Το ταξίδι του Θάνου με ένα ιπτάμενο δελφίνι στον Πόρο και την… Ύδρα



Η είδηση του θανάτου του Θάνου Μικρούτσικου, μας έκανε να αισθανθούμε σαν να χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μας έδινε τροφή πνευματική, με μουσική που στόχευε απευθείας στην καρδιά και στο μυαλό μας.  Αριστουργηματική μουσική σε αριστουργηματικούς στίχους και ποιήματα.

Ο Θάνος Μικρούτσικος με τη μουσική του, κατάφερε να μυήσει μια ολόκληρη χώρα, στην ποίηση του Καββαδία, του Ρίτσου, του Καβάφη, του Χικμέτ, του Μπρέχτ, του Μπίρμαν, του Ελευθερίου, του Αναγνωστάκη, του Αλκαίου, του Κακουλίδη, του Τριπολίτη, του Ιωάννου, της Νικολακοπούλου, του Μιχαηλίδη και τόσων άλλων.

Ο Μικρούτσικος μας ταξίδεψε στα λιμάνια όλου του κόσμου στο πλευρό των ναυτικών, μας ταξίδεψε στα βουνά της Ρούμελης δίπλα στους αντάρτες του ΕΛΑΣ, μας ταξίδεψε στη Μακρόνησο και στους δρόμους του αγώνα και της φωτιάς, μας ταξίδεψε στο όνειρο των ποιητών, στον έρωτα και την οργή, με τα μπλουζ και τις μπαλάντες της κοινωνίας του πόνου και της εκμετάλλευσης.

Με τις ενορχηστρώσεις του, κατάφερε να μας εφοδιάσει με ενέργεια, αυτοπεποίθηση και θάρρος. Η μουσική επιδρούσε στην ψυχοσύνθεση μας, σαν το μαγικό φίλτρο των Γαλατών.

Και τώρα που έφυγε, γίναμε πιο φτωχοί και αδύναμοι, με μοναδικό εφόδιο την τεράστια πολιτιστική κληρονομιά που μας άφησε…

 

Με ένα ιπτάμενο δελφίνι στον… Σαρωνικό…

 

Ο Θάνος Μικρούτσικος αφήνει νωπή τη μνήμη του στους νησιώτες του Σαρωνικού, καθώς την τελευταία πενταετία έδωσε δύο μοναδικές και διαφορετικές συναυλίες σε Πόρο και Ύδρα. Συναυλίες που έγιναν στα λιμάνια των δύο νησιών, δίπλα στη θάλασσα που αποθέωσε μέσα από τα ποιήματα του Καββαδία.

Οι δύο ιστορικές συναυλίες, θα μείνουν στη μνήμη όλων όσων τις απόλαυσαν, για το διαφορετικό ύφος και τη θεματική που υπαγόρευσαν οι συνθήκες.

Στον Πόρο, ο Μικρούτσικος εμφανίστηκε στις 18 Ιουλίου του 2015. Δύο εβδομάδες μετά το δημοψήφισμα και την συγκλονιστική συναυλία του στη μεγαλειώδη συγκέντρωση υπέρ του “ΟΧΙ” μπροστά από τη Βουλή.

«Η μνήμη όταν επιστρέφει εκδικείται». Αυτός ήταν ο τίτλος της συναυλίας του Θάνου Μικρούτσικου, που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Poros Arts Festival, εκείνο το Σάββατο στο κέντρο του Πόρου. 

Τον μεγάλο Έλληνα μουσικοσυνθέτη πλαισίωσαν οι ερμηνευτές Αφροδίτη Μάνου και Κώστας Θωμαΐδης. Επίσης μαζί τους βρίσκονταν οι μουσικοί Θύμιος Παπαδόπουλος (πνευστά) και Θοδωρής Οικονόμου (πιάνο).

 

“Πως η ιστορία γίνεται σιωπή”. Τραγούδια με αίμα. Τραγούδια από πέτρα. Τραγούδια για το όνειρο που πάντα θα κυνηγάμε. Τραγούδια για να ξορκίσουμε τους εφιάλτες, που και τότε και τώρα μας περικυκλώνουν. Αυτά ήταν τα τραγούδια που μας έπαιξε. Ήταν τραγούδια της αθωότητάς μας, τραγούδια της μνήμης μας. Και ένας Λαός που έχει μνήμη μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει.

Οι φωνές της Αφροδίτης και του Κώστα ήταν οι πιο κατάλληλες να κάνουν το πέρασμα από το τότε στο τώρα. Δραματική – λυρική και επική ταυτοχρόνως- η Μάνου, με πάθος και ακρίβεια ο Θωμαίδης πλαισιωμένοι από τον πολυσύνθετο Θύμιο Παπαδόπουλο με τα πνευστά του, τον σπουδαίο Θοδωρή Οικονόμου με το πιάνο του και φυσικά από τον ίδιο τον Θάνο στο πιάνο, μας ταξίδεψαν με τραγούδια που μας εμψύχωσαν και μας απογείωσαν.

«Η πιο όμορφη θάλασσα», «ο Ντικ», «η Δίκοπη ζωή» ακούστηκαν εκεί. Όπως και οι… «Κρύες γυναίκες» σε μια «Πιρόγα» συνάντησαν τη «Ρόζα». «Η Ταράτσα», «τα Κελιά» και το «Μιλώ» του Μίκη ήταν εκεί.

Ο Θάνος Μικρούτσικος, αισθάνθηκε στον Πόρο οικεία. Άλλωστε ο δήμαρχος Γιάννης Δημητριάδης που τον προσκάλεσε είναι ο ανιψιός της μεγάλης μούσας του, της Μαρίας Δημητριάδη και της ερμηνεύτριας του, Αφροδίτης Μάνου.

Ο Μικρούτσικος “αναγκάστηκε” να εκτελέσει και να ερμηνεύσει ένα τραγούδι του εκτός προγράμματος, έπειτα από υπενθύμιση του δημάρχου. Το “Κακοήθες Μαλάνωμα” σε στίχους Άλκη Αλκαίου, με το “Ιπτάμενο δελφίνι στον Πόρο και την Σαντορίνη”. Εκείνο το δημοφιλές, σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, με ξεκάθαρη αναφορά στον Πόρο, είχε γραφτεί από εκείνον.

 

Στην Ύδρα, ο Μικρούτσικος εμφανίστηκε δύο χρόνια αργότερα. Το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας και η Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού Ύδρας τον προσκάλεσαν σε μουσική εκδήλωση – αφιέρωμα στους αυριανούς Πλοιάρχους της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Ύδρας με τραγούδια από τον “Σταυρό του Νότου” και άλλα αγαπημένα ακούσματα.

Σε εκείνη τη συναυλία ο Μικρούτσικος πλαισιώθηκε από τον ερμηνευτή Χρήστο Θηβαίο και τον μουσικό Θύμιο Παπαδόπουλο.

Όπως και στον Πόρο, η συναυλία συγκλόνισε το κοινό που την παρακολούθησε. Με τους σπουδαστές της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού να βρίσκονται στο κοινό, η συναυλία του Θάνου, απέκτησε εκπαιδευτικό χαρακτήρα με τα ποιήματα του ναυτικού Νίκου Καββαδία.

Ο Σαρωνικός σήμερα θρηνεί την απώλεια του Θάνου Μικρούτσικου. Το πέρασμα του από τα νησιά, θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη όλων μας.

Σε ευχαριστούμε μαέστρο…

Αντίο.

 

Μ. Κανατσίδης

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Γκιώνης, Νίκος Παύλου, Μπ. Κανατσίδης

 

 




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΦΕΥΓΟΥΝ,
    ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

    ΟΛΟΣ ΜΙΑ ΨΥΧΗ…

    Τα βλέφαρά σου τρεμοπαίζουνε.
    Ο ύπνος σου, εκεί στον καναπέ μας,
    δεν είναι ο ύπνος ο βαθύς σου,
    μοιάζει με εγκατάλειψη.
    Γνωρίζω πως σε κούρασα πολύ,
    που καιρό με συγκρατούσες στη ζωή,
    κι είχες παραιτηθεί απ’ τη δική σου.

    Έρχομαι τώρα μες το νου σου, εγώ,
    όραμα στη σκέψη σου μπαίνω, την πονεμένη.
    Τόπο έπιασε η μακροχρόνια θυσία σου,
    θέλω να το μάθεις από μένα.
    Εδώ που βρίσκομαι δεν έχω σώμα κι αίσθηση
    αφού είμαι, όλος πια, μ ό ν ο ψυχή,
    μα μία ψυχή γεμάτη από σένα.

    Είμαι όλα αυτά που μου έδινες εσύ,
    όταν τ’ αδύνατό μου χέρι μού κρατούσες,
    τους πόνους μου απάλυνες,
    κι όταν για μένα εσύ πονούσες.
    Τώρα Χαρά είμαι εγώ κι Ευγνωμοσύνη
    είμαι ένα Ποίημα, μια Μελωδία θεϊκή,
    όλος μι’ Αγάπη, μια Καλοσύνη.

    Κι απόψε που αποζητάς κι εσύ,
    λίγη ξεκούραση, εκεί στον καναπέ μας,
    βαθαίνω το ρηχό σου ύπνο,
    τη θλίψη τη βαθιά σου εξατμίζω,
    τις έννοιες σου ησυχάζω και σε καθησυχάζω
    και, μ’ ένα αεράκι, απαλό σαν το φιλί,
    τη βιαστική σου αναπνοή ρυθμίζω.

    Και να! τα βλέφαρά σου πάψανε
    να τρεμοπαίζουν, σε τύλιξε μορφέας γλυκός.
    Κοιμήσου και απόλαυσε τη νύχτα,
    και το πρωί να θυμηθείς, δεν έχω εγώ τελειώσει,
    μα σαν άνθρωπος δικός σου, έχω πια τελειωθεί.
    Μην κλάψεις άλλο, γιατί, όσα έκανες για μένα,
    δεν πήγανε χαμένα… Καληνύχτα… []

    αα

  2. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Χαίρετε.
    Η ιστοσελίδα “Porosnews”, έχει κάνει ένα αφιερωματικό ρεπορτάζ για το πολύ πρόσφατο “ταξίδεμα” του μουσικοσυνθέτη Θάνου Μικρούτσικου. Ένα από τα άπειρα τραγούδια (μπαλάντες) που τον έχουν χαρακτηρίσει είναι και “Ο Άμλετ της σελήνης”, σε ποίηση του επίσης αξέχαστου λογοτέχνη Μάνου Ελευθερίου.
    Κάνοντας μια μικρή έρευνα διαπίστωσα ότι το τραγούδι αυτό έχει παιχτεί και αποδοθεί από παρα πολλούς καλλιτέχνες, κι ένιωσα πως ένας στίχος με τόσους συμβολισμούς και τέτοιο μοτίβο, θα έπρεπε ίσως να τύχει μιας λιγότερο “τυπικής” απόδοσης. Σαν να έχει πολυφορεθεί δηλαδή και κανείς πια δεν το προσέχει, αλλά το λέει μηχανικά. Στην έρευνά μου είδα και κάποιους που το… “χορεύανε” κιόλας. Αναρωτιέμαι έχει κάποιος ασχοληθεί, ώστε να αντλήσει τα νοήματα που κρύβονται μέσα στις λέξεις του ποιητή, για το συγκεκριμένο στίχο;
    <<>>
    Με αυτόν το σκεπτικισμό επεχείρησα μια, ας την πούμε “λογοτεχνική”, μετάφραση του ποιήματος από τα Ελληνικά στα Αγγλικά. Η δυσκολία δεν ήταν τόσο στις λέξεις, όσο στο ότι αυτές οι λέξεις που θα ταίριαζαν με το πνεύμα του ποιήματος, ήθελα να ταιριάζουν και με τη μουσική του Θ. Μικρούτσικου, ώστε να μπορεί να αποδοθεί από κάποιον τραγουδιστή και στα Αγγλικά.
    (Συνήθως γίνεται το αντίθετο: Παίρνουμε ξένα τραγούδια και τα μεταφράζουμε στα Ελληνικά).
    Το παραθέτω “in memoriam” και κάθε σχόλιο -ή διόρθωση- είναι, εκ των προτέρων αποδεκτά.
    ΑΑ

    HAMLET OF THE MOON

    (Thanos Mikroutsikos-Manos Eleftheriou)

    You fooled the azure skies above,
    and hexed them to black flame
    since life was a gift to you,
    without the least of charge,
    the voices of a madding crowd,
    sounded all the same,
    with your drugged emotions
    that echoed falsely large.

    Mourning with every fake love,
    naked, lost and drinking
    and claiming immaterial
    deeds, from the immortal Ones,
    you stuttered opera arias,
    pretending you were singing,
    the best student of ignorance,
    who never had a chance.

    What glory you were seeking on
    the Left Bank of the River
    while the stuff you were craving for,
    you’d find in every place
    and as you expected miracles,
    in Paris, you got a shiver
    provoking the illusions
    of those who live in jails.

    And you were dressed-up, in a flash,
    as Hamlet of the full moon
    with only one and magic blow,
    turned off the stage – light
    you murmured your old monologues,
    too late or too soon
    and vanished, as a shadow,
    in the darkness of the night. []

    (Literary translation by:
    Aris Adanis- January 2020)

Σχολιάστε