Ανάβρα



anaΓράφει η Ζωή Κεφαλληνού –

Πριν από 16 χρόνια η Ανάβρα ήταν απλά ένα αποµακρυσµένο χωριό της Μαγνησίας στο οποίο λίγοι κάτοικοι και πολλά ζώα συµβίωναν σε έναν ερειπωµένο και εγκαταλελειµµένο από τους πάντες τόπο.

Λίγα χρόνια µετά, αυτός ο τόπος, όχι µόνο κατάφερε να σταθεί όρθιος, αλλά να αποτελέσει πρότυπο ανάπτυξης για όλη την Ευρώπη. Κρατικά κανάλια κάθε ευρωπαϊκής χώρας, αλλά και επισκέπτες εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων, επισκέπτονται την Ανάβρα για να µάθουν το µυστικό της ανάπτυξης της.

Η Ανάβρα βρίσκεται 324 χλµ. µακριά από την Αθήνα και 40 χλµ. από τον Αλµυρό Βόλου, σε υψόµετρο 1.000 µέτρων. Ο µέσος όρος ηλικίας των κατοίκων του χωριού είναι 37 – 40 ετών. Ο τόπος αυτός δεν γνώρισε ποτέ ανεργία και οι κάτοικοί του «αγνοούν» την οικονοµική κρίση. Το µυστικό της επιτυχίας της Ανάβρας βρίσκεται στον τρόπο της αυτοδιοίκησης της και µας το αποκαλύπτει µε πέντε µόνο λέξεις ο κ. Τσουκαλάς, πρώην Κοινοτάρχης της Ανάβρας για 16 συναπτά έτη: «ενθουσιασµός, κέφι, µεράκι, αγάπη, πίστη».

Σε επικοινωνία που είχα µαζί του, ο κ. Τσουκαλάς µου µίλησε και για τη σηµασία του εθελοντισµού στο σχέδιο ανάπτυξης του χωριού.

«Ο εθελοντισµός ήταν ένα επιπλέον στοιχείο που µας βοήθησε σηµαντικά. Ο καθένας προσέφερε από τη θέση του ότι µπορούσε και ακόµα περισσότερα, χωρίς να του ζητηθεί. Το προσωπικό συµφέρον παραµερίστηκε και δουλέψαµε όλοι για το οµαδικό συµφέρον. Συνεργαστήκαµε άπταιστα και τα αποτελέσµατα τα µάθατε από τα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης».

Ολοκληρώνοντας τη συζήτησή µου µαζί του, έπιασα τον εαυτό µου να συγκρίνει την Ανάβρα µε τον Πόρο. Σκεφτόµουν τη «συνταγή» της επιτυχίας αυτού του µικρού τόπου και διαπίστωσα ότι κανένα από τα συστατικά της δεν απαιτούσε χρήµατα.

Στη συνέχεια διαπίστωσα µε µεγάλη χαρά ότι ο Πόρος, ο δικός µας τόπος, έχει περισσότερα πλεονεκτήµατα από την Ανάβρα (εύκολη πρόσβαση, µικρή απόσταση από τα κοντινότερα αστικά κέντρα, φυσική οµορφιά, άριστα καταλύµατα κ.α.). Ενώ λοιπόν θα µπορούσε το νησί µας να ξεχωρίζει, δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η εικόνα που παρουσιάζει δεν αρµόζει ούτε στο όνοµά του, ούτε στους ανθρώπους του. Ζω στον Πόρο από το 1984 και γνωρίζω σχεδόν όλους τους κατοίκους του, άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο. Είναι άνθρωποι περήφανοι και νοικοκύρηδες που τους αξίζουν τα καλύτερα. Τώρα έχει φτάσει η ώρα της δράσης! Χρειάζεται να παραδειγµατιστούµε από το επιτυχηµένο µοντέλο της Ανάβρας και να συνεργαστούµε για να αναδείξουµε τον τόπο µας.

Είναι η ώρα να αναλάβουµε τις ευθύνες µας και να δουλέψουµε οργανωµένα για το δικό µας συµφέρον.

Οι καταστάσεις δεν θα αλλάξουν αν εµείς δεν πάρουµε την απόφαση να κάνουµε ό,τι χρειάζεται για να αλλάξουν.

*Η Ζωή Κεφαλληνού είναι επιχειρηµατίας

Πηγή: http://ioannisdimitriadis.gr/7o-tefchos-ianouarios-2014/




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Πάνος Θεοχάρης says:

    Δυστυχώς παρότι πιστεύω στον εθελοντισμό, το άρθρο δεν μου λέει τίποτα για το μυστικό της επιτυχίας.

    Διαβάζω το “Το µυστικό της επιτυχίας της Ανάβρας βρίσκεται στον τρόπο της αυτοδιοίκησης της και µας το αποκαλύπτει µε πέντε µόνο λέξεις ο κ. Τσουκαλάς, πρώην Κοινοτάρχης της Ανάβρας για 16 συναπτά έτη: «ενθουσιασµός, κέφι, µεράκι, αγάπη, πίστη».” αλλά αυτό δεν μου απαντά πως δημιουργήθηκαν δουλειές για όλους.

    Βέβαια ψάχνοντας στο ιντερνετ, είδα ότι έχουν ένα μεγάλο έσοδο από το αιολικό πάρκο (σαν αυτά που εμείς δεν θέλουμε στον Πόρο), έχουν αγροτική παραγωγή και κυρίως κτηνοτροφία (εμείς δεν θέλουμε τα αντίστοιχα ιχθυοτροφεία), ο δήμαρχος κατάφερε και δημιούργησε υποδομές (σαν αυτές που έκανε ο Σπυρίδωνας για να τον βρίζουν εδώ μέσα), και παλεύουν με τα ευρωπαϊκά προγράμματα για να πάρουν επιδοτήσεις και για άλλα έργα υποδομής (εμείς στον δήμο προτιμήσαμε τα τελευταία 4 χρόνια να τρωγόμαστε για το πως θα φύγουν τα κλουβιά, τα 600,000 που κλάπηκαν, και πως θα κάνουμε μελέτη για τον Βιοκά που καταρρέει, χωρίς να κάνουμε κάτι να σταματήσουμε την κατάρρευση).

    Με λίγα λόγια οι άνθρωποι εκεί έβαλαν τον κώλο κάτω και δούλεψαν, παρήγαν προϊόντα, τα πούλησαν, έφεραν λεφτά και δουλειές στον τόπο τους. Αυτό λέγεται τοπική ανάπτυξη, καθότι οι περισσότεροι όταν η τσέπη είναι γεμάτη, δεν γκρινιάζουν εύκολα.

    Στον Πόρο ο εθελοντισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Ελάχιστες δράσεις για καθαρισμό παραλίων (η συμμετοχή στις φωτογραφίες είναι απογοητευτική), πρόπερσι στον μεγάλο αγώνα που διοργανώνει ο γιατρός, ούτε για θεατές δεν πήγε ο κόσμος. Με μεγάλη χαρά είδα την διοργάνωση στο “Σκάσε ή Δράσε”, μακάρι να ξυπνήσει ο κόσμος. Ακόμα δεν έχω ξεχάσει πριν από 3 καλοκαίρια την επιστολή του Συλλόγου Γυναικών, που μας προέτρεπε να καθαρίζουμε και να ασπρίζουμε, όταν άλλοι είτε απαιτούν να έρθει ο δήμος, ή ακόμα χειρότερα υπόσχονται ότι θα το κάνει ο δήμος…

    Δυστυχώς σε όσα ΔΣ πήγα, ήταν ΔΣ γκρίνιας και σύγκρουσης, παραγωγικότητα μηδέν, ανούσιες αλλά και βαριές κουβέντες, ενασχόληση με θέματα μηδαμινής σημασίας, και τεράστια “εγώ”.

    Το νησί πρωτίστως θέλει τουρίστες. Ο εγχώριος τουρισμός πτώχευσε (και όσοι δεν πτώχευσαν ακόμα κάποιοι φροντίζουν εδώ και χρόνια να δυσφημούν το νησί με δημοσιεύματα), και οι αλλοδαποί τουρίστες είναι πολύ δύσκολο να ξαναγυρίσουν.

    Χρειαζόμαστε αλλαγή νοοτροπίας, κάτι που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ όταν μαθαίνουμε τον κόσμο ότι πάντα φταίνε οι άλλοι (και κυρίως ο Δήμος, προκειμένου να κερδίσουμε τα ψηφαλάκια μας), και όταν φοβόμαστε να σπάσουμε αυγά (για να κάνουμε τουλάχιστον μια ομελέτα)…

    Ο προεκλογικός αγώνας που έχει ξεκινήσει ο Δημητριάδης μέσα από μια ατελείωτη γκρίνια, όπου βλέπει τα πάντα μαύρα, καθώς και το ίδιο ακριβώς πράγμα που κάνει το porosnews, δείχνει την αρνητική πορεία που θα εξακολουθεί να έχει το νησί μας, και όσο και να βλέπουμε την όμορφη Ανάβρα, εμείς θα χειροτερεύουμαι….

Σχολιάστε