Γ. Δημητριάδης: Το ατομικό ή το συλλογικό συμφέρον είναι αυτό που προέχει;



azΓράφει ο Γιάννης Δημητριάδης –

Στο προηγούμενο τεύχος, ξεκίνησα να περιγράφω τα διλήμματα των δημοτικών εκλογών, αρχίζοντας από το “ποια αντίληψη σχετικά με τα όρια της πολιτικής ευθύνης θα επιβραβεύσουν οι ψηφοφόροι με την ψήφο τους”. Σήμερα θα αναφερθώ σε ένα άλλο δίλημμα: Εκείνο της πρόταξης του ατομικού ή του συλλογικού συμφέροντος.

 Θα θέσω το ζήτημα όσο πιο θεωρητικά γίνεται: Είναι κοινά αποδεκτό ότι όταν κανείς ψηφίζει ή πολιτεύεται πρέπει να έχει ως κίνητρο την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος και όχι των προσωπικών του συμφερόντων.

Ελάχιστοι μπορούν να παραδεχτούν ότι όταν ασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα προτάσσουν τον εαυτό τους έναντι του κοινωνικού συνόλου. Κανείς δεν θα παραδεχτεί π.χ. ότι ψήφισε έναν κακό πολιτικό επειδή του βρήκε κρεβάτι σε ένα νοσοκομείο, ούτε ότι έθεσε υποψηφιότητα σε ένα ψηφοδέλτιο ενός κακού υποψηφίου δημάρχου επειδή του έταξαν ότι θα διορίσουν το παιδί του σε μία θέση.

Γιατί, όποιος το παραδεχτεί αυτό, είναι σαν να παραδέχεται ότι προκειμένου να νοσηλευθεί ο ίδιος, στήριξε ένα σύστημα που αφήνει όλους τους άλλους να πεθαίνουν, ή ότι προκειμένου να διοριστεί το παιδί του, στήριξε ένα σύστημα που αφήνει άνεργα τα παιδιά όλων των υπολοίπων.
Κι όμως, εκ του αποτελέσματος, η διαφθορά, η αδιαφάνεια και η οικονομική καταστροφή των τελευταίων χρόνων, αποδεικνύουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών και των πολιτευτών μέχρι σήμερα λειτουργούσε ακριβώς με αυτό τον τρόπο.

Συμβαίνει το παράδοξο δηλαδή ο τρόπος αυτός να είναι ταυτόχρονα κοινωνικά κατακριτέος και κοινωνικά επικρατέστερος.
Δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς ότι αυτός ο τρόπος άσκησης των δικαιωμάτων του εκλέγειν και εκλέγεσθαι αποτελεί και μια βασική αιτία για την διαφθορά, την χρεοκοπία και το τέλμα που βιώνουμε σήμερα. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, για έναν φαύλο κύκλο που αν δεν σπάσει, θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη παρακμή.

Σήμερα, οι Έλληνες πολίτες πρέπει να καταφέρουν ένα ακόμα παράδοξο: πρέπει, μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες ανάγκης, οικονομικής ανέχειας, ανεργίας κτλ (δηλαδή σε συνθήκες που ευνοούν την περαιτέρω πρόταξη του ατομικού συμφέροντος) να σπάσουν τον φαύλο κύκλο και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για συλλογική ανάταση.

Πρέπει να σταματήσουν να τροφοδοτούν τη διαφθορά και να τη νομιμοποιούν με την ψήφο τους και πρέπει να σταματήσουν να λειτουργούν ως ένα μικρό γρανάζι μιας μεγάλης μηχανής, την οποία κινούν από κεκτημένη ταχύτητα, αφού πλέον δεν ωφελούνται καθόλου από αυτή.

Το στιγμιαίο κόστος από την απώλεια της ευκαιρίας να τύχουν μιας ευκαιριακής ανταπόδοσης για την στήριξη του σάπιου συστήματος, είναι βέβαιο ότι θα είναι πολύ μικρότερο από το διαρκές κέρδος που θα προκαλέσει η επιλογή της ελπίδας και της αλλαγής του συστήματος αυτού. Η επιλογή δηλαδή που προτάσσει το συλλογικό συμφέρον έναντι του προσωπικού.

Και όπως η πολυετής πρόταξη των ατομικών συμφερόντων έφερε ως μαθηματική συνέπεια την συλλογική χρεοκοπία, έτσι και η πρόταξη του συλλογικού συμφέροντος θα έχει ως συνέπεια την δίκαιη διασπορά οφέλους σε όλους τους πολίτες.

Η προοπτική λοιπόν να λειτουργήσει σωστά το σύστημα υγείας ή να επέλθει ανάπτυξη που θα δώσει σε όλους αξιοκρατική πρόσβαση σε θέσεις εργασίας, πρέπει να υπερισχύσει από τον πειρασμό του προσωρινού βολέματος και του «πατήματος επί πτωμάτων». Φυσικά, οι πλέον ηθικά αδύναμοι θα προτιμάνε πάντα την εύκολη λύση, αλλά αυτό είναι κάτι που παρατηρείται σε όλες τις κοινωνίες, και το ζητούμενο είναι να περιορίζεται σε μια δακτυλοδυκτούμενη μειοψηφία.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Πόρο; Νομίζω πολύ μεγάλη. Νομίζω ότι κάπως έτσι έχει η κατάσταση σήμερα στα «δημοτικά» του Πόρου.
Αφού έθεσα το ζήτημα σε απολύτως θεωρητικό επίπεδο, χωρίς να το προσωποποιήσω καθόλου, σάς ζητάω στις δημοτικές εκλογές του Πόρου να επιλέξετε τον υποψήφιο που θεωρείτε ότι εξυπηρετεί το συλλογικό συμφέρον και όχι ατομικά συμφέροντα. Ο καθένας ας δώσει σε εμένα και στον ανθυποψήφιό μου τον ρόλο που κρίνει σε αυτό το δίλημμα.

Εύχομαι σε όλους καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα.

 

(Το άρθρο του κ. Δημητριάδη δημοσιεύθηκε στο 10ο τεύχος του ενημερωτικού εντύπου της παράταξής του «Τα Νέα του Πόρου», το οποίο μπορείτε να διαβάσετε και σε ηλεκτρονική μορφή στο www.ioannisdimitriadis.gr)

 




Comments (7)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Γιάννης Γκούμας says:

    Διάσημοι Έλληνες από τα αρχαία χρόνια, όπως ο Σωκράτης, μέχρι σήμερα όπως ο Κολοκοτρώνης δήλωσαν και πρότειναν να βάζουμε το κοινό συμφέρον από πάνω πάντα, γιατί κάπου εκεί βρίσκεται και το ατομικό.
    Ο Σωκράτης έδωσε την ζωή του για αυτή την ιδέα, και ο Κολοκοτρώνης μπήκε φυλακή δύο φορές για αυτά τα φρονήματα. Ο Χριστός που θέλησε να το πάει ακόμα πιο πέρα, κυρήσσοντας την αγάπη, σταυρώθηκε και βασανίστηκε.
    Δυστυχώς η λογική με την οποία ο Σωκράτης πήρε το κόνιο, ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε και ο Χριστός σταυρώθηκε και βασανίστηκε, υπάρχει ακόμα ανάμεσά μας. Κανείς δεν το παραδέχεται αλλά πολλοί το έχουν ακόμα μέσα τους.

    Το χειρότερο από όλα είναι ότι τώρα που υποφέρουμε όλοι, δεν έχουμε καταλάβει ακόμα τι ήθελαν να μας πουν αυτοί οι φωτισμένοι άνθρωποι. Ένα ρουσφέτι ευνοεί έναν άνθρωπο 2-3 φορές και θίγει 10 ανθρώπους από μία. 10 ρουσφέτια ευνοούν 10 ανθρώπους 2-3 φορές τον καθένα και θίγουν τους ίδιους 10 ανθρώπους από 10 φορές στο σύνολο.

    Είμαστε όλοι ριγμένοι δηλαδή, αλλά δεν κατηγορούμε αυτόν που μας παρέσυρε σε αυτή την λογική, ούτε τον εαυτό μας που παρασύρθηκε. Σιγά σιγά ο κόσμος συνέρχεται από το λήθαργο, αλλά υπάρχουν πολλοί ακόμα θύματα/θύτες της ίδιας πλεκτάνης που τροφοδοτούν.

  2. Μαρια Ντελημαρα says:

    Συμφφωνω απολυτα με τον Τασο τον Γκουμα.Ολοι μας κατα καιρους εχουμε δωσει πρωτεραιοτητα στο ατομικο μας συμφερον και μια πειστικη δικαιολογια ηταν οτι “ολοι το ιδιο κανουν”.Νομιζω οτι το καλο παραδειγμα για να αρχισει μια νεα εποχη,πρεπει να το δωσουν αρχικα οι υποψηφιοι της καθε παραταξης ,ειτε ειναι για τους δημους ,ειτε για την κυβερνηση της χωρας.Με πρακτικες και εφικτες προτασεις και χωρις ρουσφετια( ΔΥΣΚΟΛΟ)να προσπαθησουν να παρουν την ψηφο απο εναν κοσμο που εχει μαθει να την πουλαει οσο πιο ακριβα μπορει.Καθε αρχη και δυσκολη, καθε ΣΩΣΤΗ αρχη ,δυσκολοτερη.

  3. Mιχάλης says:

    Διακηρύσσει το συλλογικό συμφέρον αυτός που μέχρι τώρα έσπερνε μόνο την διχόνοια. Λίγο αργά για αναφορές στο συλλογικό καλό κύριε Δημητριάδη. Η δε φωτογραφία σας μπροστά στο Ρολόι είναι εκτός φόκους, σχεδόν τόσο θολή όσο και ο λόγος σας.

  4. Μακης says:

    Χαίρε Δύναμη Ενότητας!
    Μιχάλη πλάκα με κάνεις που λέει και η διαφημιση.

  5. Τάσος Γκούμας says:

    Όταν το ατομικό συμφέρον αφορά όλους τους ενδιαφερόμενους τότε είναι συλλογικό Και είμαι μαζί του.
    Όταν όμως το ατομικό συμφέρον αφορά μόνο του έξυπνους και όχι τη πλειοψηφία των πολιτών τότε, αν η πλειοψηφία ψηφίζει το ατομικό είναι απλώς κουτή.

  6. Γιάννης Γκούμας says:

    Μιχάλη είναι σωστό να υπάρχει διχόνοια ανάμεσα σε αυτούς που κοιτάνε το συλλογικό συμφέρον και αυτούς που το πολεμάνε. Θεωρείς φυσιολογικό να συμφωνείς με κάποιον που θέλει το κακό σου; Εγώ όχι.
    Κάτι τύποι σαν και σένα κυριαρχούσαν παλιότερα, έφτανε ο κόμπος στο χτένι και ξέσπαγαν εμφύλιοι. Αυτό θες;

    ΥΓ: Η φωτογραφία έχει σωστή εστίαση.

  7. Πάνος says:

    Πριν από μερικούς μήνες ο κ Δημητριάδης μας είπε ότι το τοπικό συμφέρον είναι υπεράνω του εθνικού (υπό διάφορες προϋποθέσεις)

    Το έθνος δεν αποτελεί κάτι συλλογικό ?

    Και πόσο “χώρο” καλύπτει το τοπικό ?

    Ένα νησί ?

    Μια περιοχή ?

    Μια γειτονιά ?

    Μια παρέα ?

    Μας τα έχει μπλέξει λίγο εδώ πέρα, τελικά τι υπερτερεί έναντι τι ?

    Υ.Γ..:Γιάννη εσύ δεν έλεγες να πάρουμε τα όπλα και να ξεσηκωθούμε ? Μάλλον άνθρωποι σαν κι εσένα ξεκινάνε τους εμφύλιους…..

Σχολιάστε