Σαν σήμερα η δολοφονία του Μεθανίτη Χρήστου Μαλτέζου



Στις 22 Νοεμβρίου 1938 στην ακτίνα Θ΄ του κάτεργου της Κέρκυρας, με τα πιο απάνθρωπα βασανιστήρια, δολοφονούνταν από τους δημίους του ένας σεμνός αγωνιστής, ένας αλύγιστος επαναστάτης με ξεχωριστές κομματικές αρετές και επαναστατικά προσόντα, ο γραμματέας της Κ.Ε. της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ), Χρήστος Μαλτέζος. Κείνες τις μέρες που δολοφονούνταν ο Χρήστος Μαλτέζος, το ηρωικό ΚΚΕ έκλεινε 20 χρόνια ζωής και δράσης και η ΟΚΝΕ 16 χρόνια σκληρών αγώνων.

Ο Χρήστος Μαλτέζος γεννήθηκε στα Μέθανα Τροιζηνίας, στα 1908. Μπήκε πολύ νέος στο επαναστατικό κίνημα, από φοιτητής. Στα 1925 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ. Φοιτούσε στη Νομική Σχολή τον Πανεπιστημίου. Ο Παναγιώτης Μαυρομάτης γράφει σχετικά: «Τον γνώρισα το καλοκαίρι του 1932. Ανταμώσαμε σ’ ένα φτωχό και μισοεγκαταλελειμμένο “εξοχικό” στο Νέο Ηράκλειο της Αττικής, κληρονομιά της Ηλέκτρας, που έφερε την πομπώδικη επιγραφή: “Βίλα Γαλήνη”. Ήταν το καταφύγιο όχι λίγων στελεχών της ΟΚΝΕ, τις μέρες που δεν είχαν “πού την κεφαλήν κλίναι”.»… Η δουλειά στη Νεολαία, οι διωγμοί και οι φυλακίσεις έφαγαν τις πανεπιστημιακές σπουδές, όπως συνέβαινε συχνά τα χρόνια εκείνα. Πρέπει όμως να ήταν τελειόφοιτος, αν κρίνω από τα νομικά του βιβλία, που το μεγαλύτερό τους μέρος τα άφησε σε μένα, γιατί δεν είχε πού να τα ακουμπήσει. Μερικά ή όλα, ίσως να σώζονται ακόμα στην Αθήνα. Αν βρεθούν κάποτε θα πρέπει να τοποθετηθούν στο μουσείο της ΟΚΝΕ».(1)

Η μαρξιστική μόρφωση τον Χρήστου Μαλτέζου ήταν για την εποχή εκείνη πλήρης, με την έννοια ότι είχε διαβάσει και αφομοιώσει ό,τι είxε ως τότε μεταφραστεί στα ελληνικά από τη μαρξιστική και λενινιστική φιλολογία. Όσοι γνώρισαν τον Μαλτέζο από κοντά, δουλεύοντας μαζί του στις οργανώσεις της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου κ.ά., όπου από μέρους του γραφείου της Κ.Ε. της ΟΚΝΕ παρακολουθούσε τον τομέα της ζύμωσης και της προπαγάνδας, καθώς και στην εφημερίδα της ΟΚΝΕ, τη «Νεολαία», που, παρά τις αφάνταστες δυσκολίες κάτω από τις οποίες έβγαινε, χάρη στην επαναστατική θέλησή του και την ακάματη δουλειά των συντρόφων του εκδιδόταν κανονικά και έφτανε στα εργοστάσια και στα σχολεία, στα χωριά και στο στρατό, μιλούν για την απλότητα του χαρακτήρα του, την αγνή πίστη του στο κόμμα, χωρίς εγωιστικούς, καριερίστικους ή ιδιοτελείς σκοπούς για την ανθρωπιά του.

Στις μαύρες μέρες της 4ης Αυγούστου, σε μια εποχή που οργίαζε απ’ άκρη σε άκρη η δημαγωγία, η σπιουνιά, η τρομοκρατία, τότε τον Οκτώβριο του 1937, όταν τα ξερονήσια και οι φυλακές γέμισαν από λαϊκούς αγωνιστές και κάμποσοι λύγισαν στις πιο δύσκολες στιγμές του κινήματος, το κόμμα πρότεινε στον Μαλτέζο να αναλάβει γραμματέας της ΟΚΝΕ. Κι εκείνος, όπως πάντα, χωρίς καθόλου να διστάσει, πήρε το τιμόνι στα χέρια του. Το Μάιο του 1938 πιάστηκε στην Αθήνα. Στην Ασφάλεια βασανίστηκε απάνθρωπα. Οι χαφιέδες γύρισαν όλη την Αθήνα και τον Πειραιά με τη φωτογραφία τον στο χέρι και ρωτούσαν για να ανακαλύψουν πού έμενε. Κατατσακισμένο τον μετέφεραν στο κάτεργο της Κέρκυρας και τον έριξαν στην ακτίνα Θ’. Στο κάτεργο της Κέρκυρας συνεχίστηκαν τα βασανιστήρια από τους Βααιλάτο και Διονυσάτο. Συγκλονιστική είναι η περιγραφή του Κώστα Μπόση, που παραθέτουμε στη συνέχεια:

«Από δω -βάλ’ το καλά στο μυαλό σου- βγαίνουν μόνο “ανανήψαντες” ή πεθαμένοι. Ζωντανός… ούτε ένας, του είπε ο Βασιλάτος. Εσύ, όπως είσαι, σαν τον Άγιο Αντώνιο τον Ασκητή, δεν πρόκειται να βαστάξεις πολλές μέρες και μια δουλειά που είναι να γίνει αύριο, κάν’ την μια ώρα αρχύτερα. Γιατί να παιδεύεσαι άδικα; Και απλώνοντας ένα χαρτί, συμπλήρωσε:

—      Βάλε μια υπογραφή και άντε στο καλό σου.

Και ο Μαλτέζος, μ’ ένα τόνο απλό, σεμνό και σταθερό -τέτοιος ήταν ο χαραχτήρας του, τέτοια ήτεαν και όλη η ζωή του- απάντησε:

—      Άδικα παιδεύεστε.

Τον έδειραν με συρματένιο βούρδουλα κι απάνω στις ματωμένες ανοιχτές πληγές έριξαν καυτό τσιγαρισμένο λάδι. Σπαρτάρησε το κορμί από τους σπασμούς, όμως δεν έβγαλε ούτε ένα “αχ!”. Σε συνέχεια, τον άφησαν πέντε μέρες ήσυχο… Την έκτη μέρα μπήκε στο κελί όλη η κουστωδία. Επαναλήφθηκε η ίδια ιστορία, πήραν ξανά την ίδια απλή, σεμνή και σταθερή απάντηση:

—      Μη χάνετε τα λόγια σας. Σας είπα: Άδικα παιδεύεστε.

Τον βασάνισαν πάλι και, στο τέλος, όπως τον είχαν ξαπλωμένο, ο ένας πάτησε το δεξί πόδι τον Μαλτέζου πάνω στο τσιμέντο, ο άλλος σήκωσε το αριστερό, όσο μπορούσε πιο ψηλά, έβαλαν ένα πέταλο στη φτέρνα. Ο Βασιλάτος, μ’ ένα σαδιστικό χαμόγελο στα χείλη, σάλιωσε το καρφί, για να προχωρήσει τάχατες ευκολότερα και ο Διονυσάτος το χτυπούσε αργά μ’ ένα σφυρί να μπει στο κρέας. Μα δεν το πέτυχαν. Λιποθύμησε. Αυτοί πήγαιναν να πεταλώσουν ζωντανό τον άνθρωπο, να υποφέρει, να στριφογυρίζει από τους πόνους, να βογγάει, να ουρλιάζει κι όχι έναν αναίσθητο. Κι ούτε τους συνέφερε να παρατραβήξουν το σχοινί, γιατί ήθελαν δηλωσία και όχι πεθαμένο».(2)

Διαβάστε τη συνέχεια στο ιστολόγιο:




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Nikl says:

    Μήπως θα πρέπει να γράψεις και για κάποιον ή κάποιους τους οποίους δολοφόνησαν οι κομμουνιστές κατά την διάρκεια της κατοχής και στο Κίνημα του Δεκεμβρίου του 1944.Η διαφορά είναι ότι ο Μαλτέζος δολοφονήθηκε εν μέσω δικτατορίας ενώ οι δολοφονηθέντες από τους κομμουνιστές ήταν σε περίοδο είτε κατοχής είτε το χειρότερο όταν η Ελλάς είχε δημοκρατική Κυβέρνηση.

  2. sferos says:

    Ναι και ιδικά το κονσερβοκούτι ήταν από ντοματοπολτέ κύκνος

Σχολιάστε