Το αντίο Ποριωτών στον Κώστα Ευριπιώτη



Έφυγε εχθές από τη ζωή ο ηθοποιός Κώστας Ευριπιώτης σε ηλικία 56 ετών. Ο αγαπημένος ηθοποιός είχε τιμηθεί πριν από 4 χρόνια από τον Δήμο Πόρου, κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής πρεμιέρας της ταινίας “Οι γαμπροί της Ευτυχίας” του Στράτου Μαρκίδη που είχε γυριστεί στον Πόρο.

Η εκδήλωση είχε πραγματοποιηθεί στο ΣΙΝΕ ΔΙΑΝΑ και την είχαν τιμήσει με την παρουσία τους, εκατοντάδες Ποριώτες.

Δημοσιεύουμε το σχόλιο του κ. Νάσου Αργυρόπουλου και φωτογραφίες του Κώστα Ευριπιώτη με τον Βαγγέλη και τη Σοφία του ΣΙΝΕ ΔΙΑΝΑ

“Ήταν 7/9/15 , όταν οι πρωταγωνιστές της ταινίας “Οι γαμπροί της Ευτυχίας”, ριμέικ της ταινίας (1962) του Νίκου Τσιφόρου, είχαν έρθει στον Πόρο, για την βραδιά που είχε ο Δήμος μας, προς τιμήν του παραγωγού και σκηνοθέτη Στράτου Μαρκίδη, ο οποίος έχει γυρίσει στον Πόρο όχι μόνο την συγκεκριμένη ταινία, αλλά κι’ άλλες πολλές τηλεοπτικές παραγωγές και μου “πόζαραν” στο Passagio cafe!


Στο κέντρο της φώτο, πάντα χαμογελαστός, ο Κώστας Ευριπιώτης που από χθες “έφυγε” από κοντά μας αφού εδώ και μήνες “έπαιζε” τον τελευταίο και πιο δραματικό ρόλο της ζωής του, στο “Σπηλιοπούλειο Νοσοκομείο”!
Ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα πάνω από χρόνο με διάφορα προβλήματα υγείας και τελικά η επάρατος νόσος τον “ενίκησε” ως συνήθως!
Μαζί του από αρ. Άγγελος Θεοδωρόπουλος, Κώστας Αποστολάκης, Γιάννης Τσιμιτσέλης και Κατερίνα Γερονικολού!
Χθες αργά το βράδυ έπαιρνα τον Στράτο να του πω το δυσάρεστο νέο για τον φίλο μας τον Κώστα και το τηλέφωνο του “βούιζε”, γιατί κι’ αυτός έπαιρνε εμένα για τον ίδιο λόγο… ας αναπαυθεί η “ψυχούλα του” και ας τον θυμούνται τα παιδιά του, οι γονείς του και οι πολλοί φίλοι του που τον “έχασαν”!
Υ. Γ. Όταν γνώρισα τον Κώστα του είπα ότι είμαι φίλος με την πεθερά του, την ηθοποιό Χλοη Λιάσκου αφού είχε παντρευτεί την κόρη της Βαλια Κωστοπούλου, με την οποίαν είχε χωρίσει, αλλα σ’ όλες τις τελευταίες του ημέρες, ήταν δίπλα του όπως και τα δύο τους αγόρια Ιωνας και Αδαμαντιος! Αντίο φίλε μου!”




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Είναι εκπληκτικό ότι κάποιες φορές συμβαίνουν απανωτά θλιβερά γεγονότα, που δεν μας αφήνουν να συνέλθουμε. Γι αυτό και οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων έλεγαν “ενός κακού μύρια έπονται”.
    Δεν προλάβαμε να απομακρύνουμε κάπως τη στενοχώρια μας που ένας καλός άνθρωπος και πολύ καλός ηθοποιός έχασε τη ζωή του και στέρησε από τους δικούς του, τους φίλους και τους θαυμαστές του, την ευγενική του παρουσία και δεν θα συνεχίσει πλέον το πολιτιστικό έργο που με τόση επιτυχία είχε εδραιώσει.
    <<>>
    ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΚΑΙ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΑΓΚΛΗΣ
    Μετά την απώλεια του Κώστα Ευριπιώτη, που όπως αναρτήθηκε στο porosnews είχε τιμηθεί από τον Δήμο Πόρου, τις προάλλες, οι Ποριώτες της ηλικίας μου, χάσαμε ακόμα ένα φίλο: τον Βαγγέλη Δάγκλη, πιο γνωστό ως Γκέλη.
    Με τον Γκέλη παίξαμε μπάλα, τραγουδήσαμε στη χορωδία του Δήμου Πόρου, ήπιαμε κρασάκι σε παρεούλες, περπατήσαμε στη παραλία και συζητήσαμε.
    «Όπως πέφτει ένα φύλλο έτσι χάνεις κι ένα φίλο». Έγραφε η ποιήτρια Σώτια Τσώτου στο γνωστό τραγούδι του Κ. Χατζή.
    Αυτά όμως συμβαίνουν κάθε μέρα στη ζωή των ανθρώπων. Αυτό που πραγματικά μάς θλίβει, ειδικά για τον συμπατριώτη και φίλο μας, είναι ότι δεν συναντάμε πια «παιδιά» σαν τον Γκέλη. Ανθρώπους με την πραότητά του, την καλοσύνη του, με το γνωστό γνήσιο και ειλικρινές χαμόγελο, με την αξιοπρέπεια, με την ακεραιότητα, με μια καλή κουβέντα πάντα στο στόμα. Δεν συναντάμε πια ανθρώπους με αρχές και με αξίες που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει και που τις τήρησε πάντοτε, με πίστη, σε ολόκληρη τη ζωή του, στην καριέρα του, και στην κοινωνία όπου έζησε.
    Σκέφτομαι, πως, για μερικούς ανθρώπους, η ευχή «Θεός ‘σχωρέστον» ακούγεται μάλλον τυπική, όταν δεν βρίσκει κανείς τίποτα ουσιαστικό να τους συγχωρέσει. Αυτό αισθάνομαι κι εγώ για τον παιδικό μας φίλο το Βαγέλλη Δάγκλη, τον Γκέλη.
    Και στο μυαλό μου έχει μείνει ανεξίτηλο το χαμόγελό του, αλλά και η ειλικρινής χαρά του, που ήταν σεβαστικά αμοιβαία, όταν τύχαινε να συναντηθούμε, μετά από καιρό και ανταλλάσσαμε μια απλή καλημέρα. Αληθινή, όχι τυπική.
    <<>
    Από την αμηχανία τού διλήμματός μου, όπως γνωστοποίησα και σε άλλους κοινούς γνωστούς μόλις έμαθα το θλιβερό μαντάτο, αν έπρεπε να πω κάτι ή να μη μιλήσω καθόλου ( διότι η σιωπή είναι η δεξαμενή της ευγλωττίας) μόνο μια μικρή προσευχή ήταν ικανή να με βγάλει. Πρόκειται για λίγες λέξεις με τις οποίες θα ήθελα να συμμετάσχω στη λύπη της αγαπημένης του συζύγου, και όλης της οικογένειας και των συγγενών, καθώς βέβαια και των άλλων πολλών κοινών μας φίλων, που κι εγώ, λόγω ειδικών συνθηκών, έχω καιρό να συναντήσω:
    “Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού. Άλλον γαρ, εκτός Σου, βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν.”
    Άριστείδης Παναγ. Αντάνης
    Εκ Πόρου
    arimari@otenet.gr

Σχολιάστε