Βαποριών Νόστος



Γράφει ο Γιώργος Καλός – 

Ήρθε υπολιµενάρχης στον Πόρο από το Λιµεναρχείο Αίγινας ο Νίκος. Πήρε βέβαια τον βαθµό του πρώτα. Και δήλωσε στους συµπατριώτες και στους συναδέλφους του κατευχαριστηµένος από το νέο του πόστο.

Γιατί, τι είναι ο Πόρος; ∆υο βήµατα –σωστότερα δυο κύµατα– από το νησί της Αφαίας, που τύχαινε να είναι και η ιδιαίτερη πατρίδα του. Σαρωνικός κι εδώ, νησάκι που ζει από τον τουρισµό, άνθρωποι καλόκαρδοι κι ανοιχτοί και φιλόξενοι οι Ποριώτες, όσο κι οι Αιγινήτες.

Τον Νάσο να γνωρίσεις, τον Νάσο, παιδί φιλότιµο-κινητή βιβλιοθήκη για όποιο θέµα του τόπου σ ενδιαφέρει, ιδιαίτερα για την «έβδοµη τέχνη» και τον πολιτισµό. Μένει εδώ κάτω, στην παραλία· το σπίτι του είναι απέναντι από τις δέστρες των καραβιών στην Κολώνα.

Να τον φωνάξουµε να µιλήσετε για το θέµα… Μ αυτά τα λόγια οι συνάδελφοί του λιµενικοί παρότρυναν τον υπολιµενάρχη τους να συναντηθεί µε τον Ποριώτη, που µια ζωή δούλεψε αξιοπρεπέστατα στην ΕΡΤ ως υπεύθυνος βασικών προγραµµάτων –σήµερα είναι συνταξιούχος–, κι έτσι γνώρισε από κοντά ηθοποιούς, σκηνοθέτες, παραγωγούς, συνθέτες και µουσικούς, ανθρώπους της τέχνης.
Κι έχει να θυµάται και να λέει πολλά. — Αφού, λιµενάρχα µου, θέλεις να γράψεις βιβλίο, κι όπως λες µαζεύεις στοιχεία, µόνον ο Νάσος µπορεί να σε βοηθήσει εδώ. Βέβαια, το βιβλίο που ήθελε να γράψει ο Νίκος αφορούσε την ακτοπλοα και την εξέλιξή της απ τη δεκαετία του µέχρι σήµερα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Saronic Magazine




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ.ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Νοστ-αλγία! Και η φωτογραφία! Τι δεν θυμίζει!
    Να’ στε καλά που μας γυρίσατε πίσω, σ’ εκείνη την εποχή.
    Πώς τη λέγανε τη βάρκα του φίλου μου που πηγαίναμε για ψάρεμα στην πλώρη του “Αβέρωφ”; ‘Petite fleur”!
    Με είχε ρωτήσει όταν την τελειώσανε και τη βάφανε:
    -“Έχεις κανένα καλό όνομα να της δώσουμε;”
    -“Πώς δεν έχω! ‘Petite fleur’.”
    -“Ξένο; Τι σημαίνει;”
    -“Σαν λουλούδι είναι η βάρκα σου. Τόσο όμορφη! ‘Μικρό λουλούδι’ θα την πούμε.”
    -“Καλόοοο”, συμφώνησε.
    Ήταν τότε μεγάλη επιτυχία η ορχηστρική ομότιτλη μελωδία, με… ‘προεξάρχον’ όργανο το άλτο σαξόφωνο, σε ρυθμό ταγκό. Από κει το είχα σκεφτεί, γιατί σε μένα άρεσαν πάντα τα αρχαία ελληνικά ονόματα. Εξαίρεση μοναδική.
    Και τα πρωινά, στην πλώρη του “Αβέρωφ” δεν προλαβαίναμε να ξαγκιστρώνουμε μπαλάδες. Τα βράδια με λάμπα, πάλι εκεί. Και να, κάθε καλάδα, γεμάτη η απόχη με παπαλίνα.
    Έναν Σεπτέμβρη είχαν “πέσει” κοπάδια θράψαλα. Εκεί στην πλώρη του Αβέρωφ. Και να, άλλα με την πολλαγκίστρα, άλλα με την απόχη κι άλλα πηδάγανε… μόνα τους στη βάρκα. Μπουχτίσαμε στα θράψαλα. Δώσαμε και στην γειτονιά.
    Τα θράψαλα είναι πιο νόστιμα από τα καλαμάρια, αλλά λίγο πιο σκληρά. Οι μαννάδες είχαν βρει το κόλπο: τα περνάγανε ένα βράσιμο πριν τα ρίξουν στο τηγάνι. Μούρλια, σου λέω. Αν είχαμε καταψύκτες ακόμα θα τρώγαμε θράψαλα, από τότε!
    Βέβαια η Petite fleur ήταν το μόνο λουλούδι που για αρκετό καιρό μύριζε ψαρίλα, από την παπαλίνα αλλά και από τη μελάνη που αμολάγανε τα θράψαλα.
    Αυτό το… ‘άρωμα’ όμως έχει μείνει ανεξίτηλο στους συνειρμούς της αναπόλησής μου και δεν θα εξατμιστεί ποτέ…
    Sur mes vingt ans, je m’ arrete un moment
    pour respirer, ce parfum que je tant aime
    dans mon coeur, tu fleuriras toujours
    au grand jardin d’ amour, “Petite fleur”…

    Aris Adanis

  2. ΑΡΙΣ.ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Ωχ τι θα ακούσω πάλι! Και…γαλλικά ο Αντάνης!
    Τι να κάνουμε όμως! Μας άρεσε κι αυτή η γλώσσα. Αλλά αυτό το οφείλω εξ ολοκλήρου στον αείμνηστο καθηγητή μας, Χρήστο Φουρνιάδη, που μου εμφύσησε, με την ευγένειά του και την αγνότητα της ψυχής του, την αγάπη για τα Γαλλικά και την αξία των αρχαίων ευρημάτων. Από εκείνον πρωτάκουσα τη φράση:
    “Οπου κι αν σκάψεις, παιδί μου, σε αυτή τη χώρα, θα ανακαλύψεις τον αρχαίο πολιτισμό και θα καμαρώνεις που είσαι Έλληνας!”
    Από κεί προέκυψε και το ποίημά μου “Πλαγιές”, που σε μένα αρέσει πολύ. Άλλοι- πολλοί, οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι- το βρίσκουν βαρετό, όπως και την ποίηση γενικότερα. Αλλά αυτό είναι θεμιτό. Περί ορέξεως ουδείς λόγος.
    Να βάλω δύο στροφούλες από τις “Πλαγιές”, που ταιριάζουν κάπως με όλα αυτά;
    Αυτό το καλό έχει η τεχνολογία και εν προκειμένω η παρούσα ιστοσελίδα, ότι δηλαδή αν κάνεις καλή χρήση, σου δίνει χώρο για σχόλια, και… ξεδίνεις κάπως από τα δεινά της πατρίδας, με λίγο γράψιμο, ιδίως άμα είσαι τύπος… γραφικός, όπως εγώ:
    “ΠΛΑΓΙέΣ”
    Αρχαία μου θεμέλια- γεροί μου πρόποδες
    αρχαίοι ελληνικοί θεοί-και ημίθεοι έλληνες,
    όπου κι αν σκάψετε, σ’ αυτήν εδώ τη γη,
    που μας εγκαταστήσατε,
    κίονες, θα βρείτε, ιερούς και, από πάνω,
    λίγη χλόη και πεύκα που καίγονται.

    Κι εμάς, τους άγνωστους- άγνωστους,
    μας προορίσατε να οργανώνουμε θυσίες
    και να διαιωνίζουμε τη λατρεία σας,
    ακολουθώντας πιστά και πειθήνια
    τις τέσσερεις λέξεις της επιγραφής σας:
    “Μην πατάτε το πράσινο”…
    (ΑΝΤΑΝΗΣ)

    ΥΓ: Οι κορυφές της ποίησης υπάρχουν, αποκλειστικά και μόνο, επειδή οι πλαγιές που οδηγούν σ’ αυτές, είναι γεμάτες από…
    σορούς ελασσόνων ποιητών.

Σχολιάστε