Επιστολή αναγνώστη: Το ζητούμενο των εκλογών



mailΕπιστολή του φίλου αναγνώστη Μιχάλη Μωυσιάδη:
Πλησιάζουν λοιπόν οι εκλογές και πιστεύω πως οι περισσότεροι έχουν αποφασίσει ποιον συνδυασμό θα ψηφίσουν, ελπίζω η απόφαση τους να μην είναι από οπαδική παρόρμηση. Ας βγάλουμε από μέσα μας την σκέψη του οπαδού να δούμε από άλλη οπτική τα θέματα που μας απασχολούν και να μην ξεχνάμε πως αυτοί που ΔΕΝ θα ψηφίσουμε ΔΕΝ είναι εχθροί μας, είναι συμπολίτες μας είναι φίλοι μας και σε κάποιες περιπτώσεις συγγενείς μας, αντί λοιπόν να πέφτουμε στην παγίδα της πόλωσης και να βρίζουμε τους “αντίπαλους” ας μιλήσουμε με αυτούς που Θα ψηφίσουμε. Να μιλήσουμε όχι για λακκούβες για λιμάνια για θέματα δηλαδή που για ένα περιβάλλον τουριστικό είναι αυτονόητα. Να μιλήσουμε για θέματα που κάνουν έναν τόπο βιώσιμο και ο Πόρος δεν είναι βιώσιμος αν πούμε ότι το θέμα της υγείας ήταν πάντοτε το μεγάλο πρόβλημα του νησιού. Στην δεκαετία του 80 πολλοί επέλεξαν τον Πόρο για να ζήσουν, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, αγόρασαν έκτισαν σπίτια σε ένα με δυο χρόνια τα πούλησαν τα εγκατέλειψαν και γύρισαν πίσω και όχι γιατί ασχήμυνε ο Πόρος αλλά γιατί το πρόβλημα της υγείας ήταν έντονο. Τώρα
έχουν προκύψει και θέματα που αφορούν την καθημερινότητα μας. Θέματα που κάνουν την ζωή στο νησί δύσκολη. Αυτό οφείλεται στην απομάκρυνση πολλών υπηρεσιών. Πλέον για να κάνεις την διεκπεραίωση μιας απλής υπόθεσης λίγων λεπτών πρέπει να πας στον Πειραιά που σημαίνει εκτός από χρόνο και μια περιουσία. Ναι μια περιουσία γιατί με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα και όταν υπάρχουν άνθρωποι που βγαίνουν στον δρόμο για 10 ευρώ, το να πας στον Πειραιά θέλεις μια περιουσία και άντε και πρόλαβες σε μια μέρα αν όχι το κόστος μεγαλώνει. Τώρα να μου πείτε πως αυτό οφείλεται στην γενικότερη κατάσταση της Χώρας, εγώ λοιπόν αρνούμαι να το δεχτώ αυτό γιατί ενώ φορολογούμαι με το ίδιο καθεστώς φορολόγησης με τον κάτοικο του Πειραιά και της Αθηνάς δεν έχω και τα ίδια προνόμια.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι αν θα νικήσει στης εκλογές ο “δικός μας” συνδυασμός το ζητούμενο είναι¨ αυτοί που θα πάρουν την εντολή να ματώσουν για το νησί να συγκρουστούν για το νησί.
Κλείνοντας, Κέντρο Υγείας στον Πόρο. Και μην ξεχνάτε κύριοι υποψήφιου ομορφιά της ζωής είναι ο αγώνας για το ανέφικτο γιατί για το εφικτό είναι ανάλωση.




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Άρις Αντάνης says:

    Επιτρέψτε μου, παρακαλώ πολύ, να συμφωνήσω 100% με τις 8 πρώτες και τις 2 προτελευταίες γραμμές του κειμένου του κυρίου Μιχάλη Μωυσιάδη.
    Καλά τα λέει βέβαια και στα άλλα, τα οποία όμως εμπίπτουν, ως “έννοιες υπάλληλοι”, στις έννοιες που περιγράφουν οι 10 γραμμές του.
    Αν αναφέρουμε τώρα όλες τις λεπτομέρειες των ελλείψεων, παραλήψεων, λάθος ενεργειών, αμελειών και παραπόνων, θα χαθούμε μέσα στον κυκεώνα των προβλημάτων και θα αποπροσανατολισθούμε.
    Όμως ο οπαδισμός και ο φ α ν α τ ι σ μ ό ς είναι πολύ κακοί σύμβουλοι σε όλες τις παραμέτρους της ζωής μας, όπως πχ στην πολιτική, τη θρησκεία, τον αθλητισμό και όλες τις επιλογές που υποστηρίζουμε με αδιάλλακτο τρόπο.
    Ας η ξεχνάμε ότι “το μ ό ν ο απόλυτο είναι ότι δεν υπάρχει απόλυτο.”(Αυτό θα το υποστηρίζω πάντα ακόμα και αν γίνομαι κουραστικός).
    Ο δικός μας φανατισμός βάζει παρωπίδες σε εμάς τους ίδιους και μάς ζεύει σε μονόδρομα, ανιαρά και άνυδρα – αν μήτι άλλο- μαγκανοπήγαδα.
    ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ
    ΔΗΜΟΤΗΣ ΠΟΡΟΥ

  2. Ιωάννης Γκούμας says:

    Εγώ θα συμφωνήσω σχεδόν πλήρως με το άρθρο και θα διαφωνήσω με τον κύριο Αντάνη.
    1ον: τι θα πει έννοια υπάλληλοι;

    2ον: ποιος θα χαθεί; Να στα συνοψίσω….ο πολίτης εξυπηρετείται με περίπου 10 φορές επιπλέον κόστος στις δημόσιες υπηρεσίες πλέον (όταν εξυπηρετείται, γιατί κάτι λαμόγια απολύουν τους εκπαιδευμένους υπαλλήλους και προσλαμβάνουν νέους μέχρι να εκαπιδευτούν και μετά τους διώχνουν)

    4ον: ως προς την διαφωνία μου με το άρθρο, δεν πιστεύω ότι όλοι είναι συμπολίτες μας. Μία πολύ μικρή μερίδα του κόσμου που προωθεί πολιτικές αποδεδειγμένες κατά του δημοσίου συμφέροντος είναι ΕΧΘΡΟΙ! Αν τυχαίνει να πολιτεύονται ή όχι δεν κάνω διάκριση. Μπορεί μερικοί από τους ΕΧΘΡΟΥΣ να μην είναι υποψήφιοι πουθενά.
    3ον: Εγώ από το σπίτι μου θέλω 15-25€ να πάω στην υπηρεσία και 3 ώρες και ο κάτοικος του Πειραιά/Αθήνας θέλει 1,40€ και 1 ώρα. Γιατί; θέλω και εγώ να πάω με 1,40€ στην δημόσια υπηρεσία. Δεν ξέρω πώς θα γίνει… θα την φέρουν πίσω, θα μου επιδοτήσουν την διαδρομή από τα λευτά που κλέβουν, να βρουν τρόπο!

  3. Άρις Αντάνης says:

    Ρε φίλε Ιωάννη, όταν λέω “Έννοιες Υπάλληλοι” δεν εννοώ τους … υπαλλήλους του Δημοσίου ή του Δήμου. Είναι όρος της Κοινωνιολογίας, όταν κάποιες έννοιες εμπεριέχονται σε μια μεγαλύτερη. Πχ οι έννοιες της αγάπης, της καλοσύνης, της φιλίας, της αλληλεγγύης κλπ εμπεριέχονται στην έννοια “Αξίες” ή “Άρχές”. Και σχηματικά η επιστήμη τις παρομοιάζει και με κύκλους, που κι αυτούς τους λέει “Κύκλους Υπάλληλους”, σε αντιδιαστολή από τους Παράλληλους κλπ.
    Αυτά στα εξηγώ ‘προς άρσιν παρεξηγήσεως’.
    Εν προκειμένω αυτά που γράφει ο κ. Μωυσιάδης στις εκτός των 10 γραμμών απόψεις του, εμπεριέχονται μέσα σε αυτές. Δηλαδή χωρίς φανατισμό και οπαδισμό γίνονται σωστές επιλογές προσώπων που θα καταφέρουν καλύτερα ίσως να λύσουν και τα επί μέρους προβλήματα.

    Εσύ πού διαφωνείς μαζί μου; Στο ότι ο κάθε… παρωπιδιασμένος φανατίλας, κάνει κακό ακόμα και σε αυτό που πιστεύει; Ή στο ότι όποιος φοράει παρωπίδες είναι σαν τα μουλάρια ή τα βόδια που τα ζεύουν και ενώ γυρίζουν γύρω -γύρω για να περιφέρουν το μαγκανοπήγαδο, αυτά νομίζουν ότι βαδίζουν … ίσια μπρος.
    Η διαφορά μα τα άμοιρα ζώα είναι ότι τις παρωπίδες τούς τις φοράνε τα αφεντικά τους, ενώ οι φανατίλες τις φοράνε μόνοι τους.
    Φυσικά τα παραπάνω, αν και δεν είναι δικές μου μόνο απόψεις αλλά συνισταμένες μελετών και εμπειριών, δεν είναι θέσφατα. Δεκτοί όλοι οι εμπεριστατωμένοι αντίλογοι.
    Χάρηκα που τα είπαμε.
    Με τους χαιρετισμούς μου στον αγαπητό μου φίλο Τάσο,
    Αριστ. Παν. Αντάνης

Σχολιάστε