Χαμένοι παράδεισοι



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου

 

Φθινοπώριασε και μπορούμε πάλι να μελαγχολούμε ανενόχλητοι από κραυγαλέες καλοκαιρινές εξωστρέφειες.

Περισσεύει λίγος χρόνος, μεγάλη βόλτα με το αυτοκίνητο, την προηγούμενη με πρόδωσε το μηχανάκι, δεν έφτασα.

Στα μάτια μου ομορφιά και αλμύρα.

Στο βάθος υπονοείται η Αθήνα, στα μέσα της απόστασης η Αίγινα μες στο Σαρωνικό της, και στο προσκήνιο η Βαγιωνιά…

Χαμένοι παράδεισοι άλλων εποχών.

Δυο θαλασσινοί παράδεισοι που μεγάλωσαν ευτυχισμένα παιδιά σκαρφαλωμένα σε συκιές και βράχια, δέρμα πετσί και μαλλί στάχυ. Που ελπίσαμε να προλάβουν και τα δικά μας παιδιά. Κάτι πρόλαβαν.

Και μια μητρόπολη χωνευτήρι ονείρων και ενέργειας, ευκταίος παράδεισος του κάθε επαρχιόπαιδου, πεδίο ανάπτυξης και ισοπέδωσης αυταπατών, φυτώριο και ωριμαστήριο νεαρών κοκορακίων.

Τώρα αλλού. Τόσο κοντά, ή τόσο μακριά. Πάντως όχι εκεί. Λόγω συνθηκών. Λόγω απόστασης. Από έλλειψη χρόνου. Επειδή χάθηκε. Επειδή είναι δύσκολο.

Αλλά είναι εκεί. Τόσο κοντά, ή τόσο μακριά.

Εκεί. Τις βλέπω και τις τρεις.

Κάπου, κάτι έχει μείνει. Λίγο ή πολύ.

Ήμασταν εκεί. Συνέβη. Υπήρξε. Δεν το ονειρευτήκαμε.




Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αν είχα τις απαιτούμενες γνώσεις και τη δέουσα αρμοδιότητα, θα χαρακτήριζα το κείμενο της Κατερίνας Ανδρέου ως εξαιρετικό.
    Ως απλός αναγνώστης και ερασιτέχνης γραφιάς το χαρακτηρίζω αξιοζήλευτο, για το ύφος, την τεχνική, τις μικρές προτάσεις, τα νοήματα και τους συμβολισμούς. Το θεωρώ πράγματι αξιοζήλευτο, σύμφωνα με το δικό μου κριτήριο για πονήματα άλλων, πολύ θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. (Μπορεί να είναι λάθος κριτήριο, αλλά ο καθένας έχει το δικό του. Άλλοι, πάλι, “περί άλλα τυρβάζει” ενώ κάποιοι χρειάζονται ολόκληρα βιβλία για να πουν όσα λέει η Κατερίνα, μέσα σε λίγες αράδες. Είναι δύσκολο να γράφεις λίγα, απλά και κατανοητά, εκφράζοντας τα ξεχωριστά σου συναισθήματα.
    Αγαπητή Κατερίνα, έχω διαπιστώσει ότι ένα καλό κείμενο χρειάζεται καλούς αναγνώστες. Τους έχει ανάγκη, αφενός, αλλά παραλάλληλα μπορεί να ζει ακόμα και χωρίς αυτούς.
    Άσε που μπορεί κάποτε να γίνουν δικοί του.
    Δεν ανησυχώ λοιπόν για τον ποιητή που ίσως δεν έχει Κοινό, αλλά για το Κοινό που δεν έχει ποιητή.
    Καλή συνέχεια
    Με εκτίμηση (πολλή)
    Άρις Αντάνης
    (Εκ Πόρου ορμώμενος)

  2. Θάλεια Καραμητσοπούλου says:

    Κατερίνα μου…
    Κάτι σου είχα πει, πριν κάποια χρόνια. Χαίρομαι που η πηγή σου είναι αστείρευτη…φυσικά, αμφιβολία δεν είχα καμία…’Ομως αγάπη μου δεν με ακούς…Να γράφεις σου ξαναλέω…Γράφε, γιατί χανόμαστε…και ξέρεις πολύ καλά τι λέω…
    Θέλω να σου δώσω θερμά συγχαρητήρια…και να σε παρακαλέσω να μην σταματάς να γράφεις…
    Σ’ αγαπώ πολύ πολύ…
    Θάλεια

  3. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Κατερίνα και συν-αναγνώστες, καλημέρα.

    «Χαμένοι Παράδεισοι», ένα γραπτό – «κέρασμα» σκέψεων, συναισθημάτων και βιωμάτων. Με υλικά που υπάρχουν και περιμένουν. Μια ευαισθησία και μια δεξιότητα, όπως αυτές της Κατερίνας, που μας δίνονται, γενναιόδωρα και απλόχερα, με το λόγο της και (επειδή τη συνάντησα πρόσφατα) με το χαμόγελό της.

    Κατερίνα, ανατρέχοντας κάποιος στα προηγούμενα κείμενά σου, εύκολα διαπιστώνει μια νέα εκφραστική και υφολογική μορφή. Η γραφή σου, περισσότερο περιεκτική και συμβολική, καταπιάνεται με θέματα καθημερινά αναδεικνύοντάς σε γενικές και αφηρημένες καταστάσεις. Μιλώντας για τον εαυτό σου και τις αντιδράσεις σου εκφράζεις την καθολικότητα και την αυθεντικότητα των αντίστοιχων της συλλογικής συνείδησης. Μαζί και κοντά σου ατενίζουμε την Αθήνα, την Αίγινα, τη Βαγιωνιά και βρισκόμαστε στο εδώ και στο τότε του χρόνου, στο εδώ και στο εκεί του τόπου, στο φανερό και στο κρυφό του τρόπου. Άρα, στο συνολικό κάδρο που περιλαμβάνει την ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη.

    Θα μείνω, «ανίψι» (αν επιτρέπεις, εξάλλου, λόγω επιθέτου, θα μπορούσε να ισχύει), σε δυο σημεία: τον Παράδεισο και στο «Στα μάτια μου ομορφιά και αλμύρα.». Όσο κι αν δείχνει αδύνατο, αυτά τα δυο σημεία συνδέονται και, μάλιστα, αναπόσπαστα.

    Η αλμύρα στα μάτια, δηλαδή το δάκρυ, είναι το «συντηρητικό» της ομορφιάς. Η αλμύρα στο δάκρυ συντηρεί την ελπίδα της χαράς, την αύρα του χαμόγελου. Χαίρεται και γελά κάποιος πραγματικά, όταν και εάν έχει κλάψει. Βέβαια, όπως η θάλασσα λιώνει τη λαμαρίνα, έτσι και το «πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη».

    Αναλογικά, ο χαμένος Παράδεισος μας προκαλεί να τον αναζητάμε και να τον αποζητάμε. Άρα, να ελπίζουμε και να τον επιδιώκουμε. Ο πόθος για την «ομορφιά» κοντά του να συμβαδίζει με τον πόνο για την «ασχήμια» μακριά του.

    Τελικά, μέσα από ένα πλήθος εικόνων (πανδαισία αισθήσεων) και ανα/υπομνήσεων (πλημμυρίδα συναισθήσεων) έχουμε τη χαρά να διαβάσουμε ένα εξαιρετικό κείμενο αισιοδοξίας, ελπίδας και αποφασιστικότητας. Γιατί, ακριβώς, το γράφει ο σφυγμός της ζωής και η έκρηξη της πίστης.

    Κατερίνα, ευχαριστώ προσωπικά για την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί σου. Φυσικά, ευχαριστίες και στην POROSNEWS για την απλοχεριά στα bytes που μας διαθέτει.

    Μια τελευταία σκέψη και πρόταση προς όλους. Να αλλάζαμε την τελευταία σειρά και να διαβάζαμε: Είμαστε. Συμβαίνει. Υπάρχει. Το ονειρευόμαστε. Γιατί, ο «δεδομένος» Παράδεισος είναι «άνοστος» (χωρίς Νόστο). Αντίθετα, ο «χαμένος» Παράδεισος είναι «νόστιμος» (με Νόστο).

    Κατερίνα, συνεχίζεις …

  4. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Όταν διαβάζω τέτοια σπουδαία ανάλυση, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να επέμβω, έστω και … ενοχλητικά προς πολλούς επισκέπτες του ιστότοπου “PN”. Στο αρχικό σχόλιό μου αναφέρθηκα στην από ετών διαπίστωση, πως ένα καλό κείμενο έχει την ανάγκη καλών αναγνωστών. Αποδεικνύεται ότι “εγώ” προσωπικά έχω πάντα δίκιο, με μοναδικές εξαιρέσεις όλες εκείνες τις αμέτρητες φορές που έχω άδικο.
    Μπράβο αγαπητέ Τάκη Ανδρέου, τόσο για το παρόν σχόλιο, όσο και για την ανυπέρβλητης ακρίβειας εισήγησή σου κατά την παρουσίαση του βιβλίου “ΚΩΝΔΗΞ”, του Κωστή Δουζίνα. Βρήκα ευκαιρία να στο πω κι ευχαριστώ την Κατερίνα που μου την πρόσφερε, με το καλοβαλμένο κείμενό της.
    Πολλές φορές είχα ευχηθεί να υπήρχε ένας “ιστότοπος” όπου οι ασχολούμενοι με τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία, την καλλιτεχνία και συναφή θέματα, να ανταλλάσσουν τις θέσεις τους.
    Πάντως, κατά ικανοποιητικά μεγάλο ποσοστό, το “PN” καλύπτει και αυτούς τους τομείς, αν και δεν είναι τόσο δημοφιλείς από τους… επισκέπτες, σε σύγκριση με άλλα “θέματα”, όπου τα σχόλια έχουν ξεπεράσει, τόσο σε επισκεψιμότητα όσο και σε συμπεριφορές, ακόμα και τα ανεκτά όρια.
    Κρατάμε μόνο τα καλά, που κι αυτό είναι εντελώς υποκειμενικό.
    ΑΑ

Σχολιάστε