Στηρίζω το παιδί μου στις απαιτήσεις του σχολείου



Γράφει η εκπαιδευτικός Αναστασία Καρούτη- 

Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, οι γονείς αγωνιούν να προετοιμάσουν κατάλληλα και να υποστηρίξουν τα παιδιά τους, ώστε εκείνα να ανταποκριθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις απαιτήσεις του σχολείου και όλων των εξωσχολικών δραστηριοτήτων τους. Ωστόσο, κανείς μας δε γεννήθηκε με το έμφυτο ταλέντο της ανατροφής παιδιών, ούτε και με τη δεξιότητα να παρέχει τις κατάλληλες εκπαιδευτικές συμβουλές.

Ποια είναι, λοιπόν, μερικά σημεία που χρήζουν προσοχής; Τι πρέπει  να προσέξουν οι γονείς στην προσπάθειά τους να στηρίξουν τα παιδιά τους;

  1. Οι προσδοκίες και οι στόχοι των παιδιών είναι πάνω από όλα

Πολλές φορές, οι γονείς ξεχνούν πως τα παιδιά τους έχουν δικές τους προσδοκίες από το σχολείο. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώσουν αρκετά άνετα και ελεύθερα να διαμορφώσουν τους δικούς τους στόχους σχετικά με όσα θέλουν να μάθουν και με όσα θέλουν να ασχοληθούν περισσότερο. Οι απαιτήσεις των γονιών δε θα πρέπει να μπαίνουν εμπόδιο σε μία τέτοια διαδικασία, ίσα-ίσα. Εάν οι γονείς σταθούν δίπλα στο παιδί τους και δεν καταπνίξουν τα «θέλω» του με σκοπό να περάσουν το δικό τους, θα βοηθήσουν το παιδί τους να γίνει αυτόνομο, περισσότερο ανεξάρτητο και ικανό να αναγνωρίσει τις ικανότητές του και να θέσει στόχους για το μέλλον.

  1. Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι, αλλά πρόκληση για συζήτηση

Η οικονομική (και ανθρωπιστική) κρίση που πλήττει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια είναι μία σκληρή πραγματικότητα. Σίγουρα οι γονείς δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να παρέχουν στα παιδιά τους όσα θα ήθελαν τόσο εκείνοι, όσο και τα ίδια τα παιδιά. Όπως, όμως, προείπαμε, οι γονείς χρειάζεται να παίξουν έναν υποστηρικτικό ρόλο, δηλαδή να εξηγήσουν στα παιδιά τους ποιες δυνατότητες έχουν και ποιες επιλογές υπάρχουν κάθε φορά. Την ίδια στιγμή, οι γονείς θα έπρεπε να αποφεύγουν τη δικαιολογία της οικονομικής στενότητας (εφόσον πρόκειται πράγματι για δικαιολογία και όχι για γεγονός) όταν θέλουν να αποτρέψουν το παιδί τους από την ενασχόληση με μία δραστηριότητα που εκείνοι δεν εγκρίνουν. Είναι προτιμότερο να συζητήσουν με το παιδί τους τις επιλογές που υπάρχουν και να καταλήξουν σε μία απόφαση, από το να αποκλείσουν κάτι που μελλοντικά ίσως αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμο στο παιδί.

  1. Το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο

Πόσες φορές έχουμε ακούσει γονείς να μιλούν για τις υποχρεώσεις του παιδιού τους σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (π.χ. «Γράφουμε τεστ στα Μαθηματικά τη Δευτέρα»); Η χρήση του πρώτου πληθυντικού προσώπου δηλώνει κοινές υποχρεώσεις, κοινούς στόχους, κοινές ανάγκες. Δεν είναι, όμως, έτσι. Τα παιδιά έχουν προσωπικότητα, δική τους ζωή και δικούς τους στόχους. Όταν οι γονείς μιλούν για το παιδί τους και χρησιμοποιούν το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο καταφέρνουν να κάνουν τις υποχρεώσεις του παιδιού υποχρεώσεις όλης της οικογένειας και αυτό δημιουργεί τρομερό άγχος στο ίδιο το παιδί, που αισθάνεται πως πρέπει να ανταποκριθεί σε όλα άψογα, ώστε να μην απογοητευθεί κανείς.

 

Τα παραπάνω τρία σημεία δεν επιλέχθηκαν τυχαία – μέσα από την επταετή επαγγελματική μου εμπειρία ως εκπαιδευτικός, παρατηρώ πως πρόκειται για τα πλέον σημαντικά λάθη που κάνουν οι γονείς.  Επομένως, θεωρώ πως αξίζει να σκεφτούμε όλοι και όλες, γονείς και εκπαιδευτικοί, πώς θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τέτοια σφάλματα για το καλό των παιδιών, των μαθητών και των μαθητριών μας.

 

 




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ . ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ. (ΜΟΝΟ ΤΟ “ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ”, ΑΠΟ ΕΚΑΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΒΓΑΖΕΙ ΛΙΓΟ… ΜΑΤΙ. ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΒΙΑΣΥΝΗ ΦΥΣΙΚΑ.
    ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΠΕΡΙ ΑΛΛΓΗΣ ΦΥΛΛΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 3.
    ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ 15 ΕΤΩΝ; ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΑΠΟ 10, 11, 12, 13, 14;
    ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΔΗΛΑΔΗ.
    ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΙ ΕΔΩ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΕΤΑΕΙ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ.
    ΑΑ

  2. ΑΡΙΣ . ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Άμα βιάζεσαι σκοντάφτεις. Είδες που κι εγώ έκανα 2-3 λάθη; Εννοώ στο πιο πάνω σχόλιο. Αλλά δεν είναι συντακτικά.
    ΑΑ

  3. Αναστασία Καρούτη says:

    Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας, κ. Αντάνη.
    Φιλικά,
    Α.

Σχολιάστε