Γιατί πρέπει να αντιταχθούμε στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πόρου



– του Γιάννη Δημητριάδη*

Η συζήτηση αναφορικά με την εξαγγελθείσα ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πόρου, αναδεικνύει δύο θεμελιώδεις παραδοχές σε ό,τι αφορά το «δημόσιο πλούτο»:
Πρώτον, ότι μέχρι σήμερα η διαχείρισή του από το ελληνικό κράτος και τους ΟΤΑ έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική ή/και καταστροφική, και δεύτερον ότι ζούμε στην ιστορική «στιγμή» που πρέπει να ξεκινήσει η ορθολογική του διαχείριση. Αναζητώντας την λύση στο πρόβλημα της ορθολογικής διαχείρισης, αναδεικνύονται πολιτικά διλήμματα, η απάντηση στα οποία μπορεί να προκύψει είτε ως μέρος της υφιστάμενης πολιτικής θεωρίας του καθενός, είτε ως προϊόν πρωτογενούς πολιτικής ανάλυσης συγκεκριμένων περιπτώσεων, είτε ως συνδυασμός και των δύο (μιας και η δυσχερής κατάσταση της χώρας μας -και του Δήμου μας- αποτελεί μοναδική ευκαιρία ελέγχου της θεωρίας από την πράξη). Καταγράφω λοιπόν τα θεωρητικά ερωτήματα που βρίσκω ότι ανακύπτουν και τις δικές μου απαντήσεις σε αυτά:

Η θεμελιώδης διάκριση ανάμεσα σε συστατικά και περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, μπορεί να μεταβάλλεται;
Παρότι το μέγεθος του δημοσίου τομέα αποτελεί κεντρικό αντικείμενο διαφωνιών των διάφορων οικονομικο – πολιτικών θεωριών, όλες αναγνωρίζουν ότι ορισμένα στοιχεία που βρίσκονται στον πυρήνα του δημόσιου πλούτου αποτελούν συστατικά στοιχεία του έθνους – κράτους και πρέπει αναγκαστικά να είναι δημόσια. Έτσι, σε αντίθεση με «περιουσιακά» στοιχεία όπως η ακίνητη περιουσία, οι δημόσιες επιχειρήσεις, ορισμένα δίκτυα υποδομών κ.α. , στοιχεία όπως το φυσικό περιβάλλον, τα στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς, τα κοινά αγαθά (δάση, θάλασσα, ακτές) κ.α. αποτελούν «συστατικά» στοιχεία του δημοσίου πλούτου που δεν μπορεί να ιδιωτικοποιούνται. Έχω λοιπόν τη γνώμη ότι η κατηγοριοποίηση των στοιχείων αυτών είναι σταθερή και αποτελεί ανεξάρτητη μεταβλητή της πολιτικής μας ανάλυσης. Δεν μπορεί δηλαδή να μεταβάλλεται ως εξαρτημένη μεταβλητή άλλων παραγόντων, όπως π.χ. οι οικονομικές ανάγκες ενός κράτους ή οι σχέσεις υποτέλειάς του προς εξωτερικές δυνάμεις. Όταν ένα κράτος παραχωρεί «συστατικά» του στοιχεία, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποτελούν μέρος του δημόσιου πλούτου του, αλλά ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Η διαπίστωση αυτή δεν αλλάζει, ούτε αν οι εκχωρητές βαφτίζουν τα στοιχεία αυτά -σχεδόν ειρωνικά- «ιδιωτική περιουσία του δημοσίου», ούτε αν βαφτίζουν την παραχώρησή τους «αξιοποίηση» και της προσδίδουν μια πεπερασμένη χρονική διάρκεια. Ειδικά όταν μιλάμε για λιμάνια σε νησιά όπως ο Πόρος και η Ύδρα, δεν μιλάμε ούτε για ιδιωτικοποίηση μίας επιχείρησης όπως ο ΟΠΑΠ, ούτε για ιδιωτικοποίηση μίας πτέρυγας ενός απέραντου λιμένα (όπως π.χ. του Πειραιά), περιπτώσεις οι οποίες θα μπορούσαν με πιο φιλελεύθερο μάτι να γίνουν αποδεκτές. Μιλάμε για ιδιωτικοποίηση ολόκληρων των μετώπων στη θάλασσα, του αιγιαλού, της παραλίας, της θαλάσσιας περιμέτρου των πόλεων των νησιών αυτών, δηλαδή για ιδιωτικοποίηση των «πνευμόνων» τους. Θεωρώ λοιπόν ότι το «λιμάνι του Πόρου» (όπως περιγράφεται παρακάτω) αποτελεί συστατικό στοιχείο του δημοσίου πλούτου και θεμελιώδες κομμάτι της ταυτότητας της περιοχής μας, που η παραχώρησή του ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής και τοπικής κυριαρχίας.

Η διάσωση των συστατικών στοιχείων του δημοσίου πλούτου προέχει της διασφάλισης του δημόσιου χαρακτήρα τους και της διατήρησης της εθνικής ανεξαρτησίας;
Το επιχείρημα της διατήρησης της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας της γενιάς μας, δεν θα αρκούσε για την εναντίωσή μου στην προσωρινή εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, αν αυτή μπορούσε υποθετικά να αποδειχθεί σωτήρια για τη φυσική και πολιτιστική μας κληρονομιά. Κατά τη γνώμη μου, η διάσωση της φυσικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς είναι σημαντικότερη από την διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα της και μια γενιά Ελλήνων, που ιστορικά έχει αποδειχθεί ανίκανη να την διαχειριστεί, δεν έχει δικαίωμα να την στερήσει από τις επόμενες γενιές. Αν η μοναδική λύση για τη διάσωση της κληρονομιάς αυτής ήταν η μερική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, τότε θα οφείλαμε (στις προηγούμενες και στις επόμενες γενιές) να την δεχτούμε. Ανάμεσα σε μια αυτόνομη διαχείριση του δημόσιου πλούτου που θα οδηγήσει μαθηματικά στην μη αναστρέψιμη καταστροφή συστατικών στοιχείων του και σε μία προσωρινή υπεύθυνη διαχείρισή τους από μία επικυρίαρχη δύναμη (ή έναν ιδιώτη επενδυτή) που θα τα διασώσει, θα απαντήσω κυνικά ότι προτιμώ τη δεύτερη. Όμως το δίλημμα αυτό, ειδικά στη σημερινή ιστορική συγκυρία, είναι στην πραγματικότητα άτοπο. Η παραχώρηση με οικονομικούς όρους ενός συστατικού στοιχείου του δημοσίου και τοπικού πλούτου, όπως το «λιμάνι του Πόρου», όχι μόνο δεν διασφαλίζει την διάσωσή του, αλλά αντίθετα το θέτει σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο απ’ ότι αν παρέμενε σε δημόσια διοίκηση. Με λίγα λόγια, στο όνομα της μεγιστοποίησης της επένδυσης, η υποδειγματική και κερδοφόρα διοίκησή του λιμανιού από έναν ιδιώτη, μπορεί κάλλιστα να συνοδεύεται από αλλοίωση του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος του τόπου.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης, να την εξυγιάνουμε ή να την καταργήσουμε;
Η απάντηση πρέπει να είναι κατηγορηματική: δεν δικαιούμαστε να καταργήσουμε την δημόσια διοίκηση! Το χρέος μας απέναντι στην πατρίδα, απέναντι στο ελληνικό έθνος – κράτος, είναι να την εξυγιάνουμε. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να πάρουμε συλλογικά μία απόφαση, η οποία, παρότι θα είναι «στιγμιαία», θα συναγωνίζεται σε βαθμό αποτυχίας και ανευθυνότητας το σύνολο των διαδοχικών συλλογικών αποφάσεων που μάς οδήγησαν σε διάρκεια δεκαετιών στο χείλος της καταστροφής. Οφείλουμε λοιπόν να σταθούμε στα πόδια μας, να πιστέψουμε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση εκτός από την διαφθορά και την κακοδιοίκηση και να αξιώσουμε να την κάνουμε πράξη εμείς οι ίδιοι. Οφείλουμε, μπροστά στην αποτυχία των προηγούμενων αιρετών διοικήσεων, να αντιληφθούμε την ευθύνη μας να συμβάλουμε έμπρακτα στην επιτυχία των επόμενων, να τις εκλέξουμε, να γίνουμε μέλη αυτών και να συναισθανθούμε ότι, αν αποδεχτούμε και νομιμοποιήσουμε το τέλος της αιρετής δημόσιας διοίκησης, θα είμαστε εμείς εκείνοι που θα έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την τελική «ρευστοποίηση» της αποτυχίας της.

Τι γίνεται όταν το επίσημο εθνικό συμφέρον συγκρούεται με το τοπικό, ποιο υπερτερεί;
Τι πρέπει να κάνει δηλαδή μια τοπική κοινωνία όταν μια απόφαση που την αφορά και θεωρείται ότι εξυπηρετεί κάποιο εθνικό στόχο, είναι αναμφισβήτητα καταστροφική για την ίδια; Στην περίπτωση αυτή θα πω απερίφραστα ότι υπερτερεί το τοπικό συμφέρον και ότι ο αγνός πατριωτισμός μπορεί -και οφείλει- να βασίζεται στον τοπικό πατριωτισμό. Για να το πω διαφορετικά, αν τα κέντρα λήψης αποφάσεων εκτιμήσουν ότι για να «σωθεί» η Ελλάδα, πρέπει να καταστραφεί ο Πόρος (κάτι που ήδη έχουν κάνει κατά την άποψή μου), τότε είναι υποχρέωσή μας να αποτρέψουμε την καταστροφή του Πόρου. Πολύ περισσότερο, δε, έχουμε ένα τέτοιο χρέος, στην περίπτωση που είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ότι με κάποια τέτοια απόφαση εξυπηρετείται πράγματι κάποιος εθνικός στόχος (βλ. ιχθυοκαλλιέργειες, ανεμογεννήτριες, σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων). Ανεξαρτήτως όμως αν θεωρούμε ότι η περίπτωση της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού του Πόρου είναι μια τέτοια αμφιλεγόμενη περίπτωση ως προς τα εθνικά της οφέλη, ακόμα και αν πιστεύουμε ότι είναι προς όφελος του ελληνικού κράτους, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να προτάξουμε το τοπικό συμφέρον. Αν θεωρούμε, όπως εγώ, ότι αυτό πλήττεται, τότε θα πρέπει να το υπερασπιστούμε.

Τέλος, πρέπει τέλος να γίνουν ορισμένες επισημάνσεις σε ό,τι αφορά το «λιμάνι του Πόρου»:
Πρώτον, ήδη ακούγεται ότι το ιδιωτικό ενδιαφέρον για το λιμάνι αφορά στη δημιουργία μαρίνας μόνιμου ελλιμενισμού σκαφών. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μια τέτοιου τύπου μαρίνα δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή χρήση του λιμανιού και ότι σε ένα μικρό νησί σαν τον Πόρο δεν έχει επίσης καμία σχέση με τοπική τουριστική ανάπτυξη. Είναι ενδεχομένως απαραίτητη για εθνική ή περιφερειακή τουριστική ανάπτυξη, αλλά είναι μη συμβατή με την τοπική τουριστική ανάπτυξη. Ο Πόρος θα θυσιαστεί προς όφελος της τουριστικής ανάπτυξης άλλων περιοχών, κάτι το οποίο είναι βέβαια απόλυτα συνεπές με άλλες επιλογές της Πολιτείας. Σκάφη που σήμερα βρίσκονται σε μαρίνες της Αττικής, θα ελλιμενίζονται μόνιμα στον Πόρο, πληρώνοντας «λιμανιάτικα» στον ιδιώτη, προκειμένου το καλοκαίρι να αναχωρούν για άλλους προορισμούς, όπου θα κάνουν τουρισμό. Δεν θα κάνουν τουρισμό εδώ. Ούτε θα αφήνουν χρήματα εδώ, παρά μόνο στο ιδιωτικό λιμενικό ταμείο. Αντίθετα, θα αφήνουν 12 μήνες το χρόνο τα κάθε τύπου απόβλητά τους, θα καταλάβουν τις σημερινές θέσεις υποδοχής θαλασσίου τουρισμού και θα μετατρέψουν ολόκληρο τον περίκλειστο κόλπο του Πόρου σε ένα λιμάνι με όλη τη σημασία της λέξης, στην περίμετρο του οποίου κάθε σκέψη για συνέχιση της τουριστικής δραστηριότητας θα είναι αστεία (θαλάσσιος τουρισμός, παραλίες, ξενοδοχεία, ταβέρνες). Μπορεί πράγματι με τον τρόπο αυτό τα έσοδα του ίδιου του λιμανιού να αυξηθούν, ή να βελτιωθούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες του, όμως σε τι θα μας αφορά αυτό ως τοπική κοινωνία; Από την άλλη, είναι σαφές ότι η τοπική διοίκηση του «λιμανιού» δεν θα επέτρεπε ποτέ μια τέτοιου τύπου αξιοποίηση, όχι λόγω ευαισθησιών, αλλά λόγω κοινωνικής πίεσης. Αυτό σημαίνει μαρίνα και, αν γίνει, θα είναι καταστροφικό για τον τουριστικό χαρακτήρα του Πόρου.
Δεύτερον, πρέπει να καταλάβουμε όλοι ποιο είναι το αντικείμενο της ιδιωτικοποίησης. Κάνοντας λόγο για «λιμάνι του Πόρου», δεν μιλάμε (μόνο) για το λιμάνι όπως το αντιλαμβανόμαστε, αλλά για όλη την ακτή από τον Σταυρό μέχρι το τέλος του Μεγάλου Νεωρίου (με την διακοπή του Κ.Ε.Πόρος), όλη την ακτή του Ασκελίου από την Χρυσή Αυγή έως την Παναγίτσα, καθώς και την ακτή του ηπειρωτικού τμήματος από την Μπούγια μέχρι την Πλάκα. Σε όλη αυτή την έκταση, οι ακτές, όπως οριοθετούνται μεταξύ της ασφάλτου και της θάλασσας, αποτελούν τη σημερινή χερσαία ζώνη λιμένα, η οποία, μαζί με την θαλάσσια ζώνη που βρίσκεται μπροστά της, περιήλθε ήδη στη διαχείριση του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου. Έχει ιδιαίτερη σημασία δε ότι, με βάση το νόμο (Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο), αυτό που θα παραχωρηθεί στον ιδιώτη δεν είναι μόνο το δικαίωμα εκμετάλλευσης των υφιστάμενων λιμενικών έργων, αλλά και το δικαίωμα επέκτασής τους. Ο ιδιώτης δηλαδή θα αγοράσει και το δικαίωμα, να φτιάξει νέες προβλήτες εκεί που σήμερα υπάρχει θάλασσα και να αλλάξει την ακτογραμμή του «λιμανιού», σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.
Τρίτον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με την ιδιωτικοποίηση του «λιμανιού» και την παράλληλη εφαρμογή του ήδη θεσμοθετημένου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου των Υδατοκαλλιεργειών, ο Πόρος θα μετατραπεί σε ένα νησί που το σύνολο σχεδόν των ακτών του θα διοικείται από ιδιωτικές εταιρίες.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε στην παραχώρηση όλων αυτών των συστατικών στοιχείων της ταυτότητας του Πόρου σε ιδιώτες; Μπορούμε να δώσουμε το πράσινο φως να πέσει και άλλο τσιμέντο στη θάλασσα; Αυτό θα διασώσει ή θα καταστρέψει την φυσική μας κληρονομιά; Μπορούμε να δώσουμε το ελεύθερο σε ιδιωτικά επενδυτικά σχέδια να μεταβάλουν τον τουριστικό χαρακτήρα του νησιού μας με γνώμονα την μεγιστοποίηση των κερδών τους; Μπορούμε να παραχωρήσουμε όλο το παραλιακό μέτωπο του νησιού μας σε ιδιωτική διοίκηση; Και αν ναι, γιατί να μην ιδιωτικοποιήσουμε και τους κοινόχρηστους χώρους που ανήκουν στον Δήμο (αφού και εκεί ασκείται απαράδεκτη διοίκηση), γιατί να μην δώσουμε και την ύδρευση, την αποχέτευση, την καθαριότητα (ήδη ετοιμάζεται), την πυρασφάλεια, το Ναό του Ποσειδώνα κτλ. Γιατί να μην δώσουμε και τον ίδιο τον Δήμο, ως οργανισμό, προς ιδιωτικοποίηση; Αφού, «ο ιδιώτης μπορεί να βάλει μια τάξη». Συνεκτιμώντας όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι η θέση μας ως τοπική κοινωνία και αυτοδιοίκηση απέναντι στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού μας πρέπει να είναι αρνητική, αν όχι επαναστατική.

Το παραπάνω άρθρο, γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στις 23/8/2012

*Ο Γιάννης Δημητριάδης είναι διεθνολόγος και επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του Δ.Σ. Πόρου




Comments (14)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Γιάννης Γκούμας says:

    Θα συμφωνήσω και εγώ με την ανάγκη να μην μπει ο ιδιώτης στο λιμάνι και στον όρμο γενικά, και στο γεγονός ότι όλα τα σκάφη που αυτή τη στιγμή ελλιμενίζονται στο τουριστικό τμήμα της παραλίας του Πόρου πρέπει άμεσα να απομακρυνθούν σε άλλες μαρίνες παράτερα, όπως έχει γίνει με τις πλωτές μαρίνες κοντά στο νέο πορθμείο των ferrybooat.

  2. angela makri dekoulou says:

    Αυτά τα οποία αναφέρονται από τον κο Δημητριάδη είναι άκρως ενδιαφέροντα, διότι μέχρι σήμερα δεν γνωρίζαμε τα θαλλάσσια τμήματα προς ιδιωτικοποίηση. Γνώμη μου λοιπόν, είναι να υπάρξει προς τους πολίτες του δήμου Πόρου, μία αναλυτική ενημέρωση των όρων των ιδιωτικοποιήσεων, δικαιώματα και υποχρεώσεις των νέων “ιδιοκτητών” και τα αντίστοιχα του δήμου μας σε περίπτωση πραγματοποίησης των ιδιωτικοποιήσεων. Επίσης το κράτος θα πρέπει να μας ενημερώσει, αφού τόσο πολύ ενδιαφέρεται για τον δημόσιο πλούτο, ο δήμος μας με τι ισοδύναμα μέτρα θα αντισταθμίσει την απώλεια των εσόδων από την τουριστική εκμετάλευση του λιμανιού και των ακτών μας. Ολοι γνωρίζουμε την θλιβερή οικονομικά κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει όλοι οι Δήμοι. Μήπως και πάλι από μισθωτούς και συνταξιούχους;;; Η κατάσταση πλέον έχει ξεπεράσει τα κλάματα και είναι για γέλια.
    Ευχαριστώ.

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΟΥ ΑΝΤΖΕΛΑ. ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ. ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΑ. Η ΕΚΦΟΡΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ. ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΑΝΤΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΠΕΜΨΩ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΕΧΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙ. ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ. ΑΝΑΤΡΕΞΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ.
    ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ; ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΜΕΡΑ;ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ; Ο ΕΝΑΣ ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΑΝΤΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.ΘΕΛΕΙ Π Ο Λ Λ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΔΩΡΕΑΝ; Κ Α Ν Ε Ι Σ !!!!!!!
    ΣΕ ΑΛΛΗ ΣΤΗΛΗ ΕΧΩ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ” ΑΤΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ”. ΑΝ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΠΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΑΝ ΤΗΝ “ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ”, ΕΚΑΤΟ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ.
    ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΜΑΣ ΦΤΑΙΕΙ; ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ-ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΩ; ΑΣΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΤΑ ΞΕΡΕΤΕ ΠΙΟ ΚΑΛΑ ΕΣΕΙΣ- ΤΩΡΑ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ…ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ.
    ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΕΧΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.
    ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ
    ΑΡΙΣ.(ΑΝΤΑΝΗΣ)

  4. Πάνος Θεοχάρης says:

    Εμένα δεν μου άρεσε πάλι καθόλου το κείμενο του κ. Δημητριάδη.

    Τα βασικά που εντόπισα ήταν τα

    1) Όχι σε όλα, και όταν λέμε όλα, εννοούμε ΟΛΑ !!!
    (μαζί ακόμα και οι ανεμογεννήτριες)

    2) Το τοπικό συμφέρον πάνω από το εθνικό.
    (μια πρακτική που κατέστρεψε την χώρα μας)

    3) Η κακή δημόσια διαχείριση μπορεί να γίνει με μαγικό τρόπο καλή, χωρίς καμία αναφορά το πως θα γίνει αυτό

    4) Ο Πόρος δημιουργήθικε τα τελευταία 5-6 χρόνια που ασχολείτε ο κ. Δημητριάδης με τα κοινά.
    (ξεχνόντας όλοι μαζί την εξαιρετική βελτίωση του λιμανιού την τελευταία δεκαετία, ρεύμα, νερό και ίντερνετ παντού, πλωτή εξέδρα, ξύλινη εξέδρα, κλπ).

    5) Η ίδια μπουρδολογία με τις εταιρείες και την βιομηχανοποίηση. Οι ιχθυοκαλλιέργιες ποτέ δεν θα ελένξουν όλη την βόρεια πλευρά του νησιού, λίγο παραπάνω από 100 στρέμματα θα έχουν. Και ο ιδιώτης δεν θα ελέχθει όλη την Νότια. Η Εθνική ανεξαρτησία δεν μειώνεται όταν αλλοδαποί έχουν Ελληνικό έδαφος στην ιδιοκτησία τους, το Λιμενικό Σώμα (και άλλες υπηρεσίες) θα εξακολουθεί και θα είναι η αρμόδια αρχή, όπως η αστυνομία, η πολεοδομία, η εφορία, το υγεινομικό, οι αστύαρτοι, η πυροσβεστική είναι υπεύθηνες για τα σπίτια που έχουν αγοράσει αλλοδαποί, για τα μαγαζιά που έχουν αλλοδαποί, κλπ. Και αν το πάρουν Τούρκοι και έρθουμε σε σύγκρουση με την Τουρκία, θα επιταχθεί ότι χρειαστεί, όποιου και να είναι……

    6) Ενα μπλέξιμο μεταξύ φυσικού περιβάλλοντος, στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς, και ιδιωτικοποίσης που εγώ προσωπικά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω.

    7) Κατά του να χρησιμοποιούν το λιμάνι ως βάση διάφοροι, παρόλο που όταν έφυγε η μία από τις δύο εταιρείες που το είχαν ως βάση, κατήγγειλε τον δήμαρχο για ανικανότητα…

    Προσωπικά δεν έχω καταλήξει αν είμαι υπέρ της εκχώρησεις σε ιδιώτη ή όχι, σε γενικές γραμμές οι ιδιώτες κάνουν καλύτερη εκμετάλευση από το δημοσιο, και μπορεί η χρήση να επιφέρει περισσότερα πλεονεκτήματα στην τοπική κοινωνία εφόσον υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη, και να αντισταθμιστεί η απώλεια του δήμου.

    Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε κάπου γραμμένο τι ακριβώς παραχωρείτε στο ταμείο αποκρατικοποήσεων, καθότι την προηγούμενη φορά που ερμήνευσε τα σχετικά με τις ιχθυοκαλλιέργιες ο κ. Δημητριάδης μας είπε ότι θα μπουν κλουβιά μέχρι και στο Λιμανάκι της Αγάπης, κάτι που ουδέποτε ίσχυε και τρέλανε όλο τον κόσμο.

    Αν κάποιος έχει μια ακριβή αναφορά για το τι λέει ο σχετικός νόμος (μην βάλετε λινκ για όλο το μεσοπρόθεσμο και διαβάζουμε εκατοντάδες σελίδες), θα ήταν πολύ χρήσιμο ώστε ο κόσμος να διαμορφώσει άποψη μόνος του, και όχι την άποψη που θέλει ο εκάστοτε κ. Δημητριάδης.

    Τέλος θα το ξανατονίσω.

    Υπερέχει το τοπικό συμφέρον έναντι του Εθνικού ?!?!?!?

    Ήμαρτον !

    Έτσι φτάσαμε σαν χώρα εδώ που φτάσαμε, όταν οι ομαδούλες ήταν υπεράνω του συνόλου, είτε οι ομαδούλες ήταν συνδικαλιστές, είτε τοπικές κοινωνίες, είτε απλές ομαδούλες.

    Κύριε Δημητριάδη, το όχι σε όλα και το συμφέρον των λίγων υπεράνω του συμφέροντος των πολλών είναι μια εξαιρετικά κακή παλαιοκομματική νοοτροποία, εκπλήσσομαι που εκφράζεται από έναν τόσο νέο άνθρωπο….

  5. Manos P. says:

    Πολύ ενδιαφέρουσα η άποψη σου Θεοχάρη, αλλά ειλικρινά, απίστευτα αντιεπιστημονική, αντιφατική και ατεκμηρίωτη σε βαθμό «μπουρδολογίας» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεις.

    Πρώτα απ’ όλα από πότε το ξεπούλημα της περιουσίας του δημοσίου, αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους, έγινε εθνικό συμφέρον που υπερτερεί του τοπικού;
    Που το διάβασες αυτό και το λες;
    Η κακή δημόσια διαχείριση μπορεί να γίνει καλή, με κεντρικό σχεδιασμό, εθνική στρατηγική, πειθαρχία, ισονομία, αξιοκρατία, διαφάνεια και πάνω απ’ όλα δουλειά. Γιατί σου φαίνεται τόσο αδύνατο; Υπάρχει οικονομική θεωρεία πίσω από αυτό, όσο κι αν δεν σου αρέσει.
    Γιατί ντε και καλά μπορεί να πετύχει ο ιδιώτης και να αποτύχει το κράτος; Ποια επιστημονική θεωρεία υποστηρίζει αυτό που λες; – Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε ένα κράτος συμμορία, όπως αυτό που έχουμε συνηθίσει στην μπανανία που λέγεται Ελλάδα.
    Ο νεοφιλελευθερισμός που διακηρύττεις είναι ότι πιο ηλίθιο και αντιεπιστημονικό έχει να επιδείξει η παγκόσμια οικονομολογία. Απευθύνεται σε μια συγκεκριμένη οικονομική κάστα που έχει συμφέρον και σε ουρακοτάγκους.
    Τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνεις από το «μπλέξιμο μεταξύ φυσικού περιβάλλοντος, στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς, και ιδιωτικοποίσης»;
    Σε οποιοδήποτε οικονομικοπολιτικό σύστημα στον κόσμο, αυτά δεν είναι αλληλένδετα;
    Δέχεσαι ότι το οικονομικό συμφέρον ενός ιδιώτη υπερτερεί της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς και του περιβάλλοντος;
    Να βάλουμε δηλαδή ανεμογεννήτριες στον Παρθενώνα και στην Ακροναυπλία?
    Να βάλουμε και καμιά δεκαριά κλουβιά στο Ναυάγιο της Ζακύνθου?
    Έλα τρέλανε μας λίγο ακόμη…
    Όσο για το τι προβλέπεται να ξεπουληθεί, άμα ρωτήσεις τους φίλους σου θα σου πούνε. Σίγουρα προβλέπεται όλη η παραλιακή ζώνη από το ΚΕ Πόρος μέχρι το Σταυρό. Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη για Ασκέλι και Νεώριο.
    Και κάτι τελευταίο.
    Καλό θα ήταν να διαβάζεις αυτά που γράφεις σε άλλους, πριν δώσεις απαντήσεις σε κάποιους άλλους γιατί ακυρώνεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

    Τι εννοώ?

    Γράφεις στην Σταϊκου:
    «Πλην όμως, όλοι έχουμε δικαίωμα να έχουμε άποψη, ασχέτως αν είναι σωστή (για τους άλλους), ακόμα και αν είναι τεκμιριωμένη ή όχι, είτε έχουμε προσωπικές συμπάθειες, αντιπάθειες, παρελθόν, μέλλον.
    Ειδικά στο ίντερνετ, όπως και σε ένα τραπέζι, ο καθένας αναφέρει την άποψη του, ακούει την άποψη των άλλων, κρίνει, δέχεται και απορρίπτει, και συζητά».

    Και στο καπάκι σχολιάζεις τον Δημητρίαδη:
    «Αν κάποιος έχει μια ακριβή αναφορά για το τι λέει ο σχετικός νόμος (μην βάλετε λινκ για όλο το μεσοπρόθεσμο και διαβάζουμε εκατοντάδες σελίδες), θα ήταν πολύ χρήσιμο ώστε ο κόσμος να διαμορφώσει άποψη μόνος του, και όχι την άποψη που θέλει ο εκάστοτε κ. Δημητριάδης».

    Φίλε κρίνε, δέξου ή απόρριψε και συζήτα… γιατί ντε και καλά να διαμορφώσουμε την άποψη που θέλει ο εκάστοτε θεοχάρης…? μη τα θες όλα δικά σου…

  6. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητοί μας φίλοι,
    Προτείνω και παρακαλώ η συζήτηση να γίνεται κόσμια, χωρίς ακραίες φράσεις, ειρωνίες, σαρκασμούς, υπονοούμενα. Είμαστε συντοπίτες, περνάμε δύσκολα, δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο. Ο καθένας έχει τα προβλήματά του, τις απόψεις του, τις καταβολές του. Δεν είμαστε εχθροί, για να μη πω ότι είμαστε και φίλοι, ακόμα κι αν δεν κάνουμε παρέα. Αύριο μπορεί να πιούμε και κανα ουζάκι, εμείς που δαπανάμε το χρόνο μας να γράφουμε κα να σχολιάζουμε λες και δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε. Είμαι βέβαιος πως όλοι έχουμε κάτι άλλο καλύτερο να κάνουμε από του να σχολιάζουμε, “κακώς”, τα κείμενα με τα οποία διαφωνούμε. Μπορούμε κάλλιστα να σχολιάζουμε τα … “κακώς” κείμενα. Αλλά επειδή δεν θέλω να δίνω δήθεν νουθεσίες θέλω να κάνω μια παρατήρηση: Θα ήθελα μια φορά να διαβάσω ένα μπράβο για κάτι που έγινε “καλώς”. Δυστυχώς στα “καλά” δεν υπάρχουν σχόλια.
    Εγώ θα πω το μπράβο μου σε όλους όσους- έτσι κι αλλιώς -μπαίνουν στον κόπο να γράφουν. Μόνο λίγο πιο σεβαστικά και πιο κόσμια. Τίποτα άλλο. Και βάζετε και το όνομά σας να ξέρουμε με ποιον κύριο μιλάμε.
    Με τιμή και με ευχαριστίες προς όλους και βέβαια προς το Πόροσνιουζ που μας ανέχεται,
    Άρις Αντάνης

  7. αλέξης says:

    Αγαπητέ κε Αντάνη,
    σέβομαι τις απόψεις σας και τις παραινέσεις σας και δεν νομίζω ότι βλάπτει που και που οι μεγαλύτεροι να νουθετούν τους μικρότερους. Διαφωνώ όμως μαζί σας στο εξής: Όχι δεν είμαστε όλοι φίλοι. Όχι δεν θα διαλέξω να πιω το ουζάκι μου με κάποιους από τους συντοπίτες μου. Θέλω να διατηρώ το δικαίωμα μου αυτό, κυρίως επειδή το επίπεδο των σχέσεων σε μία κοινωνία δεν καθορίζεται από τον καθένα ξεχωριστά. Π.χ το δικό σας επίπεδο μπορεί να είναι άριστο αλλά η συμπεριφορά ή δική μου-οι εμμονές μου,οι πράξεις μου, οι κομπλεξισμοί μου κλπ- να το υποβιβάζουν δραματικά. Νομίζω σε αυτήν την περίπτωση μπορείτε από μόνος σας να το κρατήσετε μόνον υψηλό αλλά όχι ενεργό. Προσωπικά, και φυσικά δεν αναφέρομαι σε εσάς, δεν μπορώ να συνφάγω ή να συμπιώ με κανέναν συκοφάντη και υβριστή. Ακόμα και αν το κάνω εξ ανάγκης δεν θα είναι μία αυθεντική κίνηση αλλά μία βεβιασμένη πραγματικότητα που δεν θα μπορώ να αποφύγω. Ελπίζω να είμαι σαφής…
    Όσον αφορά στην ουσία του θέματος συμφωνώ με τον αδερφό μου τον Γιάννη. Προσθέτω ότι το κρίσιμο σημείο είναι πως δεν μπορούν να καταδικαστουν όλες οι μελλοντικές Δημοτικές αρχές και οι Ποριώτες από την ανικανότητα των τελευταίων αρχών να αξιοποιήσουν το λιμάνι όπως θα έπρεπε. Συμφωνώ και με τον Μάνο. Χρειάζεται ΔΟΥΛΕΙΑ, διαφάνεια και κυρίως όρεξη! Τότε μόνον το λιμάνι του Πόρου θα μπορέσει να δώσει αυτό που μπορεί στο νησί. Τότε μόνο θα μπορέσει να γίνει ένα τουριστικό ΠΡΟΙΟΝ ολοκληρωμένο, ένα εργαλείο στη υπηρεσία της κοινωνίας μας.
    Ευχαριστώ,
    Αλέξανδρος Δημητριάδης

  8. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητέ Κύριε Αλέξη,
    Επιτρέψτε μου, παρακαλώ, να σας απαντήσω:
    1.Η πρόθεσή μου δεν ήταν να σας παροτρύνω να πιείτε ουζάκι με κάποιους από αυτούς που περιγράφετε. Δώσατε μεγάλη βαρύτητα σε αυτό το σημείο που δεν ήταν το κύριο θέμα μας. Η σκέψη μου ήταν να ελέγχουμε το θυμικό μας και να χρησιμοποιούμε επιχειρήματα στο γραπτό μας λόγο, αντί για ειρωνίες και, πολλές φορές, και ύβρεις.
    2.Είδατε ότι παρά το ότι διαφωνώ επί της ουσίας με τον Γιάννη Δημητριάδη στο θέμα της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού του Πόρου, δεν μπορούσα παρά να επαινέσω το καλό του γράψιμο και τα επιχειρήματά του.
    3.Αν προσέξατε μάλιστα λίγο πιο πάνω έγραψα ότι αυτή η δουλειά θέλει πολλή… δουλειά, αλλά μάλλον δεν το προσέξατε και αναφερθήκατε μόνο στον Μάνο. Ποιος θα δουλέψει κύριε Αλέξη μου; Έχετε μπει καθόλου στα γραφεία του Λιμενικού Ταμείου να δείτε περί τινος πρόκειται; Δεν σας εκπλήσσει που αξιόλογοι Ποριώτες εδώ και χρόνια έρχονται και παρέρχονται από εκεί μέσα, ως Πρόεδροι και το αποτέλεσμα είναι zero; Ξέρετε τι δουλειά θέλει; Το Λ.Τ. είναι μια σμικρογραφία του Ελληνικού κράτους: ΧΑΟΣ!
    4. Αυτό όμως που νομίζω ότι προέχει είναι η προσπάθεια απόκτησης όσο γίνεται πιο πολλών φίλων, εν προκειμένω. Και μη ξεχνάτε ότι επίσημες στατιστικές από διεθνή σεμινάρια μάνατζμεντ- είχα την τύχη να παρακολουθήσω παρα πολλά λόγω της δουλειάς μου- υποστηρίζουν ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα και θετικά ή αρνητικά περί τα 300 (!!!) άτομα.
    5. Μια και επικεντρώσατε λοιπόν στο ουζάκι,
    νομίζω ότι το να πίνει κανείς ένα ουζάκι με κάποιον που έχει τέτοια “δύναμη”, δεν θα ήταν και τόσο κακή επιλογή. Άσε που δείχνει και μεγαλοψυχία αλλά και τη “δική μας” προσωπική δύναμη.
    Όλα αυτά βέβαια δεν είναι θέσφατα και σηκώνουν πολύ νερό. Όπως έχω ξαναγράψει, υπάρχει μια φράση της οποίας διεκδικώ την … πατρότητα και που θεωρώ αξιωματική. Είναι η φράση που λέει ότι “το μόνο απόλυτο στη ζωή μας είναι ότι δεν υπάρχει απόλυτο”.
    (Συγχωρήστε την πολυλογία. Η λακωνικότητα δεν είναι στα υπέρ μου).
    Ευχαριστώ πολύ,
    Με τους χαιρετισμούς μου
    ΑΡΙΣ.

  9. αλέξης says:

    Κύριε Άρι ανταπαντώ σε κλίμα συζήτησης και όχι αντιπαράθεσης:
    1.Δεν αμφιβάλλω για τις προθέσεις σας. Ελπίζω ο λόγος μου να μην εξελήφθη ως ειρωνικός γιατί δεν είχα τέτοια πρόθεση. Απλώς ήθελα να το σχολιάσω. Πράγματι ο ηνίοχος της ψυχής μας (Σωκράτης Φαίδρος) πρέπει να τιθασεύει τα θυμοηειδή άλογα του άρματος. Μακάρι πάντως κάποια στιγμή να πιούμε ένα ουζάκι!
    2.Δεν έχω κάτι να πω για αυτό, ουδέποτε το σχολίασα αρνητικά. Τα δυσμενή σχόλιά μου δεν αφορούσαν σε εσάς, σας το λέω ειλικρινέστατα.
    3.Έχετε δίκαιο ήταν στο πιο πάνω κειμενό σας και προφανώς μου διέφυγε. Πάντως συμφωνούμε απόλυτα στο τί χριεάζεται. Πράγματι προκαλεί προβληματισμό η κατάσταση του Λ.Τ. αλλά πιστεύω πως υπάρχουν νέοι άνθρωποι με όρεξη που μπορούν να κάνουν κάτι. Χρειάζεται όμως και ένας Δήμαρχος για να τους προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες.Για μένα-προφανέστατα- ο Γιάννης μπορεί να δημιουργήσει κάτι τέτοιο. Αν όχι ο Γιάννης σίγουρα όχι ο κ.Στρατηγός.Νομίζω το αποδικνύει καθημερινά.
    4.5.Οπωσδήποτε αλλά κατ’εμέ κάποιοι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν φίλοι μου και το αντίθετο (επίσης δεν αναφέρομαι σε εσας). Δυστυχώς τα γεγονότα ούτε αλλάζουν, ούτε ξεχνιούνται.Γι αυτό ο Θεός είναι μοναδικός. Γιατί έχει αυτήν την ικανότητα της λήθης. Προσωπικά ακόμα δεν έχω τέτοιες αρετές. Ίσως αργότερα στη ζωή μου τις αποκτήσω.
    Συμφωνω με το αξίωμα σας.Εξ άλλου είναι βαθύτατα Σωκρατικό.
    Ως προς το θέμα το ουσιαστικό επίσης θα προσπαθήσω να είμαι λακωνικός. Διάβασα και το άρθρο σας στο koutouzis.gr. (παρεπιμπτόντως, φυσικά και έχουν αυξηθεί τα διόδια της Αττικής οδού 2-3 φορές). Εγώ είμαι οικονομολόγος και έχω ασχοληθεί πολύ με πιθανότητες. Λέω λοιπόν το εξής: Η πιθανότητα να ωφεληθεί το νησί από την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού δεν είναι μηδέν. Η πιθανότητα όμως να ζημιωθεί -με βάση την κοινή λογική- είναι πάρα πολύ μεγάλη. Έτσι αν τα βάλουμε αυτά τα δεδομένα σε μία πλάστιγγα συμφέροντος-ζημίας θα υπερνικίσει η ζημία. Άρα λέμε ΟΧΙ δυνατά και κόβουμε τον λαιμό μας ώστε να φτιάξουμε ένα σύγχρονο λιμάνι για να μπορούμε να ορίζουμε το μέλλον μας και τις τύχες μας.Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να καθορίζουμε το τουριστικό μας ΠΡΟΪΟΝ. Αν θα είναι τουρίστες, ξεχειμώνιασμα ενοικιαζομένων σκαφών ή κάτι άλλο που μπορέι να σκέφτεται ο ιδιώτης. Αν ξέραμε ότι μπορεί ο Δήμος να δημιουργήσει το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας ίσως δεν θα είχα αντίρρηση. Όπως γνωρίζετε όμως,αυτό δεν γινεται.Είδαμε και με τα ιχθοτροφεία τί συνέβη. Επομένως καταλήγω και πάλι στο δυνατό ΟΧΙ.
    Εννοείται ότι μπορεί να κάνω λάθος και εγώ. Αυτή είναι όμως η άποψή μου και θα την υπερασπιστώ με επιχειρήματα που πιστεύω ότι είναι γερά. Ελπίζω οι συζητήσεις μας να δημιουργούν προβληματισμό.
    Σας ευχαριστώ,
    Αλέξης
    Υ.Γ>Νομίζω ότι σας κέρδισα στην πολυλογία….

  10. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Σας ευχαριστώ παρα πολύ για την ωραία και εποικοδομητική συζήτηση. (Και το POROSNEWS φυσικά, που μας δίνει βήμα και ευκαιρίες να γνωρίσουμε αξιόλογα άτομα και μάλιστα από την ιδιαίτερη πατρίδα μας).
    Με τους χαιρετισμούς μου,
    Άρις (Αντάνης)

  11. Τάσος Γκούμας says:

    Εαν το επιχείρημα είναι: “Ιδιωτικοποιούμε προς το συμφέρον του Λαού, ότι το Δημόσιο δεν διαχειρίζεται σωστά” τότε δεν γνωρίζω έναν τομέα Δημόσιας δραστηριότητας που να μην χρειάζεται ιδιωτικοποίηση. Π.χ. Βουλή, Εθνική Άμυνα, Παιδεία, Δικαιοσύνη, Υγεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, κλπ.
    Δουλεύει κάτι από αυτά σωστά;
    Για τη Βουλή, συγνώμη, είναι ήδη ιδιωτικοποιημένη.
    Αυτή μάλλον πρέπει να εθνικοποιηθεί για να στρώσουν τα υπόλοιπα.

  12. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ, ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΠΑΛΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ. ΑΝΟΙΞΑ ΟΜΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΕΚΠΛΗΞΗ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ 11 ΣΧΟΛΙΑ!!! ΚΟΙΤΑΖΩ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ 3-4 ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΕΓΩ. ΟΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ. ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΒΛΕΠΩ ΤΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ: ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ 2012 !!!!!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΡΙΛΗ ΤΟΥ 2013. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ, ΧΘΕΣ ΔΗΛΑΔΗ, ΑΦΟΥ ΦΕΡΕΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 3/4/2013.
    ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕ. ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΗΓΗΘΕΊ ΚΑΤΑ ΠΟΛΛΟΎΣ ΜΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ. ΝΟΜΙΖΩ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΛΑΘΟΣ. Ο ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.
    ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΠΙΤΕΣ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ 2012 ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΤΑ ΤΟΤΕ ΣΧΟΛΙΑ. ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΟΨΕΙ ΤΟ ΜΙΣΤΟ ΑΛΛΕΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΚΟΨΕΙ ΠΡΙΝ. ΕΧΩ ΜΕΙΩΣΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ 50%, ΕΝΩ Η ΕΦΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΑΥΞΗΘΕΙ ΑΓΡΙΩΣ.
    ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ. ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΚΙΝΗΣΙΑ. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΟΦΟΣ ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΣΟΦΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥ ΤΟΠΟΥ, ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΑ ΠΑΝΔΕΙΝΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΚΟ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1981 ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΤΙΝΟΣ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ. ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ; ΠΛΗΡΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑ, ΛΟΒΙΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΝΙΡΒΑΝΑ. ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΠΛΟΙ, ΤΙΜΙΟΙ, ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ ΚΑΙ ΑΝΗΛΕΩΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.
    ΚΑΛΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΣΕ ΟΛΟΥΣ
    ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ
    ΔΗΜΟΤΗΣ ΠΟΡΟΥ

  13. babis says:

    Αγαπητέ φίλε Άρι
    Έχεις δίκιο στην παρατήρηση σου και θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι αυτό το άρθρο του Γιάννη Δημητριάδη, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Porosnews, στις 23/8/2012. Άλλωστε στο τέλος του άρθρου, σημειώνω την ημερομηνία της αρχικής δημοσίευσης.
    Ωστόσο επειδή το θέμα της παραχώρησης του λιμανιού μας, επιστρέφει στην επικαιρότητα και προκειμένου να ξεκινήσει εκ νέου, δημόσιος διάλογος ,μέσα από το Porosnews, θεώρησα χρήσιμο να το επαναφέρω στην επικαιρότητα για να ενημερωθούν οι αναγνώστες μας.
    Με εκτίμηση
    Μπάμπης Κανατσίδης

  14. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητέ φίλε Μπάμπη, σε ευχαριστώ πολύ για τη διεκρίνιση.
    Με την ευκαιρία, βρίσκω την … ευκαιρία να σε ευχαριστήσω και εγώ προσωπικά για όσα κάνεις για τον τόπο, μέσα από την υψηλού επιπέδου ιστοσελίδα σου.
    Σε κάποια σημεία είναι φυσικό να διαφωνούμε, αλλά αυτό δεν μειώνει ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ την εκτίμησή μας και την ευγνωμοσύνη μας.
    Αντίθετα ενισχύει τις δυνατότητες άψογης συνεργασίας όλων των σκεπτόμενων πολιτών και δημοτών, ώστε, μέσα από τις συζητήσεις μας, να προκύπτουν θετικά συμπεράσματα για την πατρίδα μας τη μεγάλη και την μικρή.
    Με την εκτίμηση και τους χαιρετισμούς μου,
    Άρις Αντάνης

Σχολιάστε