Τροιζήνιοι ποιητές: Θάλεια Ολάνθη (Καραμητσοπούλου)



Η βιβλιοπαρουσίαση του Porosnews

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

Εξακολουθείς να υπάρχεις μέσα μου,
πλατωνικός στην εγκάρδια αγάπη
θρυμμάτισμα κάθε ονείρου,
στρίμωγμα της ψυχής ως ενοχή,
κλείσιμο και στην έξοδο κινδύνου.

Συνεχίζεις να είσαι εντός μου
ως ιδέα, ως κτίσμα, ως μπιενάλε,
ως διά μαγείας, ως γυναίκα που γεννά
αγάπες, για σένα, με ανανέωση,
Πότε Λαΐς και πότε Ιουλιέτα.

Φανερώνεις άνοιξη και θέρος
φθινόπωρο και χειμώνα
εναλλαγές σταθερά σε διαθέσεις
απέραντο το πέλαγος,
αγεωγράφητο.

Να ταξιδέψω δεν μπορώ,
ούτε και να το φτάσω.

Θάλεια Ολάνθη

Ακούστε: ΘΑΛΕΙΑ-ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

Μουσικήν ποίει και εργάζου (Σωκράτης )
Γράφει ο Άρις Αντάνης

Αυτό που μόλις διαβάσαμε, είναι ένα από το 99 (!) ποιήματα, που περιλαμβάνονται στη νέα συλλογή της Θάλειας Ολάνθη, «κατά… κόσμον» Θάλειας Καραμητσοπούλου, γνωστής και μη εξαιρετέας Ποριώτισσας, που δραστηριοποιείται στο νησί του Πόρου, με τις εκδόσεις της, τη συμμετοχή της ως τακτικό και ενεργό μέλος του Συλλόγου Γυναικών Πόρου «Ποριώτισσα», μέλος της χορωδίας και μια Κυρία με πολλές ενασχολήσεις και ταλέντα.
Το νέο της βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε, με τον τίτλο «Ανεκπλήρωτή μου αγάπη», αποτελεί μία ακόμα εμπνευσμένη απόπειρα, να αναγάγει το δυσεύρετο πλέον συναίσθημα της αγάπης, στο βάθρο που του αξίζει, που του αρμόζει, που του ανήκει. Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση, με ωραίο πλαστικοποιημένο εξώφυλλο, και με πρωτοτυπίες στο περιεχόμενο, όλα υπό την προσωπική επιμέλεια του άριστου γραφίστα Κου Γιώργου Πολίτη, με ευχάριστο lay out και έξυπνο δημιουργικό. (πχ οι σελίδες αριθμούνται στο πλάι τους και όχι πάνω ή κάτω). Και άλλα. Ο Γιώργος Πολίτης Θεωρείται Ποριώτης από την πλευρά της μητρός της συζύγου του Μαριαστέλλας, Κας Ευαγγελίας Βαρούνη- Βέττα.
Αγάπη! Τι είναι αγάπη; Αν βγούμε με μικρόφωνο και ρωτήσουμε περαστικούς να μας δώσουν έναν ορισμό, προφανώς δεν θα ξέρουν να μας πουν. Καλύτερα να μη ρωτήσουμε κανένα γιατί όσα θα ακούσουμε μάλλον θα αντιστοιχούν σε, μισοαστείες –μισοσοβαρές, απαντήσεις του τύπου: «Ο Καραϊσκάκης είναι το γήπεδο του Ολυμπιακού».
Τις προάλλες μια κυρία ζωγράφος, μου είπε ότι θα λάβει μέρος σε ένα διαγωνισμό ζωγραφικής, με σκοπό να εκτεθούν όλα τα έργα σε γκαλερί και οι επισκέπτες να βραβεύσουν το καλύτερο. Όμως ο κάθε πίνακας, θα πρέπει να έχει θέμα την… αγάπη. Μου ζήτησε λοιπόν η κυρία ζωγράφος, ποια εικόνα, κατά τη γνώμη μου, θα αντιπροσώπευε καλύτερα τις απαιτήσεις αυτού του διαγωνισμού ζωγραφικής. Φυσικά, της είπα ότι δεν γνωρίζω. Το μόνο που γνωρίζω από τη λέξη ‘αγάπη’ είναι ότι ποτέ δεν την έχω ακούσει να χρησιμοποιείται στη Γενική του Πληθυντικού: ‘των αγαπών’. Προφανώς δεν χρειάστηκε κανείς αυτή την Πτώση.
Η Θάλεια Ολάνθη έχει διαγνώσει την πτώση (κατάπτωση) όλων των …αγαπών στις μέρες μας και προσπαθεί να τις διασώσει μέσα από τους συμβολισμούς της λεγόμενης ερωτικής ποίησης.
Έχει λοιπόν καταλήξει ότι έτσι θα κεντρίσει το ενδιαφέρον, όσων δεν ενδιαφέρονται πλέον για την αγάπη. Γιατί η απάντησή μου στην κυρία ζωγράφο, μπορεί να είναι το δίδαγμα που αποκόμισα, διαβάζοντας τα ποιήματα της Θάλειας, ότι δηλαδή η αγάπη είναι πάντα κάτι ιδεατό, κάτι απρόσιτο, κάτι ανεκπλήρωτο, κάτι που πρέπει να το αγαπήσεις για να το εξηγήσεις. Πρέπει να αγαπήσεις την αγάπη, όπως αγάπησε ο Χριστός τον Άνθρωπο. Αγάπη είναι όλα και τίποτα.
Το ‘όλα’ το ασκούμε εμείς. Δεν δίνω παραδείγματα. Θα υποβιβάσω το θέμα. Το ‘τίποτα’ είναι πιο θεμιτό, αφού όσοι άνθρωποι υπάρχουν και υπήρξαν, άλλες τόσες είναι και οι εξηγήσεις που μπορεί ο καθένας να δώσει, έχοντας την αυστηρά υποκειμενική του άποψη περί αγάπης.
Έτσι και η Θάλεια Ολάνθη δίνει τη δική της υποκειμενική άποψη για την αγάπη, που λες και την γνωρίζει, την αποκαλεί «ανεκπλήρωτη» στο νέο της πόνημα, και λες και είναι δική της, προσθέτει στον τίτλο την κτητική αντωνυμία, «μου». Λες και θα μπορούσε κάτι ανεκπλήρωτο να είναι δικό μας, όπως είναι, ας πούμε, το σπίτι μας, το ΙΧ μας, το χτήμα μας, ακόμα και το βιβλίο μας. Που και αυτών η ιδιοκτησία τίθεται πάντα εν αμφιβόλω, από κάθε πλευράς, αλλά κυρίως από μεταφυσικής άποψης. Και για αυτό η αγάπη, μάλλον, ανήκει στη μεταφυσική σφαίρα της έννοιας της λέξης. Μιας λέξης που χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι σχεδόν ασυναίσθητα και τυπικά, κάθε μέρα, σε όλες τις πτώσεις της, εκτός από τη …Γενική Πληθυντικού. Η Θάλεια νομίζω μέσα από υποθετικά ανθρώπινα και γήινα βιώματα, εκεί πάει να μας κατευθύνει: στη μεταφυσικότητα του όρου. Σε κάθε ποίημά της παίρνει μια άυλη αγάπη και τη ντύνει με οικεία λεκτικά ενδύματα, που υποτίθεται ότι μπορεί κανείς ακόμα και να τα… αφαιρέσει, για να ανακαλύψει το θησαυρό της αγάπης. Γιατί αν μπορούσαμε να δώσουμε έναν αφηρημένο ορισμό της αγάπης, θα δηλώναμε την άγνοιά μας, ψελλίζοντας ότι η αγάπη είναι ένας θησαυρός ανεξερεύνητος και ανεκμετάλλευτος. Κάτι τέτοιο διάβασα στην ποίηση της Θάλειας.
Δεν κάνω κριτική στα ποιήματα της Θάλειας, διότι δεν είμαι κριτικός κι ούτε θα ήθελα να είμαι. Έχω μείνει στα λόγια του βιβλίου τού Reiner Maria Rilke “Γράμματα σε ένα νέο ποιητή», για δύο λόγους:
1/Διότι ένας που γράφει ποιήματα θα είναι πάντα …νέος, και
2/Δεν υπάρχει χειρότερος ποιητής από κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του κριτικό ποίησης.
Θα τελειώσω λοιπόν αυτή τη μικρή αναφορά στο νέο βιβλίο της Θάλειας Καραμητσοπούλου, με λίγα λόγια από το «εγκόλπιο» του Rilke και στο τέλος με μια απλή φράση θα εξηγήσω γιατί έκατσα κι έγραψα αυτό το ασήμαντο κειμενάκι μου:
>Rilke: Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να αγγίξεις ένα έργο τέχνης, γιατί καταλήγει πάντοτε σε πετυχημένες παρανοήσεις.
>Εμένα, προσωπικά, μου άρεσαν τα ποιήματα της Θάλειας Ολάνθη (Καραμητσοπούλου) και αυτό ένιωσα την ανάγκη να το πω κάπου. Τίποτα πιο πολύ και τίποτα πιο λίγο. Μου άρεσαν και όπως κάθε τι που μας αρέσει, καλό είναι να το μοιραζόμαστε και με άλλους ανθρώπους.
Άρις Αντάνης
(Εκ Πόρου- arimari@otenet.gr)
ΥΓ Καμιά φορά, όταν νοιάζεσαι για κάτι που έχει γράψει κάποιος φίλος σου και αυτό τυχαίνει να είναι ποίημα, αν θέλεις να το καταλάβεις, μπορείς να το διαβάσεις, ακούγοντάς το ταυτόχρονα, δηλαδή να το απαγγείλεις, έστω και μόνος σου. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μπορεί να μη σου αρέσει η φωνή σου. Αυτό συμβαίνει με μένα, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. []

Ακούστε: ΑΝΝΑ




Σχολιάστε