Σπέκουλα για τη Μακεδονία και στον Πόρο



Πρωτόγνωρες καταστάσεις διαδέχτηκαν τις πολύ όμορφες εκδηλώσεις εορτασμού της επετείου της 25ης Μαρτίου στον Πόρο, ευτυχώς δίχως να αμαυρώσουν τους εορτασμούς.

Κατά τη διάρκεια της παρέλασης, στην αποχώρηση των τμημάτων, ο δημοτικός σύμβουλος και εκ νέου υποψήφιος Βαγγέλης Ζεντέλης, από σημείο της παραλίας στο οποίο βρισκόταν (σημ: δεν συμμετείχε στην δοξολογία και στην παράταξη των επισήμων στο μνημείο Ηρώων) αποδοκίμασε την Φιλαρμονική του Δήμου Πόρου και τον μαέστρο της, επειδή δεν έπαιξαν το εμβατήριο «Μακεδονία Ξακουστή».

Λίγα λεπτά αργότερα, ο Πρόεδρος του ΕΕΣΠ, Δημήτρης Συξέρης, έκανε την ακόλουθη ανάρτηση στο Facebook: «Σήμερα το “Μακεδονία Ξακουστή” ακούστηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα περισσότερο από πότε, ΕΚΤΟΣ από τον Πόρο. Προφανώς ενοχλεί τους “Προοδευτικούς” Πολιτικούς του τόπου μας. Δεν πειράζει όμως, το ακούσαμε από τον Γαλατά…».

Αλλά και ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Παναγιώτης Ρούσσος, μερικές ώρες αργότερα, έκανε την ακόλουθη ανάρτηση: «Ο απόλυτος εξευτελισμός. Να μην παίξετε το Μακεδονία Ξακουστη. Αλλά ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα… κάθε μέρα μας εμφανίζεται και κάτι καινούριο. Σας ευχαριστουμε που παίξατε και τον εθνικό μας ύμνο. Σας είμαστε υπόχρεοι».

Η ανάρτηση του κ. Συξέρη προκάλεσε πλήθος σχολίων, θετικών και αρνητικών, από αρκετούς σχολιαστές, μεταξύ των οποίων και ο κ. Ζεντέλης, ο οποίος, μεταξύ άλλων ανέφερε: «[…] Εγώ προσωπικά φώναξα ντροπή στον μαέστρο διότι τα προηγούμενα έτη έπαιζαν το εμβατήριο, κ φέτος το αφαίρεσαν, αυτό είναι το λάθος κ θα πρέπει να λογοδοτήσει στους προϊσταμένους του (εάν δεν του το έχουν επιβάλει οι ίδιοι) διότι αυτός ο κύριος πληρώνεται από τα ταμεία των Δημοτών του νησιού μας. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να αποφασισει μονομερως οποιος κ να το εκανε αυτο για ένα τόσο σοβαρό θέμα». Επίσης, σε ερώτημα που τού τέθηκε απάντησε κατηγορηματικά ότι επί δημαρχίας Σπυρίδωνα και Στρατηγού (όταν ο ίδιος ήταν Αντιδήμαρχος) η Φιλαρμονική έπαιζε πάντα το συγκεκριμένο εμβατήριο.

Όπως ήταν φυσικό, οι ανωτέρω παρεμβάσεις δυναμίτισαν τον δημόσιο διάλογο, στον οποίον ο καθένας τοποθετήθηκε ανάλογα με τις ευαισθησίες, τις καταβολές του ή την αφέλειά του. Έτσι, κάποιοι χρήστες υπερθεμάτισαν στις παρεμβάσεις των στελεχών της αντιπολίτευσης βάλλοντας κατά του μαέστρου και της δημοτικής αρχής, ενώ κάποιοι άλλοι αντέταξαν τις επιφυλάξεις τους ή τις αντιρρήσεις τους.

Καθοριστική ήταν η παρέμβαση νεαρής μουσικού της Φιλαρμονικής, η οποία εκ μέρους και των υπόλοιπων παιδιών της μπάντας ενημέρωσε με κατηγορηματικό τρόπο ότι το εμβατήριο δεν έχει παιχτεί ποτέ και τα παιδιά δεν γνωρίζουν να το παίζουν. Μάλιστα η νεαρή μαθήτρια του Λυκείου Πόρου, η οποία αποδείχθηκε πολύ πιο ώριμη και σοβαρή από πολλούς ενήλικες, επιβεβαίωσε τις αποδοκιμασίες προς τη Φιλαρμονική, συμπληρώνοντας μάλιστα πως κάποιος από το κοινό «έφτυσε» τον μαέστρο και τους μουσικούς.

Τελικά, μια σύντομη επισκόπηση των αναμνήσεών μας από τις προηγούμενες παρελάσεις, αλλά και η επικοινωνία που είχαμε με τη δημοτική αρχή επιβεβαίωσαν ότι ποτέ η Φιλαρμονική δεν έχει παίξει το «Μακεδονία Ξακουστή» και επομένως κάθε διαφορετική αναφορά έχει εκθέσει ιδιαίτερα όποιον την έκανε.

Fake news για δήθεν αποβολή μαθητή του Πόρου επειδή τραγουδούσε το “Μακεδονία Ξακουστή”

Όμως η διασπορά ψευδών ειδήσεων δεν περιορίστηκε στα παραπάνω: Σαν να είναι ο Πόρος μια μικρογραφία όλης της Ελλάδας, στο πλαίσιο της ίδιας διαδικτυακής συζήτησης γράφτηκε επίσης από άλλον σχολιαστή ότι δήθεν αποβλήθηκε μαθητής από σχολείο του Πόρου, επειδή τραγούδησε το εμβατήριο της Μακεδονίας. Τις συγκεκριμένες φήμες επιβεβαίωσαν μάλιστα και άλλοι σχολιαστές ως υπαρκτές, χωρίς όμως να καταθέσει κανείς «ιδία γνώση» για αυτές.

Φυσικά τα fake news έχουν κοντά ποδάρια και άμεσα μας τηλεφώνησε οργισμένη διευθύντρια σχολείου του Πόρου, η οποία – έπειτα από επικοινωνία με τους υπόλοιπους διευθυντές – μας είπε ότι πρόκειται για αισχρό ψέμα και ότι ουδέποτε αποβλήθηκε κανείς από κανένα σχολείο του νησιού για αυτό το λόγο, ούτε έγινε ποτέ οποιοδήποτε παρεμφερές περιστατικό (το οποίο βέβαια θυμίζει τη γνωστή ιστορία με τον αλεξιπτωτιστή, όπως οι καταγγελίες των εκπροσώπων της τοπικής μας αντιπολίτευσης θυμίζουν ό,τι έγινε και στις παρελάσεις των μεγάλων πόλεων).

Όλα τα παραπάνω είναι σοβαρά και επικίνδυνα πράγματα και κάποιοι οφείλουν να ζητήσουν δημόσια συγνώμη. Ειδικά, δε, όταν πρόκειται για πρόσωπα που έχουν επίσημες ιδιότητες στην τοπική κοινωνία.

Πρώτα απ’ όλα οφείλουν μια μεγάλη συγνώμη στα παιδιά και τον μαέστρο της Φιλαρμονικής που με πολύ κόπο και προσπάθεια τιμούν σε κάθε εθνική επέτειο την πατρίδα μας με τον Εθνικό Ύμνο.

Συγνώμη στους πολίτες και τους εκπαιδευτικούς του Πόρου, οφείλουν και όλοι εκείνοι που διέδωσαν την χυδαία φήμη περί αποβολής μαθητή. Αυτοί που άκουσαν και αναπαρήγαγαν τις φήμες, οφείλουν να τραβήξουν το αυτάκι εκείνων που τους παραμύθιασαν.

Ευτυχώς όλα τα παραπάνω δεν στάθηκαν ικανά να αμαυρώσουν τους λαμπρούς εορτασμούς της εθνικής μας επετείου.

Μ. Κανατσίδης




Comments (24)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Aris Adanis says:

    Ιδού, λοιπόν! Μάλλον βιάστηκα να σχολιάσω ευμενώς, ότι δεν συνέβησαν έκτροπα στον Πόρο, στις 25 Μαρτίου 2019, κατά τον εορτασμό της Εθνικής Παλιγγενεσίας και της Παναγιάς της Βαγγελίστρας. Να που καλούμεθα πάλι οι απλοί πολίτες να πάρουμε θέση στις παραταξιακές κοκορομαχίες.
    Τι κρίμα! Δεν προλαβαίνεις να πεις “Δόξα τω Θεώ”, και άντε πάλι “Βόηθα Παναγιά μας”. (Και βάλε μας μυαλό).
    Μπορώ να μη πω τη γνώμη μου;
    1/Τόσος λόγος γίνεται επί όσο καιρό, γι αυτό το εμβατήριο, τόσες πρόβες κάνουν οι μπάντες, τι θα πείραζε άραγε να μάθουν και να παίξουν και το ‘Μακεδονία ξακουστή” στην παρέλαση; Μήπως ήταν κανένα δύσκολο κομμάτι; Τι θα παίζανε; Ραχμάνινοφ;
    2/Για ποιο λόγο γίνεται τόσος λόγος, apres la bataille; Τι σημασία έχει, μετά την ωραία γιορτή, τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος;
    Όποιος θέλει κάτι να πει για κάποιο ατόπημα, καλά θα κάνει να το γράψει επίσημα -και ίσως και εμπιστευτικά- και να το απευθύνει στο Δήμο ή να το θίξει στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση, όπως δικαιούται.
    Κι όσο για μας, καλό είναι να σκεφτόμαστε σωστά και να νοιαζόμαστε για τον τόπο μας, μη δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή, βαρύτητα και συνέχεια, προκαλώντας αρνητικά ερεθίσματα στον κόσμο και πιθανή αναταραχή. Το αφήνουμε να περάσει.
    Κανείς δεν θα το ήξερε το συμβάν, πριν το… μάθει. (Νεολογισμός, όπως πριν βάλω το καπέλο μου, δεν το φορούσα). Κρίμα που δεν μπορώ να βγάλω το καπέλο μου, από σεβασμό, αυτή τη φορά.
    Ο αείμνηστος Κωσνταντίνος Καραμανλής, εκτός από το κλάμα που είχε ρίξει , όταν είπε ότι “Μία είναι η Μακεδονία και αυτή είναι Ελληνική”, είχε πει και κάτι άλλο: “Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και άλλα που γίνονται και δεν λέγονται”. Αυτά όμως αφορούν μόνο έξυπνους και έμπειρους ανθρώπους, και κυρίως, όσους βάζουν την πατρίδα τους πάνω από τον εαυτό τους και την όποια παράταξη, κόμμα, οργάνωση, στοά, συλλογικότητα.
    Εμείς, οι εκτός Πόρου Ποριώτες, προτιμάμε να εμμείνουμε στο ότι η 25η Μαρτίου 1821, γιορτάστηκε στον Πόρο, με την πρέπουσα ιεροτελεστία, άψογη οργάνωση και όλη την αγνότητα που δείχνουν οι φωτογραφίες που ειλικρινά απολαύσαμε. Όλα τα άλλα δεν μας αφορούν, αλλά μας στενοχωρούν. Και αυτό δεν σημαίνει ότι κρατάμε ίσες αποστάσεις. Απλώς, ως 100% πολιτικοποιημένα άτομα κρατάμε τις προτιμήσεις μας για τον εαυτό μας για να τις εναποθέσουμε πίσω από το παραβάν, όπως ορίζει ο νόμος. Η 25η Μαρτίου 2019 ήταν μια καλή ευκαιρία.Πολύ καλή…
    ΑΑ

  2. hlias says:

    Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα και κατ’επέκταση στον Πόρο μας, είναι λυπηρά. Δυστυχώς παρακολουθούμε συμπεριφορές αιρετών, που μοναδικό σκοπό έχουν την ψηφοθηρία και μόνο.

    Ντροπή σε όσους δεν σέβονται τις εθνικές επετείους και τις θρησκευτικές εορτές, και εκμεταλλευόμενοι την άγνοια του πλήθους, εκδηλώνουν με τον πιο χυδαίο τρόπο τον δήθεν πατριωτισμό τους για να κερδίσουν έστω και ένα ψηφαλάκι…

    Κύριε Αντάνη, παρακολουθώ συχνά τα σχόλια σας και σε πολλά απ’αυτά συμφωνώ. Σχετικά όμως με το εν λόγω εμβατήριο θα ήθελα, με κάθε σεβασμό, να λάβετε υπ’ όψιν ότι ετησίως αρκετά νέα παιδιά αποχωρούν από την μπάντα, όπως και νέα μελή εγγράφονται. Αν συνδυάσουμε και το γεγονός ότι πολλά από τα μέλη δεν είναι τακτικά στις πρόβες τους, τότε δεν μπορεί να υπάρχει ποικιλία από εμβατήρια.

    Υ.Γ. Ο κύριος Συξέρης ως γνήσιος Γκρούεζας από την ταινία “Υπάρχει και Φιλότιμο” , μην κατορθώνοντας να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος τις προηγούμενες εκλογές, αντιπολιτεύεται μέσω του επαγγελματικού συλλόγου, ξεχνώντας ότι εκεί βρίσκεται ώστε να υπερασπίζεται τα δίκαια των μελών του και όχι τα συμφέροντα της αντιπολίτευσης.

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Κύριε hlias,
    σας ευχαριστώ από καρδιάς για το ευγενικό μήνυμά σας και δέχομαι την εξήγηση που δίνετε. Κάπως έτσι, λιτά και με σαφήνεια, έπρεπε να είχε ερμηνευτεί και επεξηγηθεί η μη συνοδεία της παρέλασης με το συγκεκριμένο εμβατήριο, που, εδώ που τα λέμε, αν θέλαμε να ακουστεί, θα το τραγουδούσουμε και “a capela” (μουσικός όρος που σημαίνει ‘μόνο φωνή, χωρίς όργανα’).
    Μήπως προσέξατε πώς τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο τα παιδιά της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου στον αγώνα (2-2), με τη Βοσνία; Κάπως έτσι!
    Όσο για το ΥΓ σας, επειδή σκόπιμα έχω διαγραφεί από κάθε μορφής μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Τα… Ελληνιστί και Μακεδονιστί, αποκαλούμενα ‘Social Media’) και διατηρώ μόνο το προσωπικό μου ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (E-mail) και τα τοπικά ΜΜΕ, για να ενημερώνομαι για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, (όπως -κυρίως- το Poroσnews, αλλά και koutouzis, porosplus και Calavria), δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες που εσείς κατέχετε.
    Και όπως θα προσέξατε, ενώ υπογράφω επώνυμα σε κάθε μου σχόλιο, αποφεύγω να αναφέρω ονόματα συμπατριωτών μου, εκτός ελαχίστων εξαιρετικών… εξαιρέσεων και κυρίως για να υποβάλλω επαίνους για τις αξιωσύνες τους. (Όπως πχ Η αθλήτριά μας Νιόβη Κουβαρά, σε άλλη ανάρτηση).
    Σας ευχαριστώ και πάλι.
    Με υπόληψη
    Άρις Αντάνης
    Εκ Πόρου
    arimari@otenet.gr

  4. Πάνος Θεοχάρης says:

    O αριστερός Κανατσίδης φωνάζει για “σπέκουλα” επειδή γκρινιάζουν οι Ποριώτες που δεν παίχθηκε το “Μακεδονία Ξακουστή”

    Βρε Μπάμπη μου, μπορείς να μας πεις και εθνικιστές φασίστες, μην μασάς ….

    (και κάτι ακόμα, αυτό το πράγμα στο porosnews με τα trolls και τα fake accounts, ήμαρτον, φορέστε κανά παντελόνι !)

  5. ΔΗΜΗΤΡΑ says:

    Αγαπητέ Μ. Κανατσίδη,
    Θα ήθελα να παραθέσω κάποιες ανησυχίες που μου δημιουργήθηκαν διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο, ως ένας άνθρωπος ο οποίος δεν κατοικεί αυτό το διάστημα στον όμορφο Πόρο, αλλά φροντίζει να ενημερώνεται για την επικαιρότητα με κάθε μέσο. Ένα απο αυτά είναι και η ηλεκτρονική σας εφημερίδα. Να επισημάνω σ αυτό το σημείο πως δεν σας γνωρίζω προσωπικά αλλά ούτε εξ όψεως. Η αλήθεια είναι πως με μια πρώτη ανάγνωση καταλαβαίνει κανείς πως έχετε συμβουλευτεί κάποιες πηγές προκειμένου να υπάρξει η απαραίτητη ενημέρωση. Παρ ολ αυτά μπορεί κανείς να διακρίνει και την τοποθέτηση σας όσο αφορά τις παραπάνω εξελίξεις. Κάτι το οποίο είναι οφθαλμοφανές και απ τον τίτλο. Δεν γνωρίζω αν είστε δημοσιογράφος, γιατί όπως προείπα δεν σας ξέρω αλλά ούτε έχω ρωτήσει για εσάς. Επομένως, βασίζω τα όσα λέω διαβάζοντας τα άρθρα σας. Είναι γνωστό πως ένας δημοσιογράφος πρέπει να είναι αντικειμενικός φορέας ειδήσεων, ειδάλλως είναι πολύ πιθανό να επηρεαστούν απο την τοποθέτησή του. Εκτός αν ο σκοπός του είναι αυτός! Γεγονός το οποίο είναι κατακριτέο στο επάγγελμα του δημοσιογράφου και μόνο εκεί, διότι είναι αυτονόητο ότι ο καθένας σαν άτομο έχει την δική του άποψη και μπορεί να την εκφέρει ελεύθερα χωρίς βέβαια να προσβάλλει. Όλα αυτά για να καταλήξω σε μια απλή ερώτηση που θέλω να κάνω για να δω αν θα συνεχίσω να ενημερώνομαι απ την ηλεκτρονική σας εφημερίδα. Κύριε Μ. Κανατσίδη είστε όντως δημοσιογράφος ;;;

  6. Μπάμπης Κανατσίδης says:

    @Δήμητρα: Καλημέρα σας. Ναι ασκώ το επάγγελμα του δημοσιογράφου από το 2005, αρχικά ως ελεύθερος επαγγελματίας και σήμερα ως μισθωτός.

  7. Μπλαμπλαμπλα says:

    Κύριε Κανατσιδη

    Δηλαδή έχετε τελειώσει κάποια σχολή δημοσιογραφίας ή να δημιουργήσω και εγώ ένα site να αρχίσω να γράφω και να δηλώνω δημοσιογράφος;;

  8. τάσος Γκούμας says:

    Αγαπητέ Άρι,
    διαλέγω να απαντήσω σε σένα επειδή πάντα είσαι ήπιος, δεν μεταχειρίζεσαι απρεπείς φράσεις ή απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, που καθόλου δεν βοηθούν στη διεξαγωγή ενός εποικοδομητικού και ορθολογικού διαλόγου, όπως είχαμε μάθει εμείς οι παληότεροι στο ‘’οκτατάξιο’’ Γυμνάσιο εντρυφώντας στα Αρχαία Ελληνικά.
    Βέβαια το θέμα, αν δεν ήταν για κλάματα και μάλιστα πικρά θα ήταν για γέλια.
    Δηλ. Αριστείδη μιλάει το άσμα για την ‘’Ξακουστή Μακεδονία’’ που βασίλεψε κάποτε, κάποιος, Αλέξανδρος!
    Αριστείδη, όταν ο Ιούλιος Καίσαρας κατέκτησε την Αίγυπτο εκμυστηρευόταν στους γύρω του πως ‘’ Ότι κατάφερε ο Αλέξανδρος σε ηλικία 25ετών δεν κατάφερα εγώ στα 50 μου’’.
    Δεν είπε ο Ιούλιος ‘’Μωρέ, τι σπουδαία είναι η Μακεδονία που περιλαμβάνει και τα Σκόπια!’’. Προφανώς θαύμαζε τον Μεγαλέξανδρο που έφτασε τη Μακεδονία μέχρι τον Ινδό ποταμό, μέχρι τα παγωμένα βουνά της Ασίας και μέχρι την Αίγυπτο.
    Δεν ξέρω αν πρέπει να εγείρουμε σήμερα κάποιες αξιώσεις για την Μακεδονία του Μεγαλέξανδρου.
    Πάντως για να σοβαρευτούμε λίγο, το θέμα σήμερα πήρε άλλες διαστάσεις που περιγράφτηκαν από την, πριν δύο μέρες, δήλωση του βουλευτή της Ν.Δ. Μάξιμου Χαρακόπουλου που είπε μεταξύ άλλων συγκεκριμένα :
    « Σε κάθε περίπτωση, ήδη, για τον ελληνικό λαό το συγκεκριμένο εμβατήριο κατέστη σύμβολο αντίθεσης εναντίον της επιζήμιας Συμφωνίας των Πρεσπών».
    Πηγή: iefimerida 26.03.2019
    Προφανώς με την τοποθέτηση αυτή ο κ. Χαρακόπουλους παραδέχεται ότι το εμβατήριο αυτό είναι παραταξιακό και άρα παιανιζόμενο σε Εθνική επέτειο δεν απολαμβάνει της αποδοχής ολόκληρου του Ελληνικού Λαού και άρα διχαστικό.

    Δήλωση Άρη Σπηλιωτόπουλου την 16 Μαρ. 2019
    http://www.enikos.gr/politics/633551/aris-spiliotopoulos-o-tsipras-echei-deixei-antoches-kai-eyelixia-
    «Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιδείξει σημαντικές αντοχές και ευελιξία, που θα ήταν λάθος να διαγράψουμε την πολιτική του παρουσία με την αλαζονική ανάγνωση της φωτογραφικής απεικόνισης των δημοσκοπικών απεικονίσεων της στιγμής» τονίζει σε συνέντευξή του ο πρώην υπουργός, Άρης Σπηλιωτόπουλος, και προσθέτει «Και ακόμη μεγαλύτερο λάθος να αφήσουμε τις Πρέσπες να μας διχάσουν σε πατριώτες και μειοδότες».

    Αντώνης Σαμαράς.
    Πριν γίνει «μακεδονομάχος», ήταν ο πολιτικός που, ως υπουργός Εξωτερικών, αναγνώρισε για πρώτη φορά επισήμως την πΓΔΜ ως «Μακεδονία».
    Ηταν στις 2 Δεκεμβρίου του 1991, όταν το ευρωπαϊκό συμβούλιο διευθετούσε ρυθμίσεις για τις εμπορικές συναλλαγές και, συγκεκριμένα, «για την εισαγωγή προϊόντων, προέλευσης από τις Δημοκρατίες Βοσνίας Ερζεγοβίνης, Κροατίας, Μακεδονίας και Σλοβενίας». Η απόφαση που ελήφθη, και συμπεριλαμβάνεται στο γνωστό πλέον έγγραφο – κανονισμό 3567/91, αναφέρει την γείτονα με τον όρο «Μακεδονία» και φέρει την υπογραφή Σαμαρά.
    Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν επίσης εκείνος που στις 16 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου έκανε το δεύτερο, και καθοριστικό, διπλωματικό λάθος που οδήγησε και στον μετέπειτα εθνικό εγκλωβισμό.
    Στις 16 Δεκεμβρίου του 1991 οι υπουργοί Εξωτερικών της τότε ΕΟΚ συνήλθαν στις Βρυξέλλες σε μια συνεδρίαση ιστορική.
    Υπό την ασφυκτική πίεση της Γερμανίας και μετά από έναν δραματικό μαραθώνιο διαβουλεύσεων τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη αναγνώρισαν το δικαίωμα ανεξαρτητοποίησης της Σλοβενίας και της Κροατίας, έως τότε ομόσπονδων Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας. Ουσιαστικά, σε εκείνη τη συνεδρίαση η Ευρώπη αναγνώρισε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών συνυπέγραψε την απόφαση χωρίς να θέσει κανέναν όρο και καμία προϋπόθεση για το πώς θα ονομάζεται η έως τότε Δημοκρατία της Μακεδονίας.

    Από τη συνάντηση στη Κύπρο μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Νίκου Αναστασιάδη την 30-01-2019
    Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών την 31.01.2019, 06:59. Συντάκτης Δημήτρης Τερζής.
    ‘’Την κοινή στάση που θα ακολουθήσουν στο Κυπριακό είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν χθες ο Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, εν όψει του ταξιδιού του Έλληνα πρωθυπουργού στην Κωνσταντινούπολη την ερχόμενη Τρίτη, όπου θα συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
    Αυτό που κυριάρχησε βέβαια στη συνάντηση ήταν ο χαιρετισμός και η ικανοποίηση που εξέφρασε ο κ. Αναστασιάδης για την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. «Πριν και πάνω από όλα θέλω να σε συγχαρώ θερμά, διότι, ύστερα από 30 χρόνια και μέσα από την τόλμη και την αποφασιστικότητα που επέδειξες, έκλεισε ένα μεγάλο θέμα που ταλάνιζε την Ελλάδα με τους γείτονες», είπε ο κ. Αναστασιάδης, υποδεχόμενος τον Αλέξη Τσίπρα στο προεδρικό μέγαρο. Αν μη τι άλλο η δήλωση αυτή ήταν ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο επειδή προήλθε από τα χείλη του Κύπριου προέδρου, αλλά επειδή το κόμμα του κ. Αναστασιάδη ανήκει στην ευρωπαϊκή Δεξιά, αναφέρεται δηλαδή στον ίδιο ιδεολογικό χώρο με τη Ν.Δ.
    Ο κ. Αναστασιάδης έδωσε και συνέχεια στο θέμα, προσθέτοντας ότι «η επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών έδωσε τέλος σε μια αχρείαστη, κατά την άποψή μου, διαμάχη, ανοίγοντας πόρτες για συνεργασία, ανοίγοντας τον δρόμο για ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων και δημιουργώντας προοπτικές μιας ισορροπημένης, αλλά και σταθερής πια σχέσης με τη Βόρεια Μακεδονία, κάτι το οποίο θα επιτρέψει όχι μόνο τη στενότερη οικονομική συνεργασία, αλλά και τη δημιουργία ενός νέου περιβάλλοντος. Θέλω να σε συγχαρώ θερμά και να ευχηθώ ό,τι καλύτερο».
    Το καλύτερο, ωστόσο, το φύλαξε για το τέλος, λέγοντας: «Δυστυχώς ή ευτυχώς, ούτως ή άλλως, το όνομα είχε δοθεί από το 1992 και έχω την εντύπωση ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεπεράσουμε συναισθηματισμούς που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα».
    Οι δηλώσεις αυτές σίγουρα δεν άρεσαν στην αντιπολίτευση και ιδιαίτερα στον αρχηγό της Ν.Δ., Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος δεν θέλησε να τις σχολιάσει’’.

    Αριστείδη έχω μαζέψει κάπου 50 σελίδες δηλώσεων σπουδαίων πολιτικών από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, μέχρι τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και επέκεινα μέχρι τον Κώστα Καραμανλή και την Ντόρα Μπακογιάννη κ.λ.π., όσο και αποφάσεων για το θέμα, που μπορεί όποιος θέλει να τις βρει googlάροντας με τις κατάλληλες λέξεις.. Δεν μπορώ όμως να τις καταχωρήσω στο σχόλιο. Ήδη είναι πολύ μεγάλο. Αν όμως διατυπωθούν ερωτήματα ή δοθούν πληροφορίες που δεν έχω, ευχαρίστως να συνεχίσουμε.
    Σεμνύνομαι, ότι αλλάζω άποψη όταν μου παρατεθούν γεγονότα που δεν γνωρίζω αλλά σε ένα διάλογο πάντα με αποφυγή άπρεπων χαρακτηρισμών όπου να απαντάει ο κάθε συνομιλητής στις ερωτήσεις ή τοποθετήσεις του άλλου και να μην γίνεται ‘’διάλογος’’ μη ακουόντων..
    Και για να τηρήσω το παραπάνω δεν έχω κάποιο λόγο να αμφισβητήσω τη δήλωση της νεαρής μαθήτριας που τοποθετήθηκε εκ μέρους της μπάντας.
    Και επίσης να συμπληρώσω για το ”δάκρυ του Καραμανλή”:
    Αυτό έγινε σε δήλωσή του το 1992, όταν ήταν πρόεδρος Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη και υπουργό εξωτερικών τον Α. Σαμαρά τον οποίον ο Μητσοτάκης απέβαλε από το εν λόγω Υπουργείο μετά τη δυσμενή εξέλιξη του ονοματολογικού.
    Σ’ αυτή τη δήλωση είπε ο Καραμανλής το ”Η Μακεδονια είναι μία και είναι Ελληνική” και σ’ αυτό το σημείο κόμπιασε και κύλισε το δάκρυ. Είναι η χρονική περίοδος που το ζήτημα της ονομασίας της γείτονος πήρε την κάτω βόλτα και γι αυτό συγκινήθηκε ο Καραμανλής.
    Δεν γνωρίζω όμως αν το πίστευε ή το είπε κάτω από την πίεση του τεράστιου σε όγκο συλλαλητηρίου Βορειοελλαδιτών στο Λευκό Πύργο με το ίδιο σύνθημα.
    Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Πειραιώς με τίτλο που αναφέρω ακολούθως, η πολιτική της Χώρας την περίοδο αυτή χαρακτηρίζεται ως μαξιμαλιστική και υπαγορευόμενη από την λαϊκή πίεση και κυρίως από το τεράστιο συλλαλητήριο του Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη και επέλεξε (η πολιτική ηγεσία) το κομματικό συμφέρον από το συμφερότερο για τη Χώρα.
    Αυτά αναφέρονται σε πτυχιακή εργασια του Πανεπιστημίου Πειραιώς στο πρόγραμμα ”ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ” με τίτλο ” Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ” με επιβλέποντα καθηγητή τον Αριστοτέλη Ζιαμπίρη που συντάχθηκε το 2015.
    http://dione.lib.unipi.gr/xmlui/bitstream/handle/unipi/8801/Klonari_Eleutheria%20.pdf?sequence=1&isAllowed=y
    Σ’ αυτή τη μελέτη παρ’ ότι το θέμα είναι το Μακεδονικό, γίνεται αναφορά και στη δραστηριότητα και τις βλέψεις της Τουρκίας ως εχόντων σχέση με το θέμα της μελέτης.

    Με ηπιότητα και ανταλλαγή πληροφοριών για το θέμα,

    Τάσος Γκούμας

  9. ΔΗΜΗΤΡΑ says:

    Καταλαβα! Σας ευχαριστω!

  10. Μπάμπης Κανατσίδης says:

    @Μπλαμπλαμπλα: Εσείς θέλετε και βιογραφικό. Ας είναι. Έχω σπουδάσει φωτογραφία στη Σχολή Λουκούργου Σταυράκου και Πολυμέσα (multimedia ήτοι δημοσιογραφία και επικοινωνία, ραδιόφωνο, τηλεόραση, ιντερνετ, φωτογραφία, ιστορία τέχνης, γραφιστική, κινούμενο σχέδιο) στο Greater Brighton Metropolitan College, στο Brighton της Αγγλίας.

  11. ΔΗΜΗΤΡΑ says:

    Συγγνωμη και παλι κ.Κανατσιδη αλλα εφοσον εχετε πραγματοποιησει τοσες σπουδες που με εκπληξη διαβαζω, γιατι η ζυγαρια γερνει συνεχως προς μια πλευρα; και δεν μιλαω για την προσωπικη σας ζωη. Μιλαω για την εφημεριδα σας. Για μια ηλεκτρονικη εφημεριδα απ την οποια ενημερωνονται αρκετοι και θα επρεπε να κυριαρχει η ουδετεροτητα στην ενημερωση. Ποιος ειναι ο σκοπος σας/τους;

  12. kostas says:

    κυρια Δημητρα, εχετε να μας παραθεσετε καποιο αντικειμενικο μεσο? γιατι επιμενετε με τον κυριο Κανατσιδη? μηπως θα θελατε η ιδια να τα ακουτε διαφορετικα? ψαχτειτε λιγο γιατι ολοι μας εχουμε προκαταληψεις

  13. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    1/Προς τον Τάσο Γκούμα, φίλο αγαπημένο
    …………………………………..
    Τασούλη, (έτσι σε έλεγα στο σχολείο, παρά το μπόι σου. Νομίζω εσύ κι εγώ είμαστε οι πιο ψηλοί στο Γυμνάσιο), επίτρεψέ μου σε παρακαλώ, να μην απαντήσω στο μακροσκελές και καλογραμμένο- ομολογουμένως- σχόλιο, γιατί έχει καθαρά, όχι πολιτική, αλλά μόνο κομματική χροιά. Θα σου απαντούσα με χαρά σε οποιαδήποτε πολιτική διαφωνία, αλλά ως απλός ελεύθερος πολίτης, αν και 100% πολιτικοποιημένο άτομο, όπως έχω ξαναδηλώσει, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα, παράταξη, στοά, δηλαδή είμαι και κομματικά… άστεγος, θεωρώντας ως ψυχική εμμονή, κάθε μορφή φανατισμού (κομματική, αθλητική, θρησκευτική κλπ). Έτσι, σέβομαι, εκτός από τη διαφορετική άποψη, και τα δύο μοναδικά και νόμιμα μέσα που εγώ διαθέτω, δηλαδή την πένα (ως γραφίδα και ως πλήκτρο) και την ψήφο μου, το κάθε ένα για τη στιγμή που θα κληθώ να το ασκήσω. Το ένα φανερά, όπως τώρα, αλλά με τον δέοντα σεβασμό, και το άλλο μυστικά, όπως επιβάλλει ο νόμος.
    Γι αυτό με συγχωρείς που δεν θα απαντήσω στα επί μέρους θιγόμενα σημεία σου, εκτός των άλλων λόγων, επειδή θα μπορούσα – ειλικρινά- να σου αντιπαραθέσω 2 και 3 φορές άλλα τόσα, με αντίθετη κατεύθυνση. (Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε τώρα;)
    Ας εμμείνουμε λοιπόν στην Κοινή Λογική που απαιτεί από μας, κατά πάγια τακτική, να έχουμε κάθε φορά και όλες τις φορές, απαιτήσεις, κυρίως, από αυτούς που ψηφίζουμε. (Ας πούμε – μια και ανταλλάγησαν και σχόλια για τυπικά προσόντα – από την Κα Ραλία Χρηστίδη, τι απαίτηση να έχω, αφού δεν θεωρώ ότι έχει τα απαιτούμενα προσόντα να με εκπροσωπεί στην Ευρώπη).
    2/Προς Κα Δήμητρα
    ………………………..
    Αγαπητή μου Κα Δήμητρα, δεν γνωριζόμαστε. Κρίνω τα ερωτήματά σας θεμιτά, αλλά όπως είδατε ο κ. Κανατσίδης, απάντησε στο ερώτημά σας. Πάντως σας ευχαριστώ διότι με το δικό σας ερώτημα, πληροφορήθηκα κι εγώ ότι ο αγαπητός Μπάμπης, είναι σπουδαγμένο άτομο, πάνω στο αντικείμενό του, αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν έσπευσε να το προβάλλει, όπως κάνουν πολλοί- συμπεριλαμβανομένου και εμού του ιδίου.
    Τώρα σχετικά με τη “γραμμή” του κάθε εντύπου, αλλά και την παραταξιακή υπόσταση του κάθε δημοσιογράφου, δεν είναι να απορεί κανείς, και είναι ουτοπικό να ζητά αντικειμενικότητα. Αυτή η αρετή στην έντυπη και ηλεκτρονική ενημέρωση έχει παντελώς εκλείψει, από την εποχή, πχ, που, μέχρι να συνταξιοδοτηθούν, κανείς μας δεν εγνώριζε ότι ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν οπαδός του Παναθηναϊκού ή ο Νίκος Κατσαρός ήταν ΑΕΚτζής. Πάνε αυτά, τελειώσανε. Όλοι είναι ταγμένοι κάπου, άλλοτε από φανατισμό, κι άλλοτε- πιο συχνά- από προσωπικό όφελος.
    Στη χαλεπή εποχή μας, μάλιστα, εγώ προσωπικά, δεν έχω το δικαίωμα να το κατακρίνω. Μπορώ μάλιστα να το εντάξω και στην αιώνια αξία της Ευγνωμοσύνης. Δηλαδή θα θέλατε εσείς πχ να είχατε υποστηρίξει κάποιον άνθρωπο και αυτός να σας αγνοούσε; Εγώ θα του “πέταγα” τη γνωστή ρήση, “Ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος”, που τόσο συχνά εμφανίζεται στην καθημερινότητά μας και θα τον περιφρονούσα, τον αχάριστο αντιφρονούντα!
    Αντί λοιπόν να απαιτούμε αντικειμενικότητα-που δεν υπάρχει πουθενά, ως έννοια, ούτε καν στην έννοια της “Ομορφιάς” του Πλάτωνα, εμείς μπορούμε απλώς να προτάσσουμε τουλάχιστον το γενικό κύκλο του Σεβασμού, υποστηρίζοντας ότι “Εάν ο Έλληνας μάθαινε σεβασμό, δεν θα χρειαζόταν να μάθει τίποτα άλλο”. Τα άλλα τα γνωρίζει και ας μη το γνωρίζει, πως τα γνωρίζει. Τόσο το καλύτερο…
    Με υπόληψη και εγκαρδιότητα
    Άρις Αντάνης
    arimari@otenet.gr

  14. Γιάννης Γκούμας says:

    Ο όρος σπέκουλα χρησιμοποιείται σωστά, καθώς η γειτονική χώρα δεν αξιώνει ότι ο λαός κατάγεται από τον Μέγα Αλέξανδρο, απλά μένει σε ένα μέρος της Μακεδονίας. Οπότε είναι προπαγανδιστικό να προσπαθεί να περάσει κάποιος το αντίθετο.
    Ταυτόχρονα η φτιαχτή διαμάχη αποπροσανατολίζει τον κόσμο από προβλήματα όπως τα μνημόνια, η λιτότητα, η έλλειψη δημοκρατίας (η δημοκρατία παρεπιπτώντος είναι μέρος της ιστορίας μας και πιο σημαντικό από το όνομα ενός βασίλειου). Ο αποπροσανατολισμός φέρνει πολιτικό όφελος στα κόμματα που έχουν επενδύσει στην εφαρμογή των μνημονίων από το 2009 μέχρι σήμερα.
    Την ίδια πόλωση επέλεξαν να αναπαραγάγουν και τοπικοί παράγοντες, με βολές εναντίων όλων.
    Επίσης κυκλοφόρησαν και ψευδείς ειδήσεις (νέα μόδα της εποχής μας).
    Άρα έχουμε προπαγάνδα και πολιτικό όφελος. Είναι ο ορισμός της λέξης “σπέκουλα”.

    Ξερή απόδοση γεγονότος ως προς τον όρο. Εύλογη η απογοήτευση κάθε δημοκράτη πολίτη.

  15. ΔΗΜΗΤΡΑ says:

    Κύριε Άρι Αντάνη, συμφωνώ με αρκετά απ όσα λέτε. Όμως, το ότι στην εποχή που διανύουμε έχουν αλλάξει πολλά πράγματα ( προς το χειρότερο ), δεν σημαίνει ότι συνεχίζουμε να βαδίζουμε με τον ίδιο τρόπο αγνοώντας ποιο είναι το σωστό. Και στην προκειμένη περίπτωση η ουδετερότητα στην ενημέρωση είναι μια απ τις μεγαλύτερες αξίες της δημοσιογραφίας. Δύσκολο να επιτευχθεί πλέον, αλλά το ότι είναι υπο <> δεν μας δίνει το δικαίωμα να την αφανίσουμε, αλλά να την προστατέψουμε. Αν θέλουμε να είμαστε καλοί και σωστοί στον χώρο αυτό. Και τονίζω ξανά ότι μιλάω μόνο για το επάγγελμα του δημοσιογράφου.
    Σας ευχαριστώ.

  16. ΔΗΜΗΤΡΑ says:

    Κύριε kostas, αν ήθελα να τα ακούσω διαφορετικά τότε θα μιλούσαμε πάλι για υποκειμενικότητα! Αν είχατε διαβάσει καλύτερα τα όσα έγραψα η απλή και σωστή αναφορά στα γεγονότα είναι και η δουλειά ενός δημοσιογράφου(αυτή είναι η αντικειμενικότητα). Χωρίς περαιτέρω <> και τοποθετήσεις. Το ότι αναφέρθηκα στον Κ.Κανατσίδη είναι λογικό, διότι απ όσο διάβασα εκείνος έγραψε το άρθρο. Σε ποιόν άλλο θα μπορούσα να αναφερθώ ;!

  17. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Μέρες τώρα παρακολουθώ την παράθεση σχολίων. Χωρίς διάθεση αντι-παράθεσης σημειώνω:

    α) «Ἀρχὴ σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις» (Ἀντισθένης, το αποδίδει στον Σωκράτη). Άρα, σπέκουλα (<ιταλ. speculare)= καιροσκοπισμός, κερδοσκοπία, αισχροκέρδεια. Το ερώτημα: ποιος και γιατί; Ο δημοσιογράφος για αναγνώστες;(Ο τίτλος "κλισέ" και "πιασάρικος"). Ο υποψήφιος για ψηφοφόρους;(Ο λόγος του πείθει αυτούς που είναι, ήδη, "δικοί του"). Η κοινωνία για συνοχή;(Το νόημα των επετειακών εκδηλώσεων).

    β) Φιλαρμονική. Παιδιά που έχουν προσφέρει, γιατί "γουστάρουν", χρόνο και κόπο για να μάθουν και να παρουσιάσουν ένα έργο. Να τους καμαρώσουν οι δικοί τους (και αυτοί που … θέλουν να τους κάνουν δικούς τους) και να χαρούν με το τέλος, μετά τη σχετική αγωνία, το χειροκρότημα. Απλά και μόνο αυτό. Για να συνεχίσουν.
    Και ο μαέστρος. Στο δύσκολο έργο του δάσκαλου και του "προπονητή". Όχι πάνω από το σύνολο, αλλά δίπλα και, κυρίως, μπροστά. Γιατί ξέρει ότι η αποτυχία έχει έναν πατέρα. Αυτόν.

    Λόγω επαγγελματικής εμπειρίας (συνταξιούχος εκπαιδευτικός) έχω "δουλέψει" σχολικές επετειακές εκδηλώσεις και γνωρίζω, από μέσα, τις δυσκολίες, αλλά και την ικανοποίηση, όταν ξεπερνώντας τες, βλέπεις τη χαρά της επιτυχίας στα μάτια των παιδιών. Γιατί, το ζητούμενο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι, ακριβώς, η παιδεία που σφραγίζει τις συνειδήσεις των παιδιών.
    Ας αναλογιστούμε κατά πόσο υπάρχουν τέτοιες προϋποθέσεις στην περίπτωση στην οποία αναφερόμαστε.

    Κλείνοντας, θα ήθελα να απευθυνθώ προσωπικά (αν και δεν τον γνωρίζω) στον μαέστρο . Η "πολιτική ορθότητα", από τη μια και ο "δικαιωματισμός", από την άλλη. Γνωστή η εικόνα. (Υπάρχει σκηνή στον "Θίασο" του Αγγελόπουλου, γλεντιού σε ένα κέντρο διασκέδασης, απόλυτα προφητική). Αντί για συγγνώμη (που αισθάνομαι ότι οφείλω) λέω: "avanti maestro". Η μουσική, έτσι κι αλλιώς, θέλει αντοχές και ταλέντο. Και, αν επιτρέπετε, μια πρόταση: πρόβες στο "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει" ("Για αυτό και δεν μπορεί να αναστηθεί ποτέ", όπως εύστοχα σάρκασε ο Μάνος Χατζιδάκις).

    ΥΓ: Όποιος θέλει να κάνει "παραγγελιά" (είτε αποτρέποντας είτε προτρέποντας) για το τι θα παίξει η φιλαρμονική, ξέρει καλά ότι δεν ταιριάζει στον χώρο και στον χρόνο μιας επετείου, στην οποία τιμάμε αυτό που ήμασταν και δεν υποτιμάμε αυτό που είμαστε. Το ΞΑΚΟΥΣΤΗ υπάρχει είτε το αφήνουμε να ακουστεί είτε όχι.

  18. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Μετά το υπέροχο, από κάθε πλευράς, σχόλιο του Κου Ανδρέου, εγώ τα μόνα που έχω να προσθέσω είναι 2 σημεία, που ίσως κάποιοι φίλοι τα θεωρήσουν ακόμα και ως… εκτός θέματος και μου ανταποδώσουν τα ίσα σε αντίχτοιχες κριτικές μου. Αλλά θα το ρισκάρω:
    1/Τα 17 (18) σχόλια, στην παρούσα ανάρτηση, σε σύγκριση με τα μηδενικά σχόλια στις περισσότερες αξιολογότατες ειδήσεις, όπως τα επιτεύγματα των νεαρών παιδιών που αθλούνται και φέρνουν βραβεία, είναι ενδεικτικά κάποιων παραμέτρων (όχι απαραίτητα μειονεκτικών, αν δεν ξεπερνούν τα όρια) όπως:
    >Λίγος εγωισμός
    >Λίγος ναρκισσισμός
    >Κάποια άγνοια (άγνοια όχι άνοια για την οποία δεν φταίμε οι ίδιοι)
    >Σίγουρα μιαν ανία
    >Και, για να μη μακρηγορώ πάλι, το πόσο εύκολα “τσιμπάμε”.
    Αγαπητέ Κε Ανδρέου σε ευχαριστώ που με το σχόλιό σου, εμένα τουλάχστον με “ξεψάρωσες”, ενώ εοίωνο, θεωρώ και το επίπεδο ανταλλαγής σχολίων, γενικά, σε σύγκριση με εκείνα του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος.
    2/Με την ευκαιρία θα ήθελα να γνωστοποιήσω ότι στις 20/4/2019, (Σάββατο του Λαζάρου) στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου στην Καλλίπολη Πειραιά, ώρα 19.00 ακριβώς, θα λάβει χώρα συναυλία πέντε (5)εκκλησιαστικών χορωδιών, υπό την Αιγίδα της Ι. Μητρόπολης Πειραιά.
    Επειδή έχω παρευρεθεί σε όλες τις συναφείς εκδηλώσεις που διοργανώνει η περίφημη τετραφωνική μικτή χορωδία του Αγίου Βασιλείου, στην οποία συμμετέχουν και Ποριώτες χορωδοί (πολύ γνωστοί σε όλους μας), συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους μπορούν, να μη τη χάσουν, γιατί δεν θα την ξεχάσουν ποτέ, και θα βιώσουν με κατάνυξη το επερχόμενο Πάθος, την Ανάσταση και το Άγιο Πάσχα του Χριστού, σε μια, ανυπέβλητης γαλήνης του πνεύματος, ατμόσφαιρα.
    Θερμός χαιρετισμός
    ΑΑ

  19. Τάσος Γκούμας says:

    Αριστείδη είμαι πολύ πρόθυμος να διαβάσω γεγονότα ”με αντίθετη κατεύθυνση” από αυτά που ανέβασα εγώ.
    Άρι, δεν υπάρχουν αντίθετα γεγονότα.
    Υπάρχουν μόνο γεγονότα.
    Σε παρακαλώ ανέβασέ τα και έχω τεράσια υπομονή και ψυχραιμία να τα διαβάσω, και, για να αλλάξω απόψεις αλλά και για να καταλάβω που συμφωνεί η κ. Δήμητρα μαζί σου.

  20. ΑΝΤΑΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ says:

    Φίλε μου Τάσο, θύμωσα με όσα έγραψες και στο θέμα του εμβατηρίου-σε άλλο αρχείο με 2 σχόλια, το 2ο δικό σου, περί Χαρακόπουλου και Σπηλιωτόπουλου- κι έβγαλα όλο το θυμό μου με ένα κείμενο πολύ …αιχμηρό. Αλλά πριν πατήσω το κουμπί για να αναρτηθεί, το άφησα μισή ώρα να …”στανιάρει”, ρούφηξα και δυο κουταλιές ξίδι, όπως μας λέγανε να κάνουμε στον Πόρο, όταν θυμώναμε, κι όταν επέστρεψα το έκανα… “κόπι πάστε”, και το αρχειοθέτησα, στο φάκελλο(Folder) “Φίλοι”.
    Αντ’ αυτού, σου απηύθυνα λίγες αράδες, με πολλή ηρεμία, την οποία, παρα τα όσα λές στο εδώ σχόλιό σου, βλέπω ότι δεν έχεις ούτε εσύ. Μήπως φταίει ότι ενώ μας έχουν “ξεσκίσει” τη σύνταξη κι είμαστε οι μόνοι που δεν κλέβουμε την εφορία, δηλαδή την πατρίδα, δηλαδή το συνάνθρωπο, δηλαδή τα παιδιά μας τα ίδια, δηλαδή και τα εγγόνια μας, κυκλοφορούν γύρω μας και μάλιστα και πολλοί γνωστοί μας, που όχι μόνο δεν έχουν καταλάβει “κρίση” αλλά με την κρίση τα έχουν παραπάνω ‘κονομήσει. Κι εμείς δεν ξέρουμε με ποιον να τα βάλουμε, γιατί αν μας φταίνε όλοι, τελικά δεν φταίει κανείς. Άρα εσύ τα βάζεις με το Μητσοτάκη, εγώ με τον Τσίπρα, άλλος με τη Φώφη, άλλος με το Φούφουτο, ανάλογα πώς θεωρούμε ο καθένας τον εαυτό του. Πχ εσύ με τις περιουσίες σου μπορεί να θεωρείς τον εαυτό σου αριστερό, εγώ με την πλήρη ακτημοσύνη μου μπορώ να με θεωρώ δεξιό, ένας δικηγόρος, κάποιος γιατρός, ο τάδε
    μηχανικός, ο δείνα συμβολαιογράφος, που δεν μου δίνουν- σαν δεν ντρέπονται!- απόδειξη, μπορεί κι αυτοί να είναι “σοσιαλ-ηστές”.
    Πιάσε το αβγό και κούρευτο, δηλαδή. (Σου άρεσε το αβγ του αβγού μου; Μπαμπινιώτης! Μη τσακωθούμε κι εδώ. Έχω παρακολουθήσει όλα του τα σεμινάρια).
    <<>>
    Αν πρέπει να σε μεμφθώ ( λάθος… να σου παραπονεθώ) για κάτι, είναι που δεν έδωσες καμία σημασία και την… έγραψες κανονικά την ενημέρωσή μου, για την εκκλησιαστική συναυλία στον Άγιο Βασίλειο με χορωδούς υψηλής περιωπής (Εκ των οποίων κάποιοι Ποριώτες) σε ύμνους πασχαλινούς, που αν θα πας θα εξέλθεις του Ιερού Ναού, μεταρσιωμένος. Στο λέω εκ πείρας. Την τελευταία φορά νόμιζα πως δεν περπατούσα, αλλά πέταγα. Αφού με έβρισε ένας οδηγός στο δρόμο και του χαμογέλασα, ενώ από μέσα μου του έστειλα και μιαν ευχή.
    Μου θύμισε και κάποιους στίχους που είχα γράψει με τίτλο: “Θαύματα”. Κάποια στιγμή θα τον βάλω αυτό το στίχο σαν σχόλιο, γιατί αν το στείλω για ανάρτηση, μάλλον δεν θα μπει, και δίκαια.
    Άρις
    arimari@otenet.gr

  21. ΑΝΤΑΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ says:

    [* Shield plugin marked this comment as “0”. Reason: Human SPAM filter found “!..” in “comment_content” *]
    “Θαύματα”
    ……………………..
    Ω πατρίς μου μικρά!
    Πόσο μεγάλη είσαι, εν τη θρησκεία σου!
    (Αλ. Μωραϊτίδης)
    …………………………………

    Σε βλέπω καθισμένο στα ριζά του πεύκου
    εκεί πάνω, στο «Ναό του Ποσειδώνος».
    Σε βλέπω ακουμπισμένο με την πλάτη
    στον κορμό αυτού του δέντρου.
    «Γιατί;» Σε ερωτώ.
    «Αυτό το πεύκο μού μιλάει», μου απαντάς.
    «Και τι μπορεί να λέει σε σένα, ένα πεύκο;»
    «Αυτό αφορά εμένα και το πεύκο.»

    Σε βλέπω καθισμένο στη σπείρα μιας αρχαίας
    κολόνας, εκεί πέρα στα ερείπια της Τροιζήνας.
    Σε βλέπω ακουμπισμένο με την πλάτη
    πάνω στον ραβδωτό αυτού του κίονα.
    «Γιατί;» Σε ερωτώ.
    «Αυτή η κολόνα μού μιλάει», μου απαντάς.
    «Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια κολόνα;»
    «Αυτό εμένα αφορά και την κολόνα.»

    Σε βλέπω καθισμένο σ’ ένα άβολο στασίδι
    εκεί μέσα στο εκκλησάκι της Υπαπαντής.
    Σε βλέπω ακουμπισμένο με την πλάτη,
    κάτω απ’ το εικόνισμα τ’ Άι Γιωργιού.
    «Γιατί;» σε ερωτώ.
    «Η εικόνα του Αγίου μού μιλά», μου απαντάς.
    «Και τι μπορεί να λέει σ΄εσένα μια εικόνα;»
    «Αυτό εμένα αφορά και την εικόνα.»
    <<>>
    Νομίζεις πως δεν ξέρω τι σου έλεγαν
    το πεύκο, η αρχαία κολόνα κι η εικόνα;
    Τα ίδια ακριβώς που ‘λέγαν και σε μένα:
    Τίποτα! Σου ξαναδώσανε όμως ολόκληρη
    ενέργεια, που, ολόκληρο καιρό, άλλοι
    σου’ χαν αντλήσει. Εσένα που μου έλεγες,
    μ’ επιμονή, πως «θαύματα δεν γίνονται».
    Τώρα ξέρεις το λόγο που δεν σε πίστευα!…[]
    (Άρις Παν. Αντάνης)

  22. Τάσος Γκούμας says:

    Αριστείδη,
    πως θα σου φαινόταν οι Δήμοι οι προσκείμενοι στην Ν.Δ. και στην συντροφική παράταξη της Χρυσής Αυτής, λόγω Σαμαρά Γεωργιάδη και Βορίδη, να παιάνιζαν σε Εθνική εορτή το ‘’Μακεδονία ξακουστή ‘’ και οι Δήμοι που πρόσκεινται στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. να παιανίζουν το ‘’Στ’ άρματα στ’ άρματα εμπρός στον αγώνα’’ ή το ‘’Bella chiao’’; Θα ήταν Εθνική εορτή ή Διχασμός;
    Όσο για τα γεγονότα που μου έταξες περιμένω και επιμένω.

  23. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Θα στα στείλω ιδιαιτέρως μόλις αδειάσω, γιατί τώρα βλέπω ποδόσφαιρο- και πολλές φορές πάω και στο γήπεδο. Θα στα πω κατ ιδίαν για να μη τα διαβάζουν όλοι. Τι δουλειά έχουν οι ανώνυμοι στα μεταξύ μας! Εκτός αν στο μεταξύ μου έχεις ρίξει εμπάργκο, όπως με απείλησες. Πάντως, πάλι εκτός θέματος είσαι. Τι σχέση έχει η ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή και τι σχέση έχει η σημερινή Μακεδονία μας με το Μπέλα Τσάο. Κόπιασε κι εσύ στο 2019, μαζί με όλους τους Έλληνες.
    Και κάτι πιο σοβαρό: Σε παρακαλώ μην αφήνεις να εννοηθεί, ερήμην των διοικούντων το νησί μας, ότι ο σημερινός Δήμος Πόρου πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι ούτε σωστό ούτε δίκαιο. Ειδικά τώρα που είμαστε σε προεκλογική περίοδο και η κάθε ψήφος μετράει πολύ, από όπου και αν προέρχεται. Και μη βλέπεις μόνο τις δημοσκοπήσεις του Βαξεβάνη.
    Ο Δήμος Πόρου πρόσκειται αποκλειστικά και μόνο στους πολίτες και τους κατοίκους του νησιού μας και σε κανέναν άλλο.
    ΑΑ

  24. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    @ Φίλο Τάσο.
    Για να μη λες οτι αποφεύγω να απαντήσω στα εξειδικευμένα επιχειρήματά σου, θα σου παραθέσω ένα κείμενο, που, αν το διαβασεις προσεχτικά θα αντλήσεις τις απαντήσεις που πρέπει να συζητάμε όσοι μπορούμε και σκεφτόμαστε ακόμα, χωρίς να αναλωνόμαστε σε “Πετσίκιες” ιστορίες, που μας βγάζουν έξω από το πραγματικό πρόβλημα, της πραγματικής οικονομίας και της αφόρητης δικής μας καθημερινότητας.
    Πριν το διαβάσεις θα αναρωτηθώ πώς και δεν πρόσεξες για να το θίξεις, το γεγονός ότι οι μισοί Έλληνες κατεβαίνουν υποψήφιοι με κάποιο τρόπο (Βουλευτές, Ευρωβουλευτές, Περιφερειάρχες, Αντιπεριφεριάρχες, Δήμαρχοι, Δημοτικοί σύμβουλοι). Και εκτός αυτού του πληθωριστικού φαινομένου, αυτού καθ’ εαυτού, μήπως πέρασε από το νου τι άλλο μπορεί να υποκρύπτει αυτή η μανία για διάκριση, πέρα από την επιθυμητή και τιμητική ανάγκη εθελοντικής προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο (Μήπως ας πούμε είναι ανία, κάποιας μορφής άνοια, μια ουτοπία, λίγη ελπίδα για προσωπικό όφελος ή εύκολο κέρδος και άκοπες απολαβές, λίγη ψεύτικη δόξα, μια πανάκριβη ψευδαίσθηση, ανέξοδη αποβολή ψυχικού άγχους, ένα υποκατάστατο αντικαταθλιπτικών ψυχοδηγητικών μεθόδων κλπ). Οι μισοί Έλληνες είναι υποψήφιοι σε κάποιας μορφής εξουσία. Φοβερό!
    Πάμε στο θέμα μας τώρα που είναι ο Φασίστας

    Ο Φασίστας
    Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ
    Ο φασισμός υποτίθεται πως ήταν μια πολιτική απόφυση, που είχε για πάντα νικηθεί μετά τον δεύτερο πόλεμο. Αλλά ο φασισμός δεν είναι μόνο πολιτική παράταξη.
    Ο φασισμός είναι ένα πανίσχυρο κομμάτι του εαυτού μας, που μας το καλλιεργούν με επιδεξιότητα θαυμαστή, ώστε να εξυπηρετεί ανελεύθερες επιδιώξεις επίβουλων συμφερόντων.
    Ο ιός του φασισμού αναπτύσσεται μέσα στους ατελείς ανθρώπινους οργανισμούς και μάς επιβάλλεται, συνεχώς και τα τελευταία χρόνια εντόνως, ποικιλοτρόπως και παντοιοτρόπως, διοχετεύεται μέσα στην ψυχή μας και συντηρεί τεχνηέντως την… ατέλεια, ώστε να ευδοκιμήσει εκεί, μέσα στο φυσικό του περιβάλλον. (Όταν ακούς να σου λένε: τι κρίμα που σε κυβερνάω μόνο, χωρίς να ασκώ ολόκληρη την εξουσία πάνω σου, κι εσύ αυτό το περνάς ξώφαλτσα, συντελείς σχεδόν φασιστικά στου φασισμό που σε απειλεί, και εν πολλοίς σου ασκείται).
    Έτσι, με τον πολλαπλασιασμό των ατελών οργανισμών, ο φασισμός εξασφαλίζει διαρκώς μιαν αξιοπρόσεκτη πραγματικότητα, σε λανθάνουσα κατάσταση, έτοιμη να δράσει όποτε και όπου κριθεί σκόπιμο. Μια θλιβερή, αρρωστημένη και άκρως επικίνδυνη πραγματικότητα, που ενυπάρχει μέσα σε συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα, για να μη πω ότι αποτελεί τον πυρήνα τους. Και το πιο επικίνδυνο στοιχείο του φασισμού είναι ότι, μέσα σε αυτά τα συγκεκριμένα κόμματα, φοράει το μανδύα και τη μάσκα του φανατικού πολέμιού της.
    Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι σε, μια Ομάδα, που δεν είναι ποδοσφαιρική, παραδίδουμε, 4 φορές μέσα σε 12 μήνες, εντελώς απερίσκεπτα, και χωρίς να δεχτούμε καμία πίεση ή απειλή από αυτή, το πιο πολύτιμο, το πιο νόμιμο, το πιο ανεκτίμητο όπλο που διαθέτουμε: την ψήφο μας.
    Κι έτσι, όσοι ήμαστε έξω από αυτή την Ομάδα, μόλις μπούμε, με την ψήφο μας μέσα σε αυτήν, ανήκουμε πλέον στο σύστημα, το γονιμοποιούμε και γεννάμε σε χρόνο ρεκόρ ένα ακόμα τέρας του φασισμού, από αυτά που μας «βίαζαν» μέχρι τώρα. Κι αυτό γιατί νομίζουμε βλακωδώς ότι έτσι θα ρθει η σειρά μας να “βιάζουμε” κι εμείς, ώστε από θύματα να γίνουμε θύτες.
    ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
    Δεν το έχουμε ζήσει όλοι αυτό; Καθημερινά; Πχ. η έλλειψη αξιοκρατίας και η αντιδημοκρατική επιβράβευση και επιλογή των κομματικών στελεχών, συγγενών, δήθεν φίλων για εξεύρεση εργασίας, η ευνοϊκή μεταχείριση των ημετέρων για προαγωγή, τοποθέτηση, ανάληψη καθηκόντων, τι είναι; Πώς λέγεται αυτό το πολύ συνηθισμένο και αξιοκατάκριτο φαινόμενο που κυριαρχεί μεν ανέκαθεν στην πατρίδα μας, αλλά έχει φτάσει στο πιο ψηλό σημείο του γραφήματος τα τελευταία χρόνια; Τι άλλο όνομα να του δώσει κανείς; Φασισμός!
    Το περίεργο είναι ότι οι «πρωθιερείς» του φασισμού, όταν οι συνθήκες αλλάζουν, όχι μόνο δεν παραιτούνται για χάρη των αρχών και των δήθεν «πιστεύω» τους, αλλά προσαρτώνται, στο ασκαρδαμυχτί, σε οποιαδήποτε νέα κατάσταση, απολαμβάνοντας τα νέα οφέλη, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και τύψεων. (Το άκρον άωτον του φασισμού: η Έλλειψη Ακεραιότητας).
    ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ;
    Ποιός είναι ο φασίστας σήμερα; Ποιον πρέπει να πολεμήσουμε για να νικήσουμε το φασισμό;
    Δυστυχώς η απάντηση είναι πανεύκολη: Ένας είναι ο φασιστικός εχθρός μας: Ο Εαυτός μας.
    Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Ο άκρατος ατομισμός, ο εγωισμός, το λεγόμενο τομαριλίκι, η έλλειψη σεβασμού, η αγένεια, το «υφάκι», ο φανατισμός, η ανωνυμία, η ίντριγκα, η υποτίμηση της νοημοσύνης τι είναι; Δεν είναι άραγε μικρά κυκλάκια με μύτη και ουρίτσα που κολυμπούν μέσα στη μεγάλη μήτρα του φασισμού, και αγωνίζονται πιο από όλα θα την γονιμοποιήσει για να κυοφορήσει ένα ακόμα τερατάκι; Αυτά που συναντάμε καθημερινά στη διοίκηση, στο γραφείο, στο λεωφορείο, στην άσφαλτο, στην αγορά, στο σωματείο, στην πολυκατοικία, στο καράβι, στο θέατρο, στις συναλλαγές, στις σχέσεις, ολούθε, ακόμα και στον πιο κλειστό σας κύκλο, ανάμεσα στους φίλους, δεν εγκυμονούν φασιστικές συμπεριφορές;
    ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ
    Εάν κάποιος σας αποκαλέσει φασίστα, να ξέρετε ότι εσείς δεν είστε ακόμα. Εάν σας πούνε φασίστα μη το πάρετε τοις μετρητοίς, μη στενοχωρηθείτε. Σας κολακεύουν. Σας δίνουν τα εύσημα. Σας προσθέτουν ένα ακόμα «εύγε» στα προσόντα σας. Σας κρεμάνε ένα ακόμα μετάλλιο στο στήθος σας. Ελαν σας κατατάξουν στη χρυσή αυγή χωρίς να είστε, μη λυπηθείτε. Διότι αυτό σημαίνει ότι δεν σας έχει διαποτίσει εξ ολοκλήρου ο ιός του φασισμού, που έχει περιλούσει εκείνον που απροκάλυπτα σας αποκαλεί φασίστα. Και σημαίνει ενώ αυτός είναι ήδη αξιωματούχος φασίστας, εσείς ακόμη αντιστέκεστε. Είσαστε από τους τελευταίους που, έστω και ασυνείδητα, προτάσσουν αντισώματα και μάχονται κατά του φασισμού.
    ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ
    Ελπίδα καμία, άραγε; Καμία! Ε! όχι και καμία.. Ευτυχώς! Ακόμα και αυτή η… θεωρητικότητα είναι αρκούντως ενθαρρυντική. Διότι, αφού είναι εμφανές ότι ο φασισμός δεν είναι μία συλλογικότητα, αλλά είναι ασθένεια ψυχική και κολλητική, που στις μέρες μας, ενώ δεν δικαιολογείται, έχει εξαπλωθεί και μεταλλαχθεί σε επιδημία, με κίνδυνο να γίνει πανδημία, η επίγνωση και μόνο αυτού του προβλήματος μιας ολόκληρης πατρίδας, τουλάχιστον μπορεί άμεσα να λύσει το μισό.
    Το μόνο παρήγορο λοιπόν είναι ότι ο φασίστας είναι μεν ο εαυτός μας, αλλά… όχι ολόκληρος. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα εκείνο το τμήμα του ταλαιπωρημένου μας εαυτού, το οποίο υποφέρει και αντιστέκεται. Μάχεται δηλαδή συνεχώς ενάντια στο φασιστικό τμήμα του άλλου εαυτού μας. Αλλά βέβαια με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία. Γιατί ο ιός του φασισμού όλο και επεκτείνεται μέσα μας, κάνει μετάσταση και σιγά-σιγά αλλά σταθερά, υπερισχύει.
    Ο φασισμός θα νικηθεί οριστικά, μόνο όταν θα νικηθεί μέσα μας. Αυτό είναι δύσκολο. Γιατί τώρα, μετά από τόσα χρόνια συνηθίσαμε. Έχουμε πάθει ανοσία, που το έχει γυρίσει σε… ανοησία.
    Αλλά για τον άνθρωπο τίποτα δεν είναι ανέφικτο. Έχει τεράστιες δυνατότητες. Φοβερή ικανότητα προσαρμογής και εγκλιματισμού. Αρκεί να το καταλάβει ότι η άσκηση φασιστικών μεθόδων, για οποιοδήποτε λόγο, τελικά θα του γυρίσουν πάνω του, σαν το μπούμερανγκ. Μόνο θέλει προσοχή, γιατί ο καθένας από μας, ακόμα και σήμερα που βλέπει το χαμό του, νομίζει ότι αυτός δεν θα είναι ένα από τα θύματα. Οι άλλοι θα είναι. Μα δεν υπάρχουν άλλοι. Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μας… βλέπουμε κάθε μέρα παντού, γύρω μας, στα κανάλια, στα έντυπα, σε όλες τις τάξεις και τις παρατάξεις. Φυτρώνουμε καθημερινά σαν τα δηλητηριώδη μανιτάρια. Έτσι ακριβώς… Αλλά, ναι, τελικά, υπάρχει ελπίδα.
    ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;
    -«Και εγώ που τα γράφω αυτά ποιος είμαι;» αναρωτιέμαι. Δυστυχώς λοιπόν είμαι κι εγώ ένας υποψήφιος φασίστας. Ένας ψιλοκαθυστερημένος. Που δεν λέει να περάσει τις εξετάσεις. Με κόβουνε συνέχεια. Κάθε φορά μένω μετεξεταστέος. Πολύ κακός μαθητής. Αλλά πού θα πάει! Το μαθαίνω κι εγώ το μάθημά μου. Κάποια στιγμή θα πάρω το πτυχίο του φασισμού. Κι εγώ που δεν ήμουν ικανός να ταυτιστώ με το σύστημα τώρα θα μπω με τα τσαρούχια. Ο τελευταίος των… μη ικανών. Αυτός είμαι! Η ατέλεια του οργανισμού μου συνεχώς …βελτιώνεται. Και τι συμβαίνει όταν μια ατέλεια βελτιώνεται; Γίνεται καλύτερη; Φυσικά. Βελτιώνεται επί τα… χείρω! Από ατελής γίνομαι… ατελέστερος. Μέρα με τη μέρα. Μετ’ ου πολύ αγγίζω τον υπερθετικό βαθμό. Προσθέτω νέους … ισμούς: Κομματισμό, φανατισμό, Ζαμανφουτισμό Ωχαδερφισμό, Παραγοντισμό.
    Κι όλα αυτά δεν τα λέω για να προλάβω κάποιο κακό. Το κακό είναι ήδη εδώ. Και δεν τα λέω για τους άλλους. Τα λέω κυρίως για τον εαυτό μου. Γιατί… φοβάμαι. Τον φοβάμαι τον εαυτό μου. Και είναι σαν του ζητάω βοήθεια: «Βόηθα, ρε εαυτούλη μου, να αντισταθώ για λίγο ακόμα. Κι όσο… αντέξω».
    ΑΛΛά…
    Νομίζω ότι δεν μ’ ακούει πια ο εαυτός μου. Μόνο κοιτάζει… Κι επειδή στερούμαι προφορικής ευγλωττίας, αποφάσισα να του τα γράψω για να τα κοιτάξει γραμμένα. Το αποφάσισα, πολύ απο-φασιστικά. Μπας και καταφέρουμε να κρατήσουμε μαζί κάποιες από τις αξίες μας για λίγο ακόμα. Έτσι, ως τελευταία αναφορά, που τη χρωστάμε στους γονείς, τους δασκάλους, στα παιδιά, στην εργασία μας, στο Χριστό και, γιατί όχι, σε αυτές τις έρημες νησίδες και βραχονησίδες της πατρίδας που αγαπάμε, όπου πελαγώνουνε οι ψυχούλες μας, ανάμεσα στις φουρτούνες και τα ηλιοβασιλέματα…[]
    Άρις Αντάνης

Σχολιάστε