Η ανάλυση της κάλπης…



Πολλά έχουν γραφεί την τελευταία βδομάδα σχετικά με τα
αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στον Πόρο. Το porosnews επιχειρεί να κάνει μια αντικειμενική ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων, η οποία βασίζεται σε ρεαλιστικές εκτιμήσεις και σε απλούς λογικούς συλλογισμούς, επιχειρώντας να αποκαλύψει τις μετακινήσεις ψηφοφόρων που κρύβονται πίσω από τα εκλογικά
αποτελέσματα. Απ’ ότι φαίνεται οι μετακινήσεις αυτές είναι πολύ περισσότερες απ’ ότι φανερώνουν οι απλές μεταβολές στους αριθμούς.

Αρχίζοντας από τους ψηφοφόρους που το 2006 είχαν ψηφίσει Αλιφέρη (664 άτομα), θα ήταν πολύ λογικό να υποθέσουμε ότι οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους που το 2006 είχαν σταυρώσει την Ελένη Κουτουζή (164 άτομα), φέτος την «ακολούθησαν» και την ψήφισαν στο ψηφοδέλτιο Στρατηγού (όπου συγκέντρωσε 311 σταυρούς). Το ίδιο ισχύει και για τους ψηφοφόρους που είχαν σταυρώσει τη Μαρία Κρητικού (59 σταυροί το 2006 με το ψηφοδέλτιο Αλιφέρη, 111 φέτος με το ψηφοδέλτιο Στρατηγού), αλλά και για αυτούς που είχαν σταυρώσει τον κ. Πάνου (70 περίπου σταυροί το 2006, 140 ψήφοι το 2010). Επομένως, συνυπολογίζοντας και την μείωση των ψηφοφόρων από το 2006 στο 2010, συμπεραίνουμε ότι από τους ψηφοφόρους του κ. Αλιφέρη το 2006, τον Γιάννη Δημητριάδη ψήφισαν λιγότεροι από τους μισούς (δηλαδή 300 – 350 άτομα) και οι υπόλοιποι κυρίως τον κ. Στρατηγό και δευτερευόντως τον κ. Πάνου.

Περνώντας στους ψηφοφόρους που το 2006 ψήφισαν Γρίβα (497 άτομα), κάθε αντικειμενικός αναλυτής, οφείλει να κάνει την εκτίμηση ότι η μεγάλη πλειοψηφία τους, το 2010 δεν ψήφισε Δημητριάδη. Η εκτίμηση αυτή ενισχύεται και λόγω της συμμετοχής στο ψηφοδέλτιο Στρατηγού του Χρ. Δρούγκα και της Ελένης Κουτουζή, ο κάθε ένας από τους οποίους προσέλκυσε (για διαφορετικούς λόγους) πρώην ψηφοφόρους Γρίβα. Επομένως, από τους ψηφοφόρους Γρίβα του 2006
(εκτός της αποχής), οι περισσότεροι επέλεξαν το συνδυασμό Στρατηγού,
λιγότεροι το συνδυασμό Πάνου και ελάχιστοι το Γιάννη Δημητριάδη.

Τέλος, σε ότι αφορά στους ψηφοφόρους που το 2006 είχαν ψηφίσει Στρατηγό (2.038 άτομα), προκύπτει ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα: Ότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς (έως και 1.000 άτομα) φέτος δεν τον ψήφισαν. Διαφορετικά ο κ. Στρατηγός έπρεπε να έχει λάβει περίπου 2.700 ψήφους, αφού, όπως προέκυψε ανωτέρω, τον ψήφισαν συνολικά 500 – 700 ψηφοφόροι που το 2006 είχαν ψηφίσει Αλιφέρη και Γρίβα. Αθροίζοντας τους νέους αυτούς ψηφοφόρους του κ. Στρατηγού με αυτούς του 2006 και ένα μεγάλο ποσοστό επί των «νέων ψηφοφόρων» (μεταδημοτεύσεις και ηλικίες 18-22 ετών), προκύπτει ένα πλεόνασμα 1.000 περίπου ψήφων σε σχέση με τις ψήφους που συγκέντρωσε το 2010 (1.752). Πού πήγαν οι ψηφοφόροι αυτοί, οι οποίοι προφανώς δεν ψήφισαν Στρατηγό το 2010;
Στον Δημητριάδη, στην αποχή και λίγοι στον κ. Πάνου.

Προκύπτει δηλαδή και ένα δεύτερο εντυπωσιακό συμπέρασμα: ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Γιάννη Δημητριάδη το 2006 είχε ψηφίσει Στρατηγό. Εξάλλου το ίδιο συμπέρασμα είχε προκύψει εμμέσως και ανωτέρω, καθώς είχε «εντοπιστεί» η προέλευση λιγότερων από 400 ψηφοφόρων του Δημητριάδη, χωρίς να υπάρχει εναλλακτική προέλευση για τους υπόλοιπους 400 – 500 ψηφοφόρους, πλην αυτής των ψηφοφόρων Στρατηγού του 2006 και ορισμένων «νέων ψηφοφόρων»
(μιας και αποκλείονται οι απέχοντες του 2006 η οποίοι αυξήθηκαν περαιτέρω).

Πολιτικά συμπεράσματα:

Το βασικότερο συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι μετατοπίστηκε το κέντρο βάρους και οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των παρατάξεων στα δημοτικά πράγματα του Δήμου Πόρου. H «παραδοσιακή» αντιπολίτευση ενίσχυσε εκλογικά
κυρίως την παράταξη που αντιπολιτευόταν μέχρι σήμερα, δηλαδή αυτήν του κ. Στρατηγού. Ο κ. Στρατηγός συμμάχησε στην πράξη με τα στελέχη της και βάσισε τη νίκη του στους ψηφοφόρους της, με αποτέλεσμα (σε συνδυασμό με την δεδομένη στήριξη από τους κομματικούς μηχανισμούς και των δύο μεγάλων κομμάτων και την μεγάλη μείωση των έγκυρων ψήφων σε σχέση με το 2006) να
αυξήσει οριακά το ποσοστό του και να μην του στοιχίσει εκλογικά το γεγονός ότι απώλεσε έναν στους δύο ψηφοφόρους τού.

Ο κ. Δημητριάδης, χωρίς να βασιστεί σε κανένα στέλεχος της συμπολίτευσης ή της αντιπολίτευσης, πλην του κ. Αλιφέρη, ή σε κομματικούς μηχανισμούς, κατέγραψε ένα «προσωποκεντρικό» ποσοστό (αναμφίβολα αξιόλογο για πρωτοεμφανιζόμενος) που αποτυπώνει την καθαρή δύναμη του συνδυασμού του, χωρίς ενίσχυση από τρίτους παράγοντες. Το ποσοστό αυτό προέρχεται πρωτίστως απευθείας από τη δύναμη του αντιπάλου του, και δευτερευόντως από την έως
σήμερα αντιπολίτευση. Η πρόταση Δημητριάδη, έξω από τα παραταξιακά στεγανά της δημοτικής ιστορίας του Πόρου, συσπείρωσε απέναντί της όλες τις παραδοσιακές δυνάμεις, οι οποίες διαμόρφωσαν μια νέα πλειοψηφία.

Σε ότι αφορά την αποχή και τον μεγάλο όγκο ψηφοφόρων που επέλεξε να μην προσέλθει καθόλου στην κάλπη, η στάση αυτή ερμηνεύεται αναμφίβολα ως έκφραση δυσαρέσκειας απέναντι στη δημοτική αρχή. Οι ψηφοφόροι αυτοί στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι πρώην ψηφοφόροι Στρατηγού που δεν επιθυμούσαν να τον
ξαναψηφίσουν. Οι ψηφοφόροι αυτοί θα προσέρχονταν μόνον αν αποφάσιζαν να ψηφίσουν αντιπολιτευτικά ψηφοδέλτια και εδώ φαίνεται και η (αναμενόμενη) αδυναμία Δημητριάδη να επικοινωνήσει το μήνυμα του, ως εναλλακτική λύση εξουσίας, σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα. Τέλος, είναι λογικό να εκτιμήσουμε ότι με τη λογική της ψήφου διαμαρτυρίας κινήθηκαν και οι 140 ψηφοφόροι του Δημήτρη Πάνου, οι οποίοι δύσκολα μπορούμε να υποθέσουμε ότι τον ψήφισαν ως εναλλακτική λύση εξουσίας.

Το μεγάλα ερωτήματα των επόμενων ετών που θα απαντηθούν στις εκλογές του 2014 είναι: 1) αν η παράταξη Δημητριάδη θα είναι παρούσα, 2) αν η παράταξη Στρατηγού θα είναι παρούσα και ενιαία, 3) ποιος, και αν, θα καταφέρει να κινητοποιήσει τον -ικανό να αλλάξει κάθε πλειοψηφία- μεγάλο όγκο ψηφοφόρων που απείχαν το 2010, 4) τι στάση θα κρατήσουν τα τρίτα πρόσωπα και οι διάφοροι μηχανισμοί.




Σχολιάστε