Το φάσμα του Γεδεών ή από την άλλη πλευρά του λάκκου



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου – 

Όχι βέβαια. Το Χάσμα των Γενεών!

Με το παραμικρό. Όταν δεν καταφέρναμε να συνεννοηθούμε, στην οικογένεια, στο σχολείο, παντού, η ίδια καραμέλα από τους μεγάλους.

Δικαιολογίες. Για να μην παραδεχτούν ότι έχουν άδικο.

Το κοροϊδεύαμε τόσο πολύ, που είχε αποκτήσει και κωδικό παρατσούκλι μεταξύ μας. Αμιγώς ηχητική η παραφθορά, καμία σχέση με τον βιβλικό κριτή.

Και τώρα, από την άλλη πλευρά του λάκκου, το εμπεδώνω, επιβεβαιώνοντας την αρχική παραδοχή.

Έχω άδικο. Γιατί εκπροσωπώ το κατεστημένο. Και αυτό εξ ορισμού αποτελεί αδικία. Ανισοσκέλεια. Πώς να τα βάλει ένα παιδί με το κατεστημένο;

Η διαπίστωση αυτή βέβαια, δεν καθιστά πιο λειτουργική την καθημερινότητα…

Μήπως να ταμπουρωθώ λοιπόν κι εγώ πίσω από το ανάχωμα του χάσματος, και να συνεχίσουμε απτόητοι τα παραδοσιακά εχθρικά πυρά, επιβεβαιώνοντας αταβιστικά και διαιωνίζοντας τη χασ(ματ)ούρα….

Εκτός αν τολμήσω, χωρίς εργαλεία, με τα χέρια, να μπαζώσω όσο αντέξω, όσο και όταν βλέπω, όπου αντέξω, και όσο προλάβω, πριν πέσουμε μέσα και διαλυθούμε εντελώς.

Σκονισμένοι και κουρασμένοι, αλλά κάπως πιο μονιασμένοι, ίσως τα καταφέρουμε.




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Καλημέρα.

    Ξεκινάμε από τα εύκολα. Πάλι ο Παναγιώτης σχολιάζει γραπτό της Κατερίνας, θα αναρωτιέται, εύλογα, κάποιος. Είναι απλό. Η Κατερίνα καταφέρνει να μας «κερνάει» θέματα, τα οποία έχουν διαχρονική και βαρύνουσα σημασία όντας, παράλληλα, στο μυαλό και στη συνείδηση όλων.

    Πάμε στα δύσκολα. Το χάσμα των γενεών, αν δεν υπήρχε, έπρεπε να το δημιουργήσουμε. Έχουμε όλοι την εικόνα ενός καλωδίου ρεύματος. Τρία σύρματα. Ανοιχτόχρωμο, σκουρόχρωμο και κίτρινο. Ξέρουμε ότι τα δυο πρώτα πρέπει, πάντα και υποχρεωτικά, να βρίσκονται χώρια. Όταν, από άγνοια, απροσεξία και αστοχία, ενώνονται, γίνεται επικίνδυνο βραχυκύκλωμα. Το κίτρινο, η γείωση, «… προσφέρει ασφάλεια από την ηλεκτροπληξία τα βραχυκυκλώματα και άλλες επικίνδυνες καταστάσεις που προκύπτουν από βλάβες σε συσκευές που διαρρέονται από ηλεκτρικό ρεύμα».

    Είναι πρωί για να είμαι «σουρωμένος» (εξ άλλου δεν πίνω εδώ και χρόνια). Ενδεχομένως, δημιουργείται η εντύπωση ότι λέω άλλα αντ’ άλλων (‘Αρι, όχι άλλα αντ’ άνης). Το παράδειγμα, όμως, το επικαλούμαι για να δείξω, παραστατικά και πειστικά, την άλλη πλευρά από την οποία μπορούμε να δούμε την «απόσταση» μεταξύ των γενεών.

    Κατερίνα, είναι φυσικό και αναγκαίο να υπάρχει. Αντίθεση, και όχι σύγκρουση. Διαφωνία και όχι ανταγωνισμός. Ανάγκη και όχι συμφέρον. Ρεαλισμός και όχι κυνισμός. Ζήλος και όχι φθόνος. Άρα, σωστά, διαπιστώνεις το πλαίσιο και την ένταση του προβλήματος.Αρκεί να κρατάμε τους όρους. Και τους ρόλους. Η άποψη: “είμαι φίλος με το παιδί” είναι απραγματοποίητη.

    Μόνο μια μικρή διαφωνία. Να μην μιλάμε για λάκκο ή ανάχωμα. Είναι οι αναγκαίες «όχθες» για να κυλήσει το «ποτάμι της ζωής», το οποίο για τα παιδιά είναι πρόκληση περιπέτειας και ενθουσιασμού. Ο λάκκος τα «θάβει» και το ανάχωμα τα «σκοτώνει».

    Και για να κλείσω, επιστρέφω στην αρχική εικόνα του ηλεκτρισμού. Οι γονείς το μόνο που υποχρεούνται είναι να τοποθετήσουν το «ρελεδάκι». Τα ίδια τα παιδιά το χρειάζονται και το εκτιμούν. Εξ άλλου, μην ξεχνάμε ότι γονιός είναι αυτός που μπορεί να εκφράζει την αγάπη του με τα «όχι» του. Έτσι, «… Σκονισμένοι και κουρασμένοι …», εκτιμάμε και καμαρώνουμε, όταν βλέπουμε τη λάμψη και την ικμάδα που ζουν και μας προσφέρουν οι … μελλοντικοί «σκονισμένοι και κουρασμένοι».

    ΥΓ (ως τέχνασμα να πάρω δυο – τρεις γραμμές POROSNEWS): Έντονη αντίθεση, σήμερα, ο χρόνος που αφιερώνουν τα παιδιά στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, συχνά, επιθετικά και βίαια. Πριν χρόνια στον Πόρο μας, έδινε κι έπαιρνε το «στακαμάν», ο πετροπόλεμος και οι ξιφομαχίες. Άσχετο; Δεν νομίζω.

  2. Εντάξει λοιπόν, ας πορευτούμε με την σαφώς πιο ευοίωνη και αισιόδοξη αλληγορία του τριπλού καλωδίου.
    Ευχαριστώ για την ρύθμιση!(fine tuning, που λεν και στο νησί μου…)

Σχολιάστε