Το συγγραφικό έργο του Γιώργου Καλού



Η Χατζοπούλειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Πόρου συμμετέχοντας στο πένθος για την οδυνηρή απώλεια του Γιώργου Καλού, επίλεκτου τέκνου του νησιού μας και βασικού συντελεστή στην ίδρυσή της το 1977, παρουσιάζει συνοπτικά το συγγραφικό έργο του.
Πέρα από τη συγγραφή πλήθους επιστημονικών εργασιών, πολιτικών δοκιμίων και δημοσιευμάτων σε κεντρικά και τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης (διατηρώντας μάλιστα και μόνιμη στήλη στο περιοδικό ‘’Saronic Magazine’’), ο καταξιωμένος αυτός πνευματικός άνθρωπος του Πόρου ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, προσφέροντας με τη γλαφυρή πένα του ένα πλούσιο έργο ποιημάτων, διηγημάτων, μυθιστορημάτων και άλλων μορφών του έμμετρου και του πεζού λόγου και εμπνευσμένων κυρίως από την ιστορία, τις παραδόσεις, την κοινωνική και πολιτιστική δράση και τις φυσικές καλλονές του νησιού μας. Τα τελευταία χρόνια στράφηκε και στην εκκλησιαστική λογοτεχνία, προσφέροντάς μας αριστοτεχνικές νεοελληνικές προσεγγίσεις στα ιερά κείμενα των Ψαλμών, των Ευαγγελίων και κάποιων αποστολικών περικοπών.
Τα βιβλία του που εκδόθηκαν σε πανέμορφες εκδόσεις έχουν παρουσιαστεί στο κοινό του Πόρου από το Δήμο μας, τη Δημοτική μας Βιβλιοθήκη, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Πόρου ‘’ΠΟΡΙΩΤΙΣΣΑ’’, το Σύνδεσμό των εν Αθήναις και Πειραιεί Τροιζηνίων (του οποίου και χρημάτισε επί σειρά ετών Πρόεδρος), ενώ έχουν παρουσιαστεί και σε άλλα μέρη.
Η, Αθήνα, 2013) για την περίοδο 1821-1827, όπου άνθρωποι απλοί από τον Πόρο και τα γύρω χωριά της Τροιζηνίας, στα πρώτα ελεύθερα εδάφη της πατρίδας μας, ζεύτηκαν με ενθουσιασμό το μεγάλο φορτίο της στήριξης του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του ’21.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο Saronic Magazine.




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΑ says:

    […] Καράβια με ψυχή, όμοια με τους επιβάτες τους κι αυτά.
    Άλλοτε καμαρωτά και περήφανα τραγουδούσαν, άλλοτε κακόκεφα και συνοφρυωμένα, εκτελούσαν απλώς το δρομολόγιό τους.
    Το όμορφο κανάλι του Πόρου, με τα αβαθή της Μπούγιας στην απέναντι ακτή (ΣΣ του Γαλατά), τα ανάγκαζε να περνούν ξυστά απ' τη στεριά, γλείφοντας τον στενό, πέτρινο προβλήτα ακριβώς κάτω απ' τα μπαλκόνια των σπιτιών τής παραλίας, μπροστά απ'τα μαγαζιά και την αγορά.
    […]τα καλοκαίρια με τσαμπιά τουρίστες κρεμασμένους στις κουπαστές και ξαπλωμένους ημίγυμνους στο κατάστρωμα […]
    Καράβια ερωτευμένα; Οι μεγάλοι έρωτες κρυφοί, γνωστοί, υποθετικοί, μεταφέρονταν στόμα με στόμα από τη γέφυρα μέχρι τη μηχανή τους. […] όλο το πλοίο έμοιαζε σαν πίνακας της Αναγέννησης […] και ο καπετάνιος έδινε εντολή συριγμού. Ενός απλού συριγμού που όμως έλεγε πολλά: από τους γνωστούς όρκους αιώνιας αγάπης, μέχρι "απόψε θα γυρίσω για διανυκτέρευση στον Πόρο και πρέπει να σε δω…" […]
    Το χειμώνα πάλι […] θλίψη όταν περνούσαν θαλασσοδαρμένα […] θέαμα θλιβερό, όταν τα έβλεπες να περνούν πληγωμένα […] σαν άνθρωποι που σκοντάφτουν και χτυπούν και ματώνουν.
    Στενοχωρημένα, όταν περίμεναν να τους φέρουν κάποιον ασθενή.[…] Άνοιγαν τότε τις μηχανές τους στο φουλ, για να τον πρηγορήσουν, υποσχόμενα σιωπηλά: "Μη φοβάσαι, θα προλάβουμε, όλα θα πάνε καλά…"
    Θλιμμένα καράβια; […] με τη σημαία τους μετζάστρα και το σφύριγμά τους πένθιμο, χωρίς τραγούδια και θόρυβο.
    (Απόσπασμα- In Memoriam- από διήγημα του Γιώργου Καλού.)

    (Αντιγραφή: ΑΑ
    Τα καράβια σήμερα, 27/8/2018, είναι θλιμμένα, με τη σημαία τους μετζάστρα και το σφύριγμά τους πένθιμο, κι ας είναι καλοκαίρι κι Αύγουστος.Το τελευταίο πλοίο του Γιώργου έφυγε. Αλλά όσο ζούμε, θα είναι μέσα στις θύμησες, που ξεκίνησαν από το σχολείο κι έγιναν λέξεις, που έχτισαν ζωή και έγραψαν βιβλία. Άλλωστε γι' αυτό γράφονται τα βιβλία στο χαρτί. Verba volant, scripta manent).

Σχολιάστε