Συζητείται την Τετάρτη 6.11.2013 στο ΣτΕ η αίτηση ακύρωσης του «Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου των Υδατοκαλλιεργειών»



ixthΜετά από τέσσερις αναβολές, συζητείται την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013 στο Συμβούλιο της Επικρατείας η αίτηση ακύρωσης κατά του «Χωροταξικού των Υδατοκαλλιεργειών». Την ακύρωση του Χωροταξικού ζητούν συνολικά 116 φορείς, ανάμεσα στους οποίους, η ΚΕΔΕ, 24 Δήμοι, η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, η πρ. Συνομοσπονδία Αλιέων, βουλευτές, Ομοσπονδίες και Σύλλογοι τουριστικών επαγγελμάτων, προστασίας του περιβάλλοντος, οικιστών κ.α.,

αναφέρει με ανακοίνωση της η Πανελλήνια Συντονιστική Επιτροπή Φορέων Περιοχών που θίγονται από την Ανάπτυξη Υδατοκαλλιέργειας.

 

Ένα σύντομο ιστορικό της υπόθεσης από την Πανελλήνια Συντονιστική Επιτροπή Φορέων Περιοχών που θίγονται από την Ανάπτυξη Υδατοκαλλιέργειας

α) Οι εταιρίες ιχθυοκαλλιέργειας έφτιαξαν ένα business plan ανάπτυξης του κλάδου τους, με το οποίο κατοχύρωσαν την προτεραιότητα της ιχθυοκαλλιεργητικής χρήσης έναντι κάθε άλλης (τουρισμού, αλιείας, προστασίας φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος) σε όλο τον ελληνικό παράκτιο χώρο.

β) Εφτά Υπουργοί της κυβέρνησης Παπανδρέου, ανάμεσα στους οποίους ο ιχθυοκαλλιεργητής Π. Γερουλάνος, βάφτισαν το bussiness plan αυτό «Χωροταξικό Πλαίσιο των Υδατοκαλλιεργειών» και το θεσμοθέτησαν με διαδικασίες «μαϊμού» στις 4.11.2011, διαπράττοντας ποινικά αδικήματα, για τα οποία ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διαβίβασε δικογραφία στην Βουλή στις 14.12.2011, μετά από μήνυση εκπροσώπων της Π.Σ.Επιτροπής.

γ) Από τότε μέχρι σήμερα, δεκάδες άδειες ιχθυοκαλλιέργειας σε όλη τη χώρα έχουν αυξήσει τη δυναμικότητά τους δυνάμει των διατάξεων του Χωροταξικού, αφού το Ελληνικό Κράτος συνεχίζει κατά αδικαιολόγητο τρόπο να πριμοδοτεί έναν μη βιώσιμο κλάδο, οι υποχρεώσεις του οποίου ξεπερνούν το 1 δις ευρώ, εις βάρος των ελλήνων πολιτών, οι οποίοι σηκώνουν το βάρος της πολυετούς χρηματοδότησής του με μη εξυπηρετούμενα τραπεζικά δάνεια και δημόσιες ενισχύσεις.

 

 

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες: www.syntonistikiepitropi.gr




Comments (7)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Πάνος Θεοχάρης says:

    <>

    Πέραν του μας αρέσουν δεν μας αρέσουν στον τόπο μας, από μακροοικονομικά η βαθμολογία του παραπάνω σχολίου του άρθρου είναι -1.

    Οι Ελληνικές υδατοκαλλιέργιες εξάγουν το 80% της παραγωγής τους, κάτι που μεταφράζεται σε περίπου 480 εκατομμύρια ευρώ (νομίζω τόσο ήταν το 2010).

    Αυτό σημαίνει την είσοδο ζεστού χρήματος στην Ελληνική Οικονομία, που δεν το χρωστάμε σε κανέναν (δεν είναι σαν τα δάνεια που παίρνει η κυβέρνηση ή τα ομόλογα που εκδίδει).

    Οι ίδιες οι εταιρείες μπορεί να μπαίνουν μέσα (μέχρι χθες μιλάγαμε για τους κακούς ιδιώτες που θησαυρίζουν σε βάρος των υπολοίπων), καθότι το ψάρι είναι σαν χρηματιστηριακό είδος, όσο περισσότερη παραγωγή, τόσο χαμηλότερη τιμή στην αγορά.

    Όμως που πάνε τα λεφτά που εισπράττουν ? Πάγια (κλουβιά κλπ), πρώτες ύλες (γόνος που παράγεται εδώ και τροφές που επίσης παράγονται εδώ), και αμοιβές προσωπικού (μαζί με εργοδοτικές εισφορές). Φόρους αν δεν έχουν κέρδη οι εταιρείες δεν εισπράττουμε.

    Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος από τα έσοδα παραμένει εδώ και τροφοδοτεί την Ελληνική οικονομία, τροφοδοτεί τα ασφαλιστικά ταμεία, γλυτώνει τα έξοδα των ταμείων για το επίδομα ανεργίας, κλπ.

    Κοινώς εφόσον μιλάμε για εξαγωγές το θετικό αποτέλεσμα στην οικονομία μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο από μερικά μη εξυπηρετούμενα δάνεια, που αύριο μπορεί να ανεβούν οι τιμές των ψαριών, και να εξυπηρετούνται κανονικά.

    Οι εξαγωγικές επιχειρήσεις και γενικά εξαγωγικές δραστηριότητες (βλέπε Τουρισμός με εισερχόμενους τουρίστες από άλλα κράτη και όχι εγχώριος), είναι αυτές που θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη και την οικονομική σωτηρία της χώρας.

    Βέβαια για την ώρα οι εταιρείες υδατοκαλλιεργιών κάτω από τον πόλεμο που τους γίνεται, την κάνουν για άλλα φιλικότερα κράτη προς την δραστηριότητα τους αλλά και την επιχειρηματικότητα γενικότερα, και έτσι η Τουρκία μας πέρασε στις εξαγωγές ψαριών.

    Καλή μας νύχτα….

  2. Γιάννης Γκούμας says:

    Έχουν τόσα αρνητικά…
    -δικό τους χωροταξικό πλαίσιο που πάει κόντρα στο εθνικό
    -επιδοτούνται και μετά εξάγουν το προϊόν, αντί να πουλάνε τουλάχιστον εγχώρια για το μέρος του επιδοτούμενου προϊόντος
    -τσοντάρουν οι πολίτες, για όλα σχεδόν τα έξοδά τους
    -αντιμετωπίζονται με προτεραιότητα σε σχέση με άλλες χρήσεις, χωρίς να αναφέρει κάτι τέτοιο στο εθνικό χωροταξικό (η έννοια της όχλησης κάτω από το χαλί!)

    -ας τις κλείσουμε και να κρατήσουμε μόνο τις βιώσιμες
    -να επιδοτούνται αν υπάρχει ανάγκη μόνο οι εγχώριες τιμές

    και ερώτηση….
    Γιατί επιδοτούμε έργα και άλλες τέτοιες δραστηριότητες και δεν επιδοτούμε υπηρεσίες, όπως δασκάλων, γιατρών, υπαλλήλων στις δημόσιες υπηρεσίες; Έτσι θα μπορούσαμε να λέμε ότι τους κατεβάσαμε το μισθό, αλλά επειδή δεν βγαίνουν, τσοντάρουμε σε μορφή άλλη τον υπόλοιπο.
    Και θα δίναμε και πάτημα στους υπόλοιπους πολίτες να διερωτηθούν: καλά γιατί τα ανακατέβουμε; Γιατί δεν τα κάνουμε απλά; Τι μπαγαποντιά θέλουμε να κάνουμε;

  3. Αλέξανδρος Δημητριάδης says:

    Αν και κάποτε υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξανασχολιάσω τέτοιου είδους δημοσιεύσεις, πρέπει να το κάνω για να εκφράσω την άποψή μου σαν οικονομολόγος. Στοχεύω στη σωστή ενημέρωση από κάποιον που κατέχει οικονομικά και δεν είναι ηλεκτρολόγος, μηχανικός, γιατρός ή ο,τιδήποτε άλλο.

    Δεδομένο πρώτο: Η μακροοικονομία πράγματι περιγράφει την οικονομία στο σύνολό της.

    Δεδομένο Δεύτερο: Τα δημόσια Οικονομικά και η Οικονομική Περιβάλλοντος πραγματεύονται την επιρροή των επιχειρήσεων στο σύνολο της οικονομίας και στα διάφορα ισοζύγια που χρήζουν παρακολούθησης.

    Το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι κάθε εξαγωγή βοηθά την οικονομία είναι ΛΑΘΟΣ. Πρέπει να προηγείται ,του συμπεράσματος, το ερώτημα «ΜΕ ΤΙ και ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΟΣ».

    Η ανάλυση των εξωτερικών οικονομιών είναι αυτοτελής επιστήμη. Κοντολογίς και πολύ απλουστευμένα, λέει : Μία επιχειρηματική δραστηριότητα μπορεί να ωφελεί ή να ζημιώνει το περιβάλλον στο οποίο λαμβάνει χώρα. Μπορεί να παρουσιάζει ,δηλαδή, αρνητικές ή θετικές εξωτερικές οικονομίες. Η ρύπανση και η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι μία από τις κατ’΄ εξοχήν αρνητικές εξωτερικές οικονομίες.

    Σε αυτήν την περίπτωση μεγάλο μέρος του κόστους παραγωγής δεν πραγματοποιείται (καθαρισμός βυθών, μετεγκατάσταση μονάδων κλπ) και μεταβιβάζεται στο περιβάλλον, με αποτέλεσμα το μεγάλο ύψος της παραγωγικής δραστηριότητας και τις πολύ χαμηλές τιμές του παραγόμενου προϊόντος.

    Έτσι οι επιχειρήσεις που βασίζονται σε παραγωγή με αρνητικές εξωτερικές οικονομίες, ευημερούν μόνο σε φιλικότερα κράτη με χαλαρών ηθών νομικά και παραγωγικά πλαίσια, όπου το κράτος και η εφαρμογή των νόμων απουσιάζουν.

    Επειδή δε, οι εξωτερικές οικονομίες δεν είναι αμέσως μετρήσιμες σε οικονομικούς όρους, η συνήθης τακτική των υπερασπιστών τέτοιων επιχειρήσεων είναι η μονομερής παρουσίαση του θέματος.

    Ο κ.Γκούμας περιγράφει μέρος του κόστους. Όλοι μας μπορούμε να προσθέσουμε στην περιγραφή του. Ή σχεδόν όλοι μας.

    Ευχαριστώ,

    Αλέξανδρος Δημητριάδης
    Οικονομολόγος, ΜΒΑ

    Υ.Γ> Και καλόν μας ύπνο…..

  4. Πάνος Θεοχάρης says:

    Ωραία όλα αυτά τα άκρως θεωρητικά που λέει ο Αλέξανδρος, ειδικά αν συμπληρώσεις ότι όχι μόνο η Ε.Ε. αλλά ακόμα και η WWF θεωρεί τις υδατοκαλλιέργειες μέρος της αεiφόρου ανάπτυξης….

    @Γιάννης Γκούμας
    Τελικά τι σε ενοχλεί ?
    Είναι ιδεολογικό το ζήτημα, σε ενοχλεί ότι ιδιώτης βγάζει κέρδος ?
    Δηλαδή αν πουλάγανε στην Ελλάδα 50% φθηνότερα από ότι έξω, θα ήταν όλα οκ ?
    Και γιατί σε έπιασε να κλείσουν οι μη βιώσιμες ? Φοβάσαι ότι θα χάσουν και άλλα λεφτά οι τράπεζες που τις έχουν χρηματοδοτήσει ? Τέτοιος καημός από εσένα για τις τράπεζες ? …. 🙂

  5. Αλέξανδρος Δημητριάδης says:

    Όταν μιλάμε για επιστημονική ανάλυση δεν πρόκειται για θεωρία.

    Θα ήθελα να δω όμως που αναφέρονται αυτά περί αειφόρου ανάπτυξης στο WWF και στην Ε.Ε.

  6. Γιάννης Γκούμας says:

    Δεν αναφέρονται πουθενά, έτσι τα λέει. Στον ίδιο τον ορισμό της αειφόρου ανάπτυξης, εμπεριέχεται η έννοια του αυτοσυντηρούμενου – αυτοδιατηρούμενου. Όταν ο ίδιος ισχυρίζεται ότι πρέπει να επιδοτούμε αυτές τις επιχειρήσεις, που ταυτόχρονα αναπτύσσονται σε βάρος άλλων, αφού δεν εντάσσονται στο εθνικό χωροταξικό, αλλά σε δικό τους αυθαίρετο, παύουν να είναι αειφόρες.

    Αειφόρες επιχειρήσεις δεν χρειάζονται επιδότηση, ούτε είναι επιζήμιες για τις υπόλοιπες οικονομίες.

  7. Γρίβα Ιωάννα says:

    Αξιότιμοι κύριοι,

    Προκειμένου να διευκολύνω τη συζήτησή σας θα ήθελα να επισημάνω τα εξής:

    1) Στις Ιχθυοκαλλιέργειες επιδοτούνται μόνο οι πάγιες εγκαταστάσεις και όχι το προϊόν. Όπως όλοι γνωρίζουμε πολλές είναι οι δραστηριότητες που επιδοτούνται(τουρισμός,αλιεία,αγροτική παραγωγή κλπ).Θέλουμε η Χώρα αυτή να παράγει ή όχι; Θεωρείτε οτι η σωτηρία της Χώρας βρισκεται αποκλειστικά στην παροχή υπηρεσιών;Έχω την άποψη οτι το μοντέλο αυτό ακολουθήθηκε παλαιότερα και απέτυχε-αυτό δεν σημαίνει βέβαια οτι δεν είναι απαραίτητη η παροχη υπηρεσιών αλλά προέχει η ενίσχυση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα.

    2) Το χωροταξικό νομοσχέδιο σχεδιάστηκε από συναρμόδια Υπουργεία , ψηφήστηκε στη Βουλή, δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ της Κυβερνήσεως και είναι Νόμος του Κράτους.

    3)Κανένας πολίτης δεν ενισχύει την λειτουργία των ιχθυοκαλλιεργειών – αν υπονοείτε την ανακεφαλαίωση των τραπεζών, όπως γνωρίζετε η ανακεφαλαίωση δεν έγινε κατόπιν απαίτησης των εταιρειών ιχθυοκαλλιέργειας άλλους για άλλους λόγους που δεν είναι της παρούσης.

    4)Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος προϋποθέτει ρύπανση. Η επιστήμη έχει ορίσει συγκεκριμέους δείκτες με τους οποίους μετράμε την ρύπανση – η δεχόμαστε την επιστήμη ή όχι. Εξάλλου το θέμα αυτό έχει τελειώσει αφού η Δικαισύνη έχει αποφανθεί επί του θέματος και σε επίπεδο εφετείου – εκτός αν τώρα αμφισβητούμε και την Δικαιοσύνη. Kανένας δεν προσκόμισε αξιόπιστα επιστημονικά στοιχεία που να αποδεικνύουν την ύπαρξη ρύπανσης και άρα υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

    5) Οι εταιρείες κλείνουν κυρίως από έλλειψη ρευστότητας και όχι από χρέη.

    6) Τέλος θα ήθελα να επισημάνω οτι οι αγορές ειναι ενιαίες – βασική παράμετρος της οικονομίας.

    Σας ευχαριστώ
    Γρίβα Ιωάννα

Σχολιάστε