Χαρμολύπη



Γράφει ο Άρις Αντάνης – 

Σήμερα, μετά τις ευχές για καλά Χριστούγεννα και παρά την εορταστική ατμόσφαιρα, αισθάνομαι πολύ στενοχωρημένος, διότι η Τάξη του 1963 στο Γυμνάσιο Πόρου, μετά τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Στάικο – τον Κωστάκη, αριστερά στη φωτο, συνημμ 1- απώλεσε αιφνίδια έναν ακόμα καλό συμμαθητή, μόλις προχθές, δηλαδή στις 23/12/2018: Τον Νικόλαο Σκούρτη, (τον Νικολάκη, που φαίνεται στο κέντρο της ίδιας φωτογραφίας καθιστός).

Η φωτογραφία είναι από μια συγκέντρωση των συμμαθητών της Τάξης του 1963, που έγινε πριν από λίγα χρόνια στο Γαλατά. Και τα δυο «παιδιά» ήταν μαζί μας τότε, και είχαμε βάλει και τρία ποτηράκια για τα άλλα τρία «παιδιά» που μας είχαν ήδη εγκαταλείψει. (Βλ. συνημμένο 2 «παρουσιολόγιο/απουσιολόγιο».

Τώρα είναι πέντε οι απόντες. Συνήθως οι απόντες (σκασιαρχείο) είναι και οι πιο αγαπημένοι στους άλλους.

Ο Νίκος Σκούρτης ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος, καλός οικογενειάρχης και καλός φίλος. Ο Νίκος είχε μιαν αγνότητα στην ψυχή του, και μια ευθύτητα και ακεραιότητα στο χαρακτήρα του. Όταν ήταν εν ενεργεία στην Ολυμπιακή Αεροπορία, διακρίθηκε τόσο για την αφοσίωση στην εργασία του και στα υπηρεσιακά του καθήκοντα, ως άριστο στέλεχος, όσο και για την παράλληλα ασκούμενη, σωστή συνδικαλιστική του δράση, πράγμα σπάνιο, αφού συνήθως, ο κάθε συνδικαλιζόμενος, εκπρόσωπος των εργαζομένων, είναι ο μόνος που δεν εργάζεται στη λεγόμενη πρώτη γραμμή. (Αυτά είναι γνωστά τοις πάσι).

Εν πάση περιπτώσει, οι συμμαθητές και οι φίλοι του Νίκου Σκούρτη, όλοι οι συμπατριώτες του, Ποριώτες, Γαλατιώτες και Τροιζήνιοι, θα τον θυμόμαστε όσο κι εμείς θα ζούμε, εκτός των άλλων αιτίων, και επειδή εκείνος δεν ξέχασε ποτέ κανένα μας, και πάντα ήταν ο πρώτος που έστελνε τις ευχές του στους εορτάζοντες, αλλά και στις μεγάλες θρησκευτικές και εθνικές εορτές. Ο Νίκος θυμόταν ακόμα και τα γενέθλιά μας.

Επίσης ποτέ δεν έλειπε από τις εκδηλώσεις επιτευγμάτων και προόδου των φίλων του, όταν ήταν προσκεκλημένος. (Βλέπε συνημμ. 3 φωτο από το Κίνι Σύρου, όπου στις 12/9/2003 αναρτήθηκε το μνημείο «Στον άγνωστο ναύτη», ορειχάλκινο άγαλμα του επίσης φίλου μας Γιώργου Ξενούλη, το οποίο έχει χαρακτηριστεί από ξένα εξειδικευμένα περιοδικά Τέχνης, ως το 4ο στον κόσμο καλλιτέχνημα με συμβολικό αφιέρωμα. (Στη φωτο, ο αξέχαστος Νίκος Σκούρτης είναι στη δεξιά πλευρά).

Εκ μέρους όλων των συμμαθητών του και των κοινών μας φίλων, αλλά και εκ μέρους του Συνδέσμου των εν Αθήναις και Πειραιεί Τροιζηνίων, ενός από τους αρχαιότερα Ελληνικά Πατριωτικά Σωματεία (έτος Ιδρύσεως 1895), του οποίου και οι δύο υπήρξαμε ενεργά και δραστήρια μέλη, με οράματα και προσδοκίες- κι ας μη τελεσφόρησαν, για διάφορους λόγους- ψάλλουμε: Ανάπαυσον ο άρτι γεννηθείς Χριστός τον κεκοιμημένον δούλον Σου και αγαπημένον φίλον ημών, και κατάταξον αυτόν εν Παραδείσω, όπου χοροί Αγίων, Κύριε, και οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως φωστήρες.

Θερμά συλλυπητήρια στην αγαπημένη του σύζυγο, Τζένη, τις υπέροχες θυγατέρες του, το εγγόνι του και όλη την οικογένειά του.

Αριστείδης Παναγ. Αντάνης




Σχολιάστε