλωνε μεταρυθμίσεις στην ασφάλεια της κοινωνίας, διαφάνεια στην κρατική μηχανή και στην δικαιοσύνη. Είχαμε όμως τους έξυπνους αντιμνημονιακούς.
    Και να τα αποτελέσματα.Να περιμένεις και χειρότερα σε λίγο καιρό.Εχεις ακούσει κανένα νοικοκύρη να λέει τους άλλους κλέφτες? Αυτόν που το κάνει ψάχτονε και θα καταλάβεις τι λαίω.Μήπως θυμάσαι τι κόντευε να πάθει ο Τσοβόλας? Μήπως θυμάσαι τον Αθανασόπουλο που άν και παραδέχτηκαν όλοι οι πολιτικοί ότι δεν έφαγε οθτε μια δραχμή ,για την υπόθεση του σταριού τον βάλανε φυλακή όντας εισαγγελέας? Γι αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις κρίσεις μας.

  8. κε Γιάννη Γκούμα εσείς κάνετε για πολιτικός.

  9. Για από δω και πέρα, κύριε Γιαννέτα, όπως και για από δω και πέντε χρόνια πίσω, ευθύνονται οι πολιτικοί των δύο κομμάτων που επί σαράντα χρόνια εναλλάσονταν στην κυβέρνηση και με την άφρονη πολιτική, και τις τεράστιες σπατάλες τους, δεν άφησαν ούτε λέπι στα κρατικά ταμεία.

    Μεταξύ αυτών των πολιτικών προσώπων είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου που ευθύνεται και για κάτι ακόμα: είναι το μοιραίο πρόσωπο που μας έριξε στην αγχόνη του ΔΝΤ, με πλήρη συνείδηση ότι το ΔΝΤ “καταδικάζει τη χώρα στην υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση” και ότι “oι όροι που βάζει είναι αδίκως σκληροί, ιδιαίτερα για τα φτωχότερα και μεσαία στρώματα της χώρας μας” <— Δικά του λόγια είναι, δεν τα γεννά η φαντασία μου.

    Με το ΔΝΤ και τους δανειστές πάλεψε ο Αλέξης Τσίπρας, λοιπόν. Δεν μας έριξε αυτός στα θηρία που ζητούσαν όλο και περισσότερο μεδούλι από τα συνήθη "υποζύγια", ενώ προστάτευαν τα συμφέροντα των φοροφυγάδων, των οφσοράδων, των μιζαδόρων, των λαθρεμπόρων, των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, και όλων όσων παρασιτούσαν πάνω στους υγιείς οργανισμούς των πολιτών που δεν βαρύνονταν με τις δικές τους πομπές.

    Ο Γιώργος Παπανδρέου – μα στ' αλήθεια δεν το γνωρίζετε; – αν και προεκλογικώς δήλωνε πως η επιλογή να καλέσει μία χώρα το ΔΝΤ, είναι καταστροφική, δεν δίστασε καθόλου να το καλέσει και να φθάσουμε εδώ που φθάσαμε σήμερα.

    "Συγγνώμην ελληνικέ λαέ για όσα ψέμματα είπα και για όποιο κακό προκάλεσα", δεν άκουσα ακόμα. Αντιθέτως, με έκπληξη παρακολουθώ την νέα επιδρομή …σωτηρίας που επιχειρεί μέσα από ένα άλλο κόμμα, που δημιούργησε διασπώντας αυτό που τον ανέδειξε στα υψηλά αξιώματα που του παραχώρησε και του κληροδότησε ο μπαμπάς του.

    Αν δεν ξέρετε, ή αν δεν θυμάστε, τι δήλωνε πριν εκλεγεί πρωθυπουργός, σας το μεταφέρω εξ αντιγραφής, μαζί με τον σύνδεσμο, όπου μπορείτε να ακούσετε να το λέει ο ίδιος:

    Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πιστεύω ότι εάν ζητήσουμε κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα, πιθανώς σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που είναι στην ευρωζώνη, να έρθει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, να έρθει η Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να μας πει, έτσι είσαστε, τότε θα αποφασίσουμε εμείς για το μέλλον της δικής σας οικονομίας, θα βάλουμε αυτούς τους όρους και μπορεί να είναι πάρα πολύ σκληροί όροι, θα έλεγα και αδίκως σκληροί, ιδιαίτερα για τα φτωχότερα και μεσαία στρώματα της χώρας μας…

    Ιδιαίτερα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν έχει την φήμη, ούτε για την κοινωνική του δικαιοσύνη, ούτε βεβαίως και για την αποτελεσματικότητά του. Το να πηγαίνει σε χώρες αναπτυσσόμενες και να τους λέει, επειδή έχετε πολλά δάνεια πρέπει να κόψετε, και το πρώτο που θα κόψετε είναι από την παιδεία π.χ., αυτές είναι επίσημες πράξεις, που ουσιαστικά κόβουν το μέλλον της χώρας. Μπορεί αυτή η χώρα να μαζέψει κάποια λίγα χρήματα για ένα-δύο χρόνια, αλλά ουσιαστικά καταδικάζει τη χώρα αυτή στην υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση.

    Άρα, λοιπόν, δεν έχουμε κανένα λόγο εμείς να μπούμε σε μια τέτοια διαπραγμάτευση, η οποία πιθανώς να διολισθήσει σε όρους που θα είναι αρνητικοί για την πορεία της χώρας μας.

    Δεν είχε, λέει, κανέναν λόγο να το κάνει, αλλά το έκανε, κύριε Γιαννέτα. Εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι για όλα όσα βιώνουμε είναι υπεύθυνος ο Αλέξης Τσίπρας; Με ενδιαφέρον θα ακούσω την άποψή σας.

    Και για να μην υπάρχει παρανόηση, μ’ αυτό το σχόλιο δεν έχω καμμία πρόθεση να χειροκροτήσω τον Αλέξη Τσίπρα – στέκομαι κριτικά στην κυβέρνησή του, αλλά δεν θα της χρεώσω την καταστροφή που προκάλεσαν οι άλλοι, που ακόμα έχουν το θράσος να μας προκαλούν με τις δηλώσεις και τα έργα τους.

    υ.γ.
    Σεις πρώτος αναφερθήκατε στα “καψίματα τραπεζών” και γράφοντας εγώ για “το έγκλημα της τράπεζας” αναφερόμουν στους 3 ανθρώπους που κάηκαν ζωντανοί κατά τον εμπρησμό από αγνώστους (που μέχρι σήμερα δεν έχει βρει η Αστυνομία) μέσα στην Μαρφίν της Σταδίου. Ήμουν σαφής γιατί αυτό νόμιζα πως εννοούσατε κι εσείς. Αν δεν κατάλαβα σωστά, και εννοούσατε τους εμπρησμούς των άδειων υποκαταστημάτων τραπεζών, ξεχάστε αυτό το σημείο του σχολίου μου.

  10. Πάνος Θεοχάρης says:

    Αγαπητή Κατερίνα Σ.Μ.

    Τις τράπεζες τις έκλεισε και τις κατέστρεψε ο Σύριζα.

    Όταν έφευγαν δις στο εξωτερικό μέρα μέρα και δεν έκαναν τίποτα.

    Όταν τελείωνε το πρόγραμμα στις 30 Ιουνίου και εκείνοι διαπραγματεύοταν χαλαρά

    Όταν έβαλαν δημοψήφισμα μετά την λήξη του προγράμματος.

    Όταν ξεκίνησαν με πρόταση στο δημοψήφισμα για το ΟΧΙ.

    Δυστυχώς η Αριστερή μας κυβέρνηση είτε δεν έχει καταλάβει ακόμα πως δουλεύει η οικονομία και ειδικά οι τράπεζες, ή έχει την αντζέντα της για την δραχμή, ή απλά δεν την ενδιαφέρει η χώρα, αλλά μόνο οι καρέκλες της.

    Και να ξέρετε ότι το να κλείσεις τις τράπεζες είναι εύκολο. Να τις ξανα ανοίξεις είναι δύσκολο.

    Μην περιμένετε ότι θα ανοίξουν την Δευτέρα.
    Μην περιμένετε ότι την επόμενη βδομάδα θα βγάζουν 60€. Θα πάμε για 20-30€

    Αν βγάλουμε Οχι, μπορεί να τις ξαναδούμε από Σεπτέμβρη, ή θα τις δούμε με δραχμές, ή χωρίς τις καταθέσεις, ή με ΙΟU στον κόσμο.

    Αν βγάλουμε Ναι, θα τις δούμε ζωντανές μετά από 2-3 βδομάδες, για κανένα μήνα, άντε δύο, γιατί το κράτος θα καταρρεύσει είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ.

    Το ερώτημα είναι μετά την κατάρρευση αν θέλουμε να ξαναστήσουμε το κράτος μας με ευρώ (ΝΑΙ) ή με δραχμή (ΟΧΙ).

    Ας ξέρουμε τι καλούμαστε να ψηφίσουμε, βασισμένη στην λογική και όχι στον πάθος, ούτε προσπαθώντας να μοιράσουμε ευθύνες για το ποιες φταίει για το που βρισκόμαστε σήμερα. Σημασία πλέον έχει το αύριο.

  11. Κύριε Θεοχάρη,

    καλούμαστε να ψηφίσουμε στην εξής απλή και κατανοητή ερώτηση:
    Nαι, στα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές
    ή
    Όχι, στα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές.

    Όποιος, λοιπόν, δεν επιθυμεί μέτρα που θα επωμιστούν, ξανά και ξανά και ξανά και πάλι, τα συνήθη “υποζύγια”, ψηφίζει “όχι”.

    Όποιος επιθυμεί να προστατεύσει τα συμφέροντα των φοροφυγάδων, των οφσοράδων, των μιζαδόρων, των λαθρεμπόρων, των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, και όλων όσων παρασιτούν πάνω στους υγιείς οργανισμούς των πολιτών που δεν βαρύνονται με τις παραπάνω δραστηριότητες, ψηφίζουν “ναι”.

    Έχω όμως και ερώτηση για σας, αγαπητέ κύριε Θεοχάρη που υποθέτω ότι θα την βρείτε απλή και κατανοητή.

    Τα δις προς το εξωτερικό, πότε το προσέξατε πως έφυγαν; Τώρα ή to 2012 που o υπουργός των Οικονομικών της Κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-ΠαΣοΚ, Γκίκας Χαρδούβελης τα έβγαζε και τα τα έστειλε σε κατάστημα της συγκεκριμένης τράπεζας στη νήσο Jersey, που ανήκει μεν στη βρετανική επικράτεια, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί τον 7ο πιο σημαντικό φορολογικό παράδεισο στον κόσμο, και αγαπημένο προορισμό κεφαλαίων Ελλήνων που θέλουν να αποφύγουν να πληρώσουν φόρους. (Το Βήμα). Τώρα ή τότε που η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Άδωνις Γεωργιάδης παρακινούσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, τους καταθέτες να εξάγουν τα ευρώ τους; Τώρα ή τότε που ο εκδότης-δημοσιογράφος έκρυβε στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του 5,2 εκατομμύρια και ακόμη 1,1 εκατ. ευρώ (σε επιταγές) που εντοπίστηκαν από Γάλλους τελωνειακούς στην κατοχή του κ. Αναστασιάδη στα γαλλοελβετικά σύνορα (Η Kαθημερινή);

    Το “ναι” στηρίζουν όλοι αυτοί, για το “ναι” λυσσομανούν και οι καναλάρχες που κατέχουν το Όσκαρ της κατατρομοκράτησης των ψηφοφόρων, όπως κατέχουν παρανόμως τις συχνότητές. Οι καναλάρχες που φοροδιαφεύγουν, που έχουν ληξιπρόθεσμα δάνεια, που με την ψήφιση άρθρων τούς έδιναν συγχωροχάρτια οι κομματικοί χώροι που στηρίζουν με πάθος το “ναι”, οι καναλάρχες που δεν πλήρωναν το χαράτσι, με λίγα λόγια όλοι αυτοί που πλουτίζουν εις βάρος μας.

    Για τι άλλο νομίζετε ότι χτυπούν υπερωρίες στον …τίμιο αγώνα τους για την επικράτηση του “ναι”; Για τί άλλο προβάλλουν ολημερίς το “διάγγελμα” του ανεψιού Καραμανλή, που για όσα παρατηρούσε τόσα χρόνια έκανε τον κινέζο και μόλις τώρα …θυμήθηκε να μιλήσει;

    Για τι άλλο βγάζουν τόσο συχνά πολιτικούς του στυλ Τζήμερου και Λεβέντη, που πριν τον έκραζαν ως γραφικό και τον καλούσαν μόνον για να του κάνουν πλάκα με πίτσες; Φαντάζεστε ότι το κάνουν για το καλό μας; Για την πατρίδα όλη αυτή η συστράτευση; ή για την πάρτη τους;

    Ας ψηφίσουν λοιπόν “ναι” όσοι έχουν τα ίδια μ’ αυτούς συμφέροντα, όσοι συντάσσονται μαζί τους και όσοι δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται ή τι χοντρό παιχνίδι παίζεται στην παγκόσμια σκακιέρα και στην Γερμανώπη.

Σχολιάστε