Το αγριογούρουνο κατατρώει το Λεμονοδάσος



Έχει γίνει ήδη γίνει Μάστιγα για το Λεμονοδάσος και για μεγάλο κομμάτι της Τροιζηνίας.

Γράφει ο Τάσος Γκούμας – 

Παμφάγο. Εξαφανίζει ότι χρειάζονται για να ζήσουν και άλλα άγρια είδη, ο Λαγός, η Αλεπού κ.α.. Αυτό λέγεται ανατροπή της Οικολογικής ισορροπίας. Οι οικολογικές οργανώσεις οφείλουν να πιέσουν με τον αποτελεσματικό τρόπο που καλά ξέρουν,, ώστε να επανέλθει η Οικολογική ισορροπία.

Η περιγραφή που ακολουθεί γίνεται με όση παραστατικότητα μπορούμε και χωρίς ίχνος υπερβολής.

Είναι βέβαιο ότι η πραγματικότητα είναι χειρότερη από την περιγραφή. Αν δεν παρθούν ΧΤΕΣ τα κατάλληλα μέτρα θα γίνει, αν δεν έχει γίνει ακόμα, ‘’της Αυστραλίας’’.

Ο Στάυρος Κ. που είχαμε αναγγείλει ότι θα φυτέψει 10 στρεμμ. Λεμονίτσες στο κτήμα του που βρίσκεται στο Λεμονοδάσος κάτω από την πηγή του ”Κρό”, μας είπε προχτές, σε συμβούλιο του Τ.Ο.Ε.Β. και του Συλλόγου ‘’Φίλοι του Λεμονοδάσους’’ με καταφανή στεναχώρια, ότι δεν μπορεί πλέον να φυτέψει. Κάθε βράδυ το γουρούνι του ”οργώνει” το χωράφι.

Η πηγή του ”Κρό” βρίσκεται λίγο Δυτικά και λίγο πιο κάτω από του ”Καρδάση”. Δηλαδή οι επιδρομές έχουν ήδη φτάσει στο μισό Λεμονοδάσος με δυναμική σύντομα να φτάσουν μέχρι τη θάλασσα.

Ο Γιάννης Κ. δίπλα στο ”Κρό” κι αυτός μου έλεγε: ”Πάει απελπίστηκα. Κάτι πρέπει να κάνουμε. Το περιβόλι είναι για λύπηση. Σκαμμένο όλο, με τα πεζούλια κατεστραμμένα, τα φυτά με φαγωμένες τις ρίζες και τα μικρά φυτά ξεριζωμένα”.

Κατεστραμμένο πεζούλι πάνω από το παραδοσιακό κοντίτο

Κι άλλο.

Κι άλλο.
Και άλλα, πολλά.

Πλίνθοι, κέραμοι και πέτρες ατάκτως ερριμένα.

Και άντε εσύ αγρότη να το ξαναφιάξεις, με τσιμέντο βέβαια αυτή τη φορά, και έτσι να χαθεί ένα αποτύπωμα της παληάς τέχνης των αγροτών που έφιαχναν πεζούλια με μόνο πέτρα και χώμα από το περιβάλλον.

Και δίπλα σε μια Λεμονίτσα μια γούβα από το γουρούνι που τρώει τις ρίζες.

Το ίδιο γίνεται και στην Κρητική Εληά που έχει τις ρίζες πάνω-πάνω.

 

Στην Τροιζήνα;

 

Και εκεί τα ίδια.

 

Το αγριογούρουνο ορμώμενο από τις Αδέρες, όπου και ενδημεί πλέον,  κατεβαίνει προς τα κάτω προς τον κάμπο αλλά και στις καλλιεργούμενες πλαγιές και καταστρέφει ολοσχερώς νεοφυτεμένα δενδρύλια, καλλιέργειες κηπευτικών, λουλουδιών αλλά και υποσκάπτει γύρω από τους κορμούς και μεγάλης ηλικίας δένδρων που υπάρχουν από το μακροχρόνιο κόπο και φροντίδα των αγροτών.

Κατεβαίνει τη νύχτα κάνει τις ζημιές και το πρωί επιστρέφει ψηλά στο βουνό. Την ημέρα δεν υπάρχει γουρούνι στις καλλιέργειες.

Να φανταστούμε τον αγρότη που επισκέπτεται το πρωΐ τον αγρό του για να συνεχίσει τις καλλιεργητικές φροντίδες ή, ακόμα χειρότερα, να συλλέξει το προϊόν και βρίσκει την καλλιέργεια πλήρως κατεστραμμένη μετά από κόπους και έξοδα εβδομάδων, μηνών, ετών.

Πως θα αισθανόμαστε;

Με τι έσοδα θα ζήσει; Και οι κόποι του πως θα ανταμειφθούν;

Να δούμε λοιπόν εν περιλήψει ζημιές και τις εξ αυτών συνέπειες που προκαλούν τα γουρούνια.

  • Καταστρέφουν νεοφυτεμένα ολοσχερώς.
  • Τρώνε ρίζες μικρών φυτών σ’ ολόκληρο το βουνό. Εκεί που πριν περπατούσαν περιπατητές και όσοι ήθελαν να μαζέψουν κάνα χορταράκι του βουνού τώρα βρίσκουν οργωμένα από το γουρούνι δρομάκια που δεν είναι για περπάτημα.
  • Αλλά επειδή το γουρούνι είναι παμφάγο δεν αφήνει τίποτα και για τα άλλα άγρια ζώα. Που βρίσκεται τώρα η Οικολογία;
  • Καταστρέφουν τα χωρίς τσιμέντο πεζούλια που οι παληοί αγρότες κατασκεύαζαν με σκοπό αφ’ ενός να φιάξουν το χωράφι τους διορθώνοντας την κλίση που ήταν δυσμενής για την καλλιέργεια αλλά και για να οριοθετήσουν την ιδιοκτησία τους και να μην έχουν κάθε τόσο πονοκέφαλο με τους γείτονες. Στα πεζούλια τα γουρούνια βρίσκουν ένα μεζέ σπουδαίο. Τα σαλιγκάρια. Πηγή πρωτεϊνών και υγρασίας. Και τα καταστρέφουν.

Η διόρθωση της κλίσης του αγρού έχει εκτός των άλλων και τη σπουδαία σημασία ότι σε επικλινές έδαφος δεν συγκρατείται το νερό της βροχής ούτε και το αρδευτικό νερό, με προφανείς συνέπειες για την καλλιέργεια αλλά και για τον Υδροφόρο ορίζοντα που δεν εμπλουτίζεται από το βρόχινο αλλά ούτε και από το της άρδευσης. Και βέβαια με την μη συγκράτηση του νερού και την συνακόλουθη απορροή του διευκολύνεται η διάβρωση του εδάφους που σημαίνει απώλεια και εδάφους να νερού.

Αυτό λοιπόν είναι ένα ακόμα κρίσιμο στοιχείο για να ενδιαφερθούμε.

  • Οι αγρότες λοιπόν που η επιβίωσή τους εξαρτάται από την καλλιέργειά τους αναγκάζονται να τοποθετούν, ηλεκτροφόρα σύρματα γύρω από την καλλιέργειά τους, να αγοράζουν πανάκριβα σκυλιά που να μπορούν να ακινητοποιούν το γουρούνι (και όχι να το εξουδετερώνουν γιατί αυτό δεν το μπορούν) ώστε ο γεωργός να μπορέσει να το θανατώσει.

Τα ακριβά αυτά σκυλιά που η τιμή τους μπορεί να φτάσει τα 10.000 Ευρώ τραυματίζονται στη μάχη με το γουρούνι. Μία στις δύο μάχες καταλήγει σε τραυματισμό του σκυλιού από το γουρούνι που διαθέτει φοβερούς χαυλιόδοντες και μπορεί να ξεσκίζει το σκυλί που η θεραπεία του στοιχίζει πανάκριβα επειδή περιλαμβάνει χειρουργικές παρεμβάσεις κλπ.

Για δε την ακινητοποίηση του γουρουνιού δεν αρκεί ένα σκυλί αλλά δύο που ”πιάνουν” το ζώο το ένα από τα μπροστινά πόδια και το άλλο από τα πισινά.

Αναφέρουμε αυτές τις λεπτομέρειες γιατί δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι η Πολιτεία αλλά και όλοι εμείς μπορούμε να κατανοήσουμε χωρίς λεπτομέρειες τον αγώνα που κάνουν οι αγρότες για να επιβιώσουν και τη γενικότερη καταστροφή που συντελείται.

  • Και επειδή κανένα μέτρο δεν είναι από μόνο του λυσιτελές, οι αγρότες υποχρεώνονται κάθε νύχτα 11, 12, 1 η ώρα να περιπολούν στον αγρό ώστε να φοβίσουν με την παρουσία τους, με φώτα ή θόρυβο τα γουρούνια για να απομακρυνθούν.

Νοιώθουμε το μαρτύριο; Κάθε βράδυ;

Αυτά όλα συμβαίνουν κατά την περίοδο που απαγορεύεται το κυνήγι.

Μόλις το κυνήγι επιτραπεί το ευφυέστατο αγριογούρουνο αποσύρεται στα ανάντη, στο δάσος, όπου διαβιεί μια χαρά αναμένοντας πότε το ευαισθητοποιημένο οικολογικώς κράτος μας θα απαγορεύσει το κυνήγι για να επιστέψει και να  καταστρέψει την παραγωγή, το φυτικό κεφάλαιο, το έδαφος.

Όταν λοιπόν εισαγάγουμε σε μια περιοχή είδος που δεν έχει βιολογικό αντίπαλο με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζεται απρόσκοπτα σε βάρος της υπόλοιπης πανίδας, σαφώς δεν προωθούμε την οικολογική ισορροπία αλλά το αντίθετο, σε βάρος των ασθενέστερων που απειλούνται με εξαφάνιση ή σε μείωστη σε υπέρμετρο βαθμό του αριθμού τους.

Και μπαίνει κατ’ ακολουθίαν το ερώτημα,  ‘’Τι κάνουμε;’’.

Και λέμε λοιπόν ότι μια πρώτη πρόταση είναι να επιτραπεί το κυνήγι όλο το έτος, ώστε να περιοριστεί ο αριθμός των αγριογούρουνων σε ανεκτό οικολογικώς.

Όμως δεν είναι βέβαιο ότι αυτή είναι και η λύση.

Οι κυνηγοί επιδίδονται στο ”σπόρ” τους όταν υπάρχει αγορά για το κρέας, όταν υπάρχει κίνητρο. Η ζήτηση όμως έχει όρια και όταν  δεν καλύπτει την προσφορά οι κυνηγοί δεν έχουν κέφι να επιδίδονται στο σπορ τους αφού δεν θα υπάρχει το κίνητρο.

Τότε; Τι θα γίνει;

Τότε μπορούν να συμβούν δύο τινά, κατά τη γνώμη μας.

Είτε θα προχωρήσουμε σε ”απόσυρση” του γουρουνιού με επιδότηση, εννοείται, με τα παρεπόμενα αυτής της πολιτικής, είτε οι αγρότες θα αναγκαστούν να αυτοπροστατευθούν. Δηλ. καραμπίνες, εξάσφαιρα, Φαρ Ουέστ.

Μη νομίζετε ότι υπερβάλουμε.

Το διαβάσαμε ότι γίνεται σε άλλα μέρη με παράδειγμα στο χωριό ”Περιβολάκια” του Δήμου Πυλίας στην ιστοσελίδα

 

Προκύπτει ζήτημα επιβίωσης του αγρότη.

Πρόκειται για εν εξελίξει μάστιγα που αν το αφήσουμε μετά δεν θα ελέγχεται.

Έχουμε όμως και την υποχρέωση να είμαστε και ειλικρινείς επειδή πιστεύουμε ότι έτσι είμαστε και αποτελεσματικοί.

Έχουμε και μεις ευθύνη για την κατάσταση.

Εμείς ζευγαρώσαμε ήμερα γουρούνια με άγρια και τα απελευθερώσαμε για να αυξηθεί η θήρα επειδή το άγριο γεννά 2-5 μικρά και το ήμερο 5-20.

Ωραία το πετύχαμε! Και τώρα;

Εδώ φαίνεται καθαρά το αποτέλεσμα. Το δεξί μαύρο. Άγριο. Το αριστερό, άσπρο, διασταύρωση.

Οι αγρότες βρήκαν και τη σωστή λέξη: Ημίαιμα.

Ας πάρουμε λοιπόν ΑΜΕΣΑ το πρώτο μέτρο δηλ. το κυνήγι όλο το χρόνο να δούμε αν θα καταφέρουμε κάτι που μάλλον είναι δύσκολο και μετά βλέπουμε.

Μόνο μην αργούμε.

Ο χρόνος κυλάει καταιγιστικά εις βάρος μας.

 

Τάσος Γκούμας

 

 




Σχολιάστε