Το πηγάδι που γελάει



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου – 

Είναι ένα πηγάδι, όμορφο σαν να βγήκε από ζωγραφιά, σ’έναν τόπο που συνήθως δεν ελπίζει κανείς να δει ένα πηγάδι.

Ελπίζει να βρει ένα παγκάκι το πολύ πολύ, και θα ήταν ήδη ευχάριστα ξαφνιασμένος…

Κι όμως. Στέκεται εκεί και αντλεί αθάνατο νερό από τον πόνο και τη φθορά,

Ομορφαίνει από το ανέλπιστο θάρρος και την αναπάντεχη δύναμη,

Γλυκαίνει από την αγάπη και τη συμπαράσταση,

Αδειάζει μέχρι στραγγίσματος, και ξαναγεμίζει μέχρι υπερχείλισης, σε λίγες ώρες μέσα,

Κουράζεται από την παρατεταμένη υπεράντληση,

Παραμένει σε αναστολή μέχρι νεωτέρας,

Ξαναρχίζει να αντλεί με βαρύ μαγκάνι,

Παραπλανιέται και πελαγοδρομεί στον επαναπροσδιορισμό του συστήματος,

Κοροϊδεύει την πραγματικότητα, όταν δεν μπορεί να την παρακολουθήσει,

Καταβρέχει την ασχήμια, να πλυθεί μπας και σωθεί,

Και γελάει ανακουφισμένο και ανάλαφρο κάθε φορά που μια ακόμη μέρα τελειώνει χωρίς ολοκληρωτική καταστροφή.

Και το γέλιο αυτό με τη σειρά του, κρατάει την θρασύδειλη την καταστροφή μακριά.




Σχολιάστε