Άγχος αποχωρισμού, αβέβαιο μέλλον



OLYMPUS DIGITAL CAMERAγράφει η Αναστασία Καρούτη, εκπαιδευτικός 

Γεια σας,

Γράφω το κείμενο αυτό σαν μια προσωπική ιστορία μαζί και προβληματισμό, όπως θα έγραφα ή θα συνδιαλεγόμουν με φίλους – σας νιώθω, τους κατοίκους του νησιού, πολύ κοντά μου.

Τις τελευταίες εβδομάδες φιλοξενούσαμε, μαζί με το συγκάτοικό μου, ένα σκυλάκι αρκετά ταλαιπωρημένο, τη Ρόξι, που κάθε φορά που δε μας έβλεπε κοντά της, έκλαιγε. Η Ρόξι υπέφερε από άγχος αποχωρισμού, κάτι που αντιμετωπίζουν πολλοί σκύλοι.

Όταν διάβαζα για το άγχος αποχωρισμού, ώστε να κατανοήσω πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρομαι για να τη βοηθήσω, σκεφτόμουν πόσο πολύ δένονται τα ζώα με εμάς. Σκεφτόμουν τις δικές μου γάτες και πόσο μου έλειπαν όταν ζούσα στο εξωτερικό, αλλά και τώρα που ζω μακριά τους (ευτυχώς, η μητέρα μου τις υπεραγαπά!). Σκεφτόμουν επίσης πως το είδος αυτό του άγχους μπορεί κανείς να το «αναλύσει» και με κάποιον άλλο τρόπο: τον τρόπο που οι άνθρωποι της γενιάς μου ζουν – και εξηγώ αμέσως τις σκέψεις μου.

Είμαι 26 ετών. Δένομαι πάρα πολύ με τους τόπους στους οποίους ζω, με τα βιβλία μου και με τα καθημερινά αντικείμενα που χρησιμοποιώ. Δένομαι τόσο με τόπους και αντικείμενα γιατί μου προσφέρουν εμπειρίες (φανταστείτε πως ό,τι χρησιμοποιώ έχει ηλικία τουλάχιστον 5 χρόνων, με πιο… ηλικιωμένο το θερμός μου, που είναι 30 ετών!). Ξέρω πως ακούγομαι «ρηχή»· δεν έχω αναφέρει τους ανθρώπους. Με τους ανθρώπους που έχω μοιραστεί κοινές εμπειρίες δημιουργώ πάρα πολύ στενούς δεσμούς που πάντοτε κρατώ – ή, τουλάχιστον, προσπαθώ να κρατήσω. Έτσι, λοιπόν, μπορεί να είμαι ένα άτομο που προσαρμόζεται πολύ εύκολα παντού (τα τελευταία 2 χρόνια έχω μετακομίσει 6 φορές, τις 4 από αυτές σε πόλεις του εξωτερικού) και που πάντα αναζητά ερεθίσματα, αλλά είμαι και ένα άτομο που θα κουβαλήσει παντού το ίδιο θερμός, τα ίδια βιβλία και το ίδιο μαξιλάρι για τον ύπνο.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Σκεφτείτε πώς ζει η γενιά μου: άνθρωποι που δεν ξέρουμε πού θα ζούμε και πού θα δουλεύουμε (αν δουλεύουμε) αύριο, με ποιον θα μιλάμε, πώς θα επικοινωνούμε. Δεν ξέρουμε να απαντήσουμε στην «απλή» κάποτε ερώτηση: «Τί θες να κάνεις σε 5 χρόνια;». Δεν μπορούμε να υπολογίσουμε πόσες βαλίτσες πρέπει να έχουμε πρόχειρες στο σπίτι σε περίπτωση που αναγκαστούμε να μετακομίσουμε ξαφνικά.

Είμαστε μια γενιά που ζει με… σεζόν, τουριστική ή ακαδημαϊκή: εάν δουλεύουμε σε τουριστικούς τομείς, σκοτωνόμαστε από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβρη και αναρωτιόμαστε τί θα γίνει το χειμώνα, ενώ αν ανήκουμε σε άλλους τομείς εργασίας, χαλαρώνουμε λίγο το καλοκαίρι και ταυτόχρονα αναζητούμε την απασχόληση του χειμώνα που έρχεται.

Όλα αυτά, όλη τούτη η κινητικότητα και η αβεβαιότητα, μπορούν είτε να μας λυγίσουν ή να μας πεισμώσουν να αγωνιστούμε. Σε καθεμιά από τις περιπτώσεις αυτές, εάν συνειδητοποιήσουμε τί θέλουμε, τί είναι αυτό που αναζητούμε, πιστεύω πως μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα. Η Ρόξι είχε άγχος αποχωρισμού γιατί φοβόταν μήπως μείνει μόνη, χωρίς κάποιον να τη φροντίζει. Εμείς πάσχουμε από διαρκή αβεβαιότητα, ο αποχωρισμός για εμάς είναι βέβαιος σε κάποια στιγμή, φοβόμαστε αυτό που θα γίνει δεν-ξέρουμε-πότε.

Δεν έχω λύσεις ή γνώμες. Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που αναζητούν ασταμάτητα ευκαιρίες, αλλά μπορώ να συναισθανθώ και εκείνους που κουράζονται από το διαρκές αυτό κυνήγι. Πιστεύω, όμως, πως εάν έχει κανείς στόχους ξεκάθαρους και πράγματα που αγαπά, μπορεί να τα καταφέρει, εφόσον οπλιστεί με θάρρος, δύναμη, πείσμα και αγωνιστικότητα. Και αντοχή για τους αποχωρισμούς και τις αλλαγές που μας βρίσκουν καθημερινά.




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. kopania says:

    poli kalo

  2. Γιάννης Γκούμας says:

    Δεν είναι ρηχό να δένεσαι με πράγματα και καταστάσεις, δεδομένουν ότι με την νομαδική ζωή σου δεν προλαβαίνεις να δεθείς και με ανθρώπους. Όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε κάπου να ακουμπάμε, σε κάτι που να έχει συνέχεια και εκεί πηγάζουν οι ανησυχίες μας για το μέλλον, για την μέρα που θέλουμε να μην αγωνιστούμε για μια μέρα και να κάνουμε ένα διάλειμμα να ξεκουραστούμε (σωματικό και πνευματικό).
    Γνώριμα αντικείμενα και πρόσωπα είναι καθρεύτες μας ή συνέχειά μας και τα αναζητούμε, τα παίρνουμε μαζί μας, τα θυμόμαστε.

    Ευχή και για σένα και για πολλούς, ο τόπος να μας επιτρέψει κάποια στιγμή να ζήσουμε μία στιγμή βεβαιότητας και να σταματήσουν να τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια μας.

Σχολιάστε