Το Ποριώτικο χασάπικο



xasapiko1Γράφει ο Γιάννης Πουλάκης – 

Τούτοι οι λεβέντικο χοροί, το χασάπικο και το χασαποσέρβικο έρχονται από την αρχαία Ελλάδα.

Είναι παρόμοιοι με τον «Πυρύχειο» χορό που χόρεψαν στην αρχαιότητα ο Θησέας με τους άντρες τους στη Μήλο, όπου έκαναν στάση στον γυρισμό τους από την Κρήτη, για να γιορτάσουν τη μεγάλη νίκη του Θησέα πάνω στο Μινώταυρο και είχε απαλλάξει τους Αθηναίους από τον βαρύ φόρο αίματος που πλήρωναν μέχρι τότε στο Μίνωα.

Κακώς μερικοί πιστεύουν πως οι χοροί αυτοί προέρχονται από τη Σερβία ή την Αλβανία. Αντίθετα η αλήθεια είναι πως αυτοί οι λαοί ξεσήκωσαν τους λαϊκούς αυτούς χορούς από τους Έλληνες.

xasapiko2

 

Στη συνέχεια τους βρίσκουμε στη Μικρά Ασία, όπου ο Χασάπικος πήρε την ονομασία αυτή από τους Χασάπηδες ή Μακελάρηδες του Βυζαντίου. Όταν ήρθαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία οι Σέρβοι έδωσαν στο χορό αυτό πιο γρήγορο ρυθμό κι έτσι δια-μορφώθηκε ο χασαποσέρβικος.

Το χασάπικο, είναι ένας και θεαματικός ομαδικός χορός, που χορεύεται τουλάχιστον από δύο άτομα.. Ξεκίνησε στην αρχή σαν καθαρά ανδρικός παραδοσιακός χορός, με τη μεγάλη διάδοση του μπουζουκιού και του μπαγλαμά, άρχισε να χορεύεται στα διάφορα λιμάνια και στις πόλεις. Στις μέρες μας χορεύεται από άνδρες και γυναίκες και έχει προωθηθεί τόσο ώστε να θεωρείται, κυρίως από τους ξένους, ο πιο αντιπροσωπευτικός ελληνικός χορός, καθιερώθηκε κι έγινε γνωστός και ως συρτάκι. Με την προσθήκη του βιολιού και του σαντουριού άλλαξε σκοπό. Έγινε πιο λαϊκός, πιο ευχάριστος, πιο αποδεκτός από τον πολύ κόσμο.

xasapiko3

 

Στον Πόρο επικρατεί μια διαφορετική χορογραφία από την υπόλοιπη Ελλάδα, γνωστή και ως «Ποριώτικος Χασάπικος». Είναι επηρεασμένη από πολλά μέρη         της Ελλάδος και εμπλουτισμένη με την φαντασία            των Ποριωτών μερακλήδων. Είναι πάρα πολύ εντυπωσιακός και λεβέντικος χορός και θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο όμορφα χασάπικα στην Ελλάδα. Η Ποριώτικη χορογραφία αποτελείται, εκτός από τα κλασσικά βήματα του χασάπικου και από πολύ όμορφες κι εντυπωσιακές φιγούρες, που μόνο στον Πόρο τις βρίσκεις, όπως τα μέσα-έξω, τα σουρτά-σπαστά, ο Πειραιάς, το κουτσό, μισά κλειστά, η Κούλουρη, ο Σωτήρης και οι τούμπες πηδηχτές ή καθιστές.

Οι χορευτές επιλέγουν όποιες από τις φιγούρες θέλουν και με όποια σειρά επιθυμούν. Το σύνθημα το δίνει ο πρώτος χορευτής που θεωρείται και ο αρχηγός. Το μουσικό μέτρο του Χασάπικου είναι 2/4.

xasapiko4

 

Το Ποριώτικο χασάπικο με τις φιγούρες του και τα τσαλίμια του καθιερώθηκε σαν το καλύτερο.  Το μέσα-έξω, το σουρτό, ο Πειραιάς, το κουτσό, η Κούλουρη   κι   άλλες  φιγούρες   παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη μορφή χασάπικου και χορεύονται με περίσσια τέχνη και ομοιομορφία από τα λεβεντόπαιδα του Πόρου.

Το χασάπικο και το χασαποσέρβικο, πέρα από τα καθορισμένα βήματα, που είναι απλά, αυτό που του δίνουνε ιδιαίτερη ομορφιά είναι οι φιγούρες που είναι πολύ θεαματικές και χαίρεσαι να τις βλέπεις. Πρέπει όμως όλοι οι χορευτές να είναι εναρμονισμένοι στις κινήσεις τους, να σηκώνουν όλοι μαζί το πόδι τους στο ίδιο ύψος, με τον ίδιο τέμπο και όταν έχουν εξασκηθεί χορεύοντας πολλά χρόνια μαζί είναι χάρμα να τους βλέπεις και να μην ξεκολλάς τα μάτια σου από πάνω τους.

xasapiko5

 

Το Ποριώτικο Χασάπικο, από τις αρχές της δεκαετίας του 60, χορευόταν από ντόπιους σε καράβια, ταβέρνες, γιορτές και πανηγύρια και για το μεροκάματο ή μάλλον το νυχτοκάματο.

Πάντως μέχρι και σήμερα οι Ποριώτες χορεύουν ακόμα τα χασάπικα και τα χασαποσέρβικα σε γάμους, βαφτίσια και γενικά σε όλα τους τα γλέντια, γιατί αυτοί οι χοροί τους εκφράζουν καλύτερα, γλεντάνε με αυτούς καλύτερα, νοιώθουν να μένουν ζωντανοί και τους κάνουν να έχουν αναπτυγμένη την αίσθηση της ενότητας. Τα βήματά τους είναι απλά και οι φιγούρες τους μοναδικές και πολύ θεαματικές. Είναι η απλότητα, ο συγχρονισμός, το γνήσιο λαϊκό στοιχείο που ‘χουν τούτοι οι χοροί που τους θαυμάζεις αυθόρμητα και τους χειροκροτείς.

Συνηθισμένος χορός στους μερακλήδες Ποριώτες ήταν και ο Ζεϊμπέκικος. Όταν χόρευε, έφερνε τη βόλτα του στον τόνο της .μουσικής με σάλτο κι άλλο σάλτο, ψαλίδι και παλαμάκι μαζί, μετά έσκυβε να βαρέσει παλάμη στο πάτωμα. Χτύπαγε κοφτό τακούνι, έγερνε τους ώμους και τα χέρια του στο τέμπο της μουσικής και ξανά άντε πάλι χοροπήδημα και άντε πάλι από την αρχή.

xasapiko6

 

Πάνω στη βόλτα χτύπαγε δυνατά με το δεξιό χέρι πότε το παπούτσι του αριστερού ποδιού και πότε του δεξιού. Ύστερα χτύπαγε με δύναμη το δεξιό πόδι με το τακούνι του παπουτσιού του στο πάτωμα, σηκωνόταν απότομα κι έκανε με μαεστρία την ψαλιδιά  του στον αέρα. συνήθως δυο-τρεις από την παρέα του, σηκωνόντουσαν, του χτυπούσαν ρυθμικά παλαμάκια και φώναζαν όπα, όπα, για να μη χάσει τη καλοζυγισμένη φιγούρα του, ή να μη μετρήσει λάθος το πάτημά του. Αυτός όμως χόρευε μόνο για πάρτη του, το ‘νοιωθε σκέτη τελετουργία.

xasapiko7

 

Μερικές φορές γινόντουσαν γεροί σαματάδες, σπάζανε πράματα και κάποιοι απ’ αυτούς αρρωσταίνανε από το πολύ ξεφάντωμα. Το τραγούδι παρότρυνε πάντα τον κόσμο για χορό.

Ο Βαγγελάκης ο Τζώτης ήτανε κοντούλης με στριγκιά φωνή. Ήταν ένα από τα καλύτερα ξυράφια του Πόρου. Όταν πήγαινε στην ταβέρνα είχε πάντα ένα λουλούδι  στο  πέτο  του κι ένα μικρό κίτρινο κομπολόι

στην τσέπη του. Σου έδινε την εντύπωση του άμυαλου πιτσιρικά που ήθελε να το παίζει μεγάλος. Παινευότανε συνέχεια, όμως ήτανε καλόκαρδος, πρώτος στα χωρατά και τις πλάκες, χόρευε πάντα ζεϊμπέκικο  και γενικά ήτανε η ψυχή της παρέας.

Αυτός ο τρόπος της νυχτερινής διασκέδασης με τα χασάπικα και τα χασαποσέρβικα αγαπήθηκε από τον κόσμο, για την αυθεντικότητα και την ομορφιά τους.

Το χασάπικο και το χασαποσέρβικο είναι χοροί που έχουν αντέξει στο χρόνο, σχεδόν αναλλοίωτοι.-

Φωτογραφίες από τη σελίδα Ποριώτες μιας άλλης εποχής

 




Comments (10)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. B.T. says:

    Κύριε Πουλάκη σε ποιες πηγές βρήκατε τη σχέση του χασάπικου με τον πυρήχειο χορό γιατί με ενδιαφέρει η ιστορία του χορού.Ευχαριστώ

  2. Ιωάννης Πουλάκης says:

    “Σύμφωνα όμως με την επίσημη εκδοχή ο Θησέας φεύγοντας από την Κρήτη προσέγγισε στη Δήλο, όπου προσέφερε θυσία στο θεό Απόλλωνα και του αφιέρωσε το άγαλμα της Αφροδίτης, που είχε πάρει από την Αριάδνη. Εκεί χόρεψε με τα παιδιά ένα χορό, που αναπαριστούσε τις στροφές και τους διαδρόμους του λαβύρινθου κι χορευόταν ρυθμικά με πολλά στριφογυρίσματα και ξετυλίγματα. Αυτό το είδος του χορού, όπως αναφέρει ο Δικαίαρχος, οι Δήλιοι τον λέγανε «γέρανο» και ο Θησέας τον χόρεψε γύρω από το βωμό του Κερατώνα, που ήτανε φτιαγμένος ολόκληρος από συναρμολογημένα αριστερά κέρατα ζώων. Ο «γέρανος» ήταν από τους αρχαιότερους Ελληνικούς χορούς, που τους έλεγαν <>, γιατί οι χορευτές μιμούντο τα εύστροφα σκιρτήματα ή τα δυσκίνητα βαδίσματα των ζώων.
    Ονομάστηκε «γέρανος» γιατί υπενθύμιζε την ομαδική πτήση των γερανών, που είναι μεγάλα κοπαδιάρικα πουλιά. Στη Δήλο ο Θησέας διοργάνωσε αγώνες και για πρώτη φορά δόθηκε από τον ίδιο στους νικητές ως έπαθλο κλάδος από φοίνικα”. (Πλουτάρχου “Βίοι Παράλληλοι” κεφ. 1 στίχος 21
    Εκεί αναφέρεται σαφώς ότι χορευόταν ρυθμικά, με πολλά στριφογυρίσματα και ξετυλίγματα. Τον ονόμασαν “Γέρανο” γιατί όπως χόρευαν έμοιαζαν με την ομαδική πτήση γερανών, που σημαίνει ότι οι χορευτές πρέπει να ήταν πιασμένοι έχοντας ο ένας τα χέρια του πάνω στους ώμους του επόμενου χορευτή. Και κάπου αλλού το διάβασα, δεν θυμάμαι αν ήταν σε εφημερίδα, περιοδικό ή φεϊσμπουκ, όμως το έβαλα, γιατί ήθελα να δείξω ότι το χασάπικο και το χασαποσέρβικο δεν ούτε σέρβικοι χοροί,ούτε τούρκικοι, αλλά πιο πολύ σχέση έχει με την αρχαία Ελλάδα.
    Δεν ξέρω αν είναι σωστή αυτή η εκδοχή, όμως μου άρεσε και την έβαλα στην αρχή. Εξ’ άλλου τα δικά μου κείμενα είναι πιο πολύ λαογραφικά και παραδοσιακά, παρά ιστορικά, όπου χρειάζονται ιστορικές αποδείξεις.
    Δεν ξέρω αν σε ικανοποίησα, όμως μόνο αυτά έχω υπ’ όψη μου. Σκοπός μου ήταν να δείξω την ομορφιά και την ιδιαιτερότητα του ποριώτικου χασάπικου, που χορεύεται διαφορετικά από ότι χορεύεται σε άλλα μέρη της Χώρας μας.

  3. ΑΠΑ. says:

    Ικανοποιήθηκες Β.Τ; Περίμενες ίσως κάποια πιο υπεύθυνη απάντηση. Όμως πάλι καλά, να λες.
    Πάντως επειδή η επιστήμη της Λαογραφίας έχει έδρα σε όλα τα Πανεπιστήμια του Κόσμου -και στα Ελληνικά- και αποτελεί δύσκολο μάθημα που απαιτεί μελέτη και εργασίες και έρευνες, και επειδή οι γερανοί του… Ιβύκου δεν φαίνεται να έχουν καμία συνάφεια εν προκειμένω, εγώ, στην άλλη στάση, λέω να κατέβω!
    ΑΠΑ.

    (Σημείωση: Αφού οι περισσότεροι επισκέπτες του αξιολογότατου και φιλόξενου POROSNEWS σχολιάζουν με αρχικά ή ψευδώνυμα, ε! ας το κάνω κι εγώ, γιατί έχω παρατηρήσει ότι επειδή γράφω κάποιες αλήθειες , ορισμένοι φίλοι- πατριωτάκια, έχουν αρχίσει και μου κόβουν σιγά-σιγά την καλημέρα, στο νησί. Κακό αυτό!)

  4. B.T. says:

    Πρώτ’ απ’ όλα ευχαριστώ για την απάντηση , αλλά -και με όλο το σεβασμό- λίγο τα μπερδέψατε κ. Πουλάκη…(μιλήσατε για πυρρίχιο και μου απαντήσατε για τον Γέρανο).Επίσης όταν “δημιουργήθηκαν” αυτοί οι χοροί που ήταν Τουρκία, Ελλάδα ή Αλβανία και πως αλληλεπιδρούσαν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών χρίζει έρευνας…
    Όμως ,ποιητική αδεία ,δέχομαι την απάντηση.
    Από μια μικρή έρευνα που έκανα βρήκα ότι τον Πυρρίχιο τον χόρευαν οι Κουρήτες(οι οποίοι φορούσαν πανοπλία) στη σπηλιά του Δία, για να κρύψουν το κλάμα του και να μην τον ακούσει ο Κρόνος και έχει ομοιότητες με Ποντιακό χορό.
    Τον Γέρανο τον χόρεψε ο Θησέας , οι κινήσεις του χορού παραπέμπουν στη διαδρομή που ακολούθησε στο λαβύρινθο και ο χορός που παραπέμπει σ’ αυτόν είναι ο Τσακώνικος (Σου ‘πα μάνα μ’)
    Όσο για το “τσουχτερό” σχόλιο του ΑΠΑ έχω να πω ότι όπως για όλα στη σύγχρονη Ελλάδα και γι’ αυτό θα μπορούσε να υπάρχει σχέση.Όμως είπαμε… ποιητική αδεία…
    Επίσης μου αρέσει που χρησιμοποιείς ψευδώνυμο…
    Ευχαριστώ

  5. babis says:

    Απάντηση Γιάννη Πουλάκη:

    Απάντηση προς τις κυρίες Β.Τ. και ΑΠΑ, σχετικά με τον ποριώτικο χασάπικο και τη λαογραφία.:

    Σιγά, ρε κορίτσια, μη βαράτε σκληρά κι αλόγιστα με τα ψευδώνυμα και την ανωνυμία σας, λες και μπήκα στ’ αμπέλι σας κι έκλεψα σταφύλια.
    Προκειμένου να παρουσιάσω τον «ποριώτικο χασάπικο», με την ομορφιά, τις φιγούρες και την ιδιαιτερότητά του, έκανα το τραγικό λάθος, στην εισαγωγή, σε μια αράδα όλη κι όλη, να τον παρομοιάσω κάπως με τους αρχαίους ελληνικούς χορούς, από όπου πιθανώς να έχει την προέλευσή του. Εσείς θέλετε να παραδεχτούμε πως ο χασάπικος χορός προέρχεται από τους Έλληνες και τους Τούρκος χασάπηδες της Πόλης, από τους Σέρβους τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους. Μπορεί να είναι κι έτσι. Κανένας δε μπορεί να ξέρει ακριβώς την προέλευσή του, αφού δεν υπάρχει καμιά αξιόλογη πηγή που να το επιβεβαιώνει, εκτός από τούρκικες ή σέρβικες εκδοχές
    Όσον αφορά την ΑΠΑ με το απαράδεκτο ύφος, την πληροφορώ πως η πραγματική λαογραφία και λαϊκή παράδοση, δεν είναι αυτή που διδάσκεται στις αίθουσες των Πανεπιστημίων με ξύλινη γλώσσα, κανόνες και καθωσπρεπισμούς από κάτι καθηγήτριες σαν την κυρία Ρεπούση. Τα σχολικά γράμματα είναι σήμερα καχεκτικά και οι γνώσεις που μας δίνουνε για την Ελλάδα και την ιστορία της, τη λαογραφία και τη πολιτιστική μας κληρονομιά είναι σκόπιμα αχαμνές, αν όχι ανύπαρκτες, αφού σκοπό τους έχουν να ξεριζώσουν όλα αυτά τα στοιχεία που συνδέουν το έθνος και να μας παραδώσουν έρμαια στις δαγκάνες της παγκοσμιοποίησης.
    Η πραγματική λαογραφία είναι αυτή που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, από τον παππού σε εγγονό και μετά πάλι από το νέο που έγινε παππούς στο δικό του εγγονό. Η ιστορία, τα πρόσωπα, η λαογραφία, ο πολιτισμός, τα τοπωνυμία, οι γλωσσικοί ιδιωματισμοί και η ντοπιολαλιά, τα ήθη και τα έθιμα, οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια, η πορεία μέσα στο χρόνο, είναι τα χαρακτηριστικά που μπορεί να βρει κανείς όλα μαζί στον Πόρο.
    Μέσα από ένα γλωσσικό και γνωστικό θησαυρό, που κατεβαίνει, όπως το τρεχούμενο νερό, γάργαρος και δροσερός από τις ζωογόνες πηγές της υπαρξιακής και γλωσσικής μας καταβολής, και όχι από πανεπιστημιακές έδρες, διασώζει και μεταλαμπαδεύει σ’ εμάς ήθη, έθιμα, ζακόνια, φράσεις και παροιμίες του τόπου μας, που δεν μπορείς να τα βρεις στα Πανεπιστήμια.
    Με το πέρασμα των χρόνων, κατάλαβα την αξία της προσφοράς των αγράμματων κι απλοϊκών ανθρώπων, όπως των ψαράδων, των πολυταξιδεμένων ναυτικών, των τσοπάνηδων, των σκαφτιάδων, των χτιστάδων, των αγροτών, των μικρομαγαζατόρων, και των άλλων μη σπουδαγμένων, στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς ενός τόπου. Κατάλαβα ότι αυτοί μπορούσαν να μου δώσουν απλόχερα αυτό που γύρευα και όχι οι γραμματιζούμενοι καθηγητάδες, που και μ’ αυτούς έχω αρκετές φορές παρέα.
    Έτσι για πενήντα περίπου χρόνια έμπαινα σε καφενέδες και παλιές, μικρές ταβέρνες, σ’ αυτά τα «ιατρεία ψυχής», έχω ακούσει για πολλά χρόνια γερόντια, φορτωμένα με πολλές δεκαετίες στην πλάτη τους, με μπόλικες όμως μνήμες, εμπειρίες, εικόνες και βιώματα μιας άλλης εποχής που πέρασε, να χρησιμοποιούν μια «ντοπιολαλιά», που κατεβαίνει κατευθείαν από το παρελθόν ανόθευτη, και περιεκτική σε νοήματα και σοφία. Οι γέροντες, χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα με ορθοέπεια τον παλιό και πολύτιμο αυτό λαογραφικό θησαυρό, που έρχεται από το παρελθόν, ανόθευτος και καθαρός, αμπαστάρδευτος από τη μανία του ξενόφερτου, που τείνει και προσπαθεί με τη παγκοσμιοποίηση και άλλες μεθόδους να ρημάξει τον τόπο και να μας ξεκόψει από τις ρίζες μας.
    Αυτοί με τον δικό τους ιδιαίτερο κι απλοϊκό λόγο διασώσανε μέχρι και στις μέρες μας, το μεγαλύτερο μέρος από τις παραδόσεις, τους θρύλους, τα βιώματα, τα ήθη και τα έθιμα, φράσεις και παροιμίες των παλιών ανθρώπων. Έχουμε χρέος και ευθύνη τις αξίες και τις παραδόσεις του βαθύριζου τόπου μας, που κι εμείς πήραμε από τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας να τις διαφυλάξουμε και να τις παραδώσουμε σαν παρακαταθήκη στους νεότερους και όχι να μάθουμε από κάτι σαν την κ. Ρεπούση πως στη Σμύρνη έγινε «συνωστισμός» και δεν πειράζει και ν’ αγνοεί πως η Ελλάδα θρήνησε δύο περίπου εκατομμύρια νεκρούς κι αγνοούμενους,
    Κυρία ΑΠΑ η γλώσσα, η ιστορία και η λαογραφία του τόπου μας είναι η παλίνδρομη σχέση γόνων, προγόνων κι επιγόνων του Έθνους μας και μερικοί σαν εσάς καθηγητάδες την προδώσατε.
    Προτιμώ λοιπόν, τα πενήντα αυτά χρόνια που έζησα κοντά σ’ αυτούς τους απλοϊκούς ανθρώπους και δεν τα αλλάζω με τα τέσσερα χρόνια της πανεπιστημιακής σχολής της λαογραφίας που σπουδάσατε. Αυτά για να μην απαξιώνετε το συγγραφικό μου έργο των τριάντα χρόνων, όπου έχω γράψει και γράφω σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.
    Εγώ, δεν υπογράφω με ψευδώνυμο, αλλά με το όνομά μου και την φωτογραφία μου κι αν θέλετε περισσότερα το τηλέφωνό μου είναι 210 4538210

  6. ΑΠΑ says:

    Τι να σχολιάσει κανείς εδώ!
    Ο χριστιανός τα είπε όλα: Ένας είναι ο… Λαογράφος(!) Δεν υπάρχει δεύτερος.
    Τρέμετε καθηγητές, ερευνητές, ιστοριοδίφες.
    Τρέμε Νικόλαε Πολίτη, Γεώργιε Μέγα, Στίλπωνα Κυριακίδη, Γεώργιε Σπυριδάκη, Δημήτριε Οικονομίδη.
    Φοβού Κ. Ρωμαίε, η Ιουλιέττα παραμονεύει.
    Στέφανε Ήμελλε, κοίτα τι σου… έμελε!

    “Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις”. Να μια ακόμα επιβεβαίωση αυτής της ρήσης.
    Και βέβαια όποιος δεν γνωρίζει πως δεν γνωρίζει, νομίζει ότι… γνωρίζει! Λογικό δεν είναι;
    Μόνο που όποιος το καβαλήσει το καλάμι, όταν θα ξεπεζέψει, άντε να βρει να το παρκάρει…[]
    Με την ευχή, άλλο κακό να μη μας βρει,
    Άπα Ντήση
    (Για να μη λες ότι δεν βάζω ολόκληρο το όνομα. Φωτογραφία όμως εγώ δεν δίνω όπου κι όπου.)

  7. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΦΙΛΕ ΓΙΑΝΝΗ, ΔΩΣΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΕΝΑ E-MAIL, ΓΙΑΤΙ ΜΕΡΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΣ. ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΥΑΛΟ ΟΣΟΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕΘΑ ΜΕ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ, ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΗ ΕΞΑΙΡΕΤΕΟΙ ΑΥΤΟ ΚΑΝΟΥΝ; ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ; ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ. ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ: ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ. ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΗΛΕΚΡΟΝ. Δ/ΝΣΗ (Ε- ΜΕΙΛ) ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ. ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΑΛΛΑ ΤΙ… ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ.
    ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

  8. Ιωάννης Πουλάκης says:

    Εγώ δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι είμαι ο Ν. Πολίτης, ούτε διανοήθηκα ποτέ να συγκριθώ μαζί του. Όμως με το αντικείμενο αυτό ασχολούμαι πάνω από 30 χρόνια και όσο να ναι κάτι θα ξέρω, Εξ’ άλλου αν πρόσεξες, πάντα στο κάτω μέρος αναφέρω ποιος παλιός Ποριώτης μου έδωσε την πληροφορία ή την πηγή που το αναφέρει. Πάντως απορώ, γιατί προφορικά άλλα μου έλεγες και στον πρόλογο του βιβλίου μου, που πράγματι με βοήθησες πολύ, άλλα έχεις γράψει.
    Επίσης θέλω να σε πληροφορήσω, πως αυτά που γράφω είναι το προσωπικό μου χόμπι και σε βεβαιώνω πως, ούτε λεφτά έχω βγάλει από αυτά, ούτε θα βγάλω, ούτε επιδιώκω την προσωπική μου προβολή. Ξέρω τι είμαι. Ξεκίνησα ναυτικός, έγινα Λιμενικός, μετά ψαράς κι εραστής της λαογραφίας και τώρα ταβλαδόρος. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
    Περιμένω με ενδιαφέρον να μου γράψεις και αυτό που είμαστε και αυτό που δεν είμαστε. Οι κρίσεις σου θα είναι σεβαστές. Ο υποτίθεται φίλος σου και υποτίθεται συμμαθητής σου. Γιάννης Πουλάκης
    Το ιμειλ μου είναι giannispoulakis@gmail.com
    και το τηλέφωνό μου 4538210.
    Πιο καλά όμως να τα λέγαμε ενώπιος ενωπίω.

  9. Άρις Αντάνης says:

    ΑΓΑΠΗΤΕ ΓΙΑΝΝΗ, ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ (ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΚΟΨΕΙ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗ)
    ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΟΣ. ΕΓΡΑΨΑ ΟΤΙ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΘΑ ΔΙΚΑΡΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΟΥ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙ, ΝΑ ΤΟΝΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗ. ΑΚΟΜΑ ΕΓΡΑΨΑ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΚΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ “ΣΤΟ ΠΕΤΡΟΚΑΡΑΒΟ”, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ, ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ, 3-4 ΦΟΡΕΣ,. ΑΥΤΑ ΠΡΟΣ ΩΡΑΣ. ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΘΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΣΤΟ Ε-ΜΕΙΛ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕΣ, ΔΙΟΤΙ ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ΜΗ ΕΝ ΔΗΜΩ. ΚΑΙ ΕΓΩ -ΔΕΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ- ΕΙΜΑΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣ, ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ. ΑΛΛΟΙ ΞΕΚΟΒΟΥΝ ΓΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΣΕ ΜΕΝΑ ΛΟΓΟΥΣ.
    ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΥΠΗΡΞΑΜΕ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ Π Ο Ρ Ι Ω Τ Ε Σ. ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
    ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ … ΓΡΑΨΙΜΟ. (ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ… ΓΡΑΦΕΙΣ)
    ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

  10. Άρις Αντάνης says:

    ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΧΕΙ ΜΕΡΙΚΑ ΛΑΘΑΚΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΔΑ ΜΕΤΑ. ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΕΙΝΑΙ Ο… ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΛΟΓΩ ΒΙΑΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΛΟΓΩ “ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ”.
    ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΥΝΤΟΜΑ.

Σχολιάστε