Ρυάκια και οικολογικό Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην εξόρμηση των πεζοπόρων Πόρου



Μια ξεχωριστή, Χριστουγεννιάτικη πεζοπορία, πραγματοποίησαν τα μέλη της ομάδας πεζοπόρων Πόρου “Όλοι μαζί περπατάμε!”, την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου, στους καταπράσινους λόφους της Καλαυρίας Πόρου.

Η τελευταία – για το 2019 – πεζοπορία της ομάδας, περιελάμβανε ευχάριστε “δυσκολίες” καθώς, λόγω των πρόσφατων βροχών, στα ρυάκια της Καλαυρίας έτρεχε μπόλικο νερό, χαρίζοντας μια ξεχωριστή εικόνα στο καταπράσινο πευκοδάσος του Πόρου.

Οι ευρηματικοί, φυσιολάτρες πεζοπόροι, έδωσαν γιορτινό τόνο στην εξόρμηση τους, στολίζοντας ένα μικρό δέντρο, με οικολογικά στολίδια από ξύλο, χαρτί ανακυκλώσιμο, λουλούδια, φλούδες από φρούτα ή λαχανικά, καρπούς και πολλά άλλα πολύχρωμα, φυσικά παράγωγα.

Η ομάδα πεζοπόρων “Όλοι μαζί περπατάμε!” ανανεώνει το ραντεβού της τον Γενάρη του 2020, για μια ακόμη εξόρμηση στα μονοπάτια του νησιού, όπου θα πραγματοποιήσουν και την καθιερωμένη κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας τους.

 




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΡΗΡΙΟΤΗΤΕΣ, ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ POROSNEWS, ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ ΜΕΝΟΥΝ ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ “Ο” ΣΧΟΛΙΑ, ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ… ΟΡΦΑΝΙΑ, ΤΟΣΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΡΣΑΣΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΩΣ ΠΡΟς ΤΟΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ Η ΤΟΝ ΡΕΠΟΡΤΕΡ. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΥΝΗΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΟΥΜΕ, ΠΟΥ “ΠΟΥΛΑΕΙ” ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ, ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ, ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ… ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΧΟΛΙΟ. ΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΠΩΝΥΜΑ, Ο ΑΛΛΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΑΝΕΤΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΕΙ, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΑΠΛΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΜΜΟΝΕΣ..
    Χρόνια πολλά σε όλους τους συμπατριώτες μας Ποριώτες, Τροιζήνιους κατοίκους Πόρου και περιχώρων και φίλους τους πανΈμορφου νησιού μας.

    Μετά τις πιο πάνω επεξηγήσεις θα επιθυμούσα να υποβάλω συγχαρητήρια στην Ομάδα Πεζο- Πόρων.
    Εμείς οι εκτός Πόρου που δεν μπορούμε να πεζοπορούμε μαζί σας, λόγω αποστάσεως και ειδικών συνθηκών, συμμετέχουμε νοερά και σας ευχαριστούμε που μας θυμίζετε τα τοπία, όπου πεζέψαμε κάποτε, αλλά και μας ενθαρρύνετε ότι μας περιμένουν ίσως κι άλλες πεζοπορίες, αλλά χωρίς πεζότητες.
    Να είστε βέβαιοι ότι η μικρή πεζο-Πορική μας νοσταλγική αναπόληση, που παραθέτουμε εδώ σήμερα, την παραμονή των Χριστουγέννων 2019, δεν μας κρατάει κολλημένους στο παρελθόν αλλά με την βοήθεια των νέων- Αντιπελάργηση- μας δίνει φτερά για νέα πετάγματα, στα ύψη που αντέχουμε και όσο αντέχουμε.

    Πεζο- Πορίες…
    Του Άρι Αντάνη

    Εάν το θέλεις…

    “Στο δάσος με τα πεύκα”

    Εάν το θέλεις, εγώ μπορώ να σου μιλώ…
    Θα περπατήσουμε μαζί, μέσα στο δάσος με τα πεύκα, που δεν τα ’χουν κόψει, που δεν τα ’χουν κάψει.
    Σμαραγδί, μάς καρτεράει, το Λιμανάκι της Αγάπης, ξυπόλυτους στην άμμο του σεφέρη την καυτή, και χάρτινο θα μάς καλεί, αποψινό, του χατζιδάκι το φεγγάρι.
    Θα λείπουνε τα σύρματα τ’αγκαθωτά, που λένε «μη». Οι ταμπέλες θα γράφουν «είσοδος ελεύθερη», και οι προβολείς από τα κότερα, δεν θα ψάχνουν αδιάκριτα μέσα στις φυλλωσιές, να ξεκουρνιάσουν τα σπουργίτια απ’ τις φωλιές τους…
    Κι αυτά που φωσφορίζουν μέσα στο νερό θα είναι θαλασσινά ζωύφια κι όχι κονσερβοκούτια που θαμπώνουνε τα ψάρια και τα κρατάν ακίνητα από απορία και έκπληξη…

    «Nocturnal»
    Θα έρθω με το φίλο τον ιωάννη, νυχτερινή καντάδα, «ειν’ η ζωή τόσο μικρή, έλα να τη χαρούμε», πρίμο- σεκόντο με τον αθανάσιο, «η πρώτη μας νύχτα αργά θα κυλήσει», πρίμο- μπαριτονάλε με τον κώστα, «ήταν ολόγλυκο το στόμα της», σεκόντο- μπάσο με τον μπάσο το θωμά «το πλοίο που σαλπάρει, μακριά μου θα σε πάρει, και θα μου λεν για σένα οι άσπροι γλάροι…»
    Και θα κρατάω το «ξύλο» που παράγει μουσική, τα δάχτυλα ά-πειρα κι ανώριμα, μαθητικά, τα όνειρα άπειρα και γνώριμα, μαγευτικά, κι όμως φωνές καλλίφωνες θα ξεγλιστρούν απ’ τη γωνία, με αγωνία και αρμονία «οι κρίνοι δροσοβόλοι, δες π’ ανθούν, τ’ αηδόνια στα κλωνάρια τους για σε γλυκολαλούνε, ξύπνησε, ωραία θεά, ξύπνα, άγγελε…»

    “Μη σταματάς”
    Κάθε εφτά στιγμές θα σημαδεύω με το βλέμμα μου ψηλά στις γρίλιες σου, να δω αν άναψες το ηλεκτρικό για να μου στείλεις το σινιάλο:
    «Δεν μ’ αφήνουν τα τραγούδια σου να κοιμηθώ, γι αυτό… μη σταματάς να παίζεις».
    Με μια κιθάρα που δεν θα είναι ηλεκτρονική, αλλά θα’ ναι φτηνή και σκεβρωμένη, με νοτισμένες τις χορδές της απ’ την υγρασία του νησιού κι από της θάλασσας το αλάτι, αλλά κι απ’ τα ζουμιά μιας… κολοκύθας γίγαντα, που θα μας ρίξουν, άνθρωποι άμουσοι, απ’ το μπαλκόνι τους, εμείς θα εναποθέσουμε την άφτειαχτη σταφιδωτή κολοκυθόπιτα, θυσία και ανάθημα, πάνω στον άυλο κι απύθμενο βωμό των άπληστων θεών της Μουσικής και του Έρωτα….

    “Το πέμπτο τραγούδι”
    Κι ύστερα θα’ ρθει η αποφράς στιγμή, να σκορπιστούνε οι κανταδόροι, άλλος σε βάρκα, άλλος απάνω στην ελιά, άλλος στην πασχαλιά κι άλλος πίσω από τον ευκάλυπτο, άλλος ακίνητος να παριστάνει το άγαλμα ανάμεσα από τις σκιές τής νύχτας κι άλλος να τρέχει ακόμα μέχρι να βρει πανσέληνο.
    Στο πέμπτο το τραγούδι ακριβώς, «είναι στιγμές που ο δύστυχος τρελαίνομαι για σένα», θα εμφανιστεί εξάπαντος η Αρχή, ο χωροφύλακας, με το προσωνύμιο «τσιμπουροκόλλης», να συνοδεύει εσαεί το ξεχασμένο του όνομα.
    Όμως, μες τα κατάβαθα της έρημης ψυχούλας του θα είναι φιλόμουσος, αφού θα ακούει πάντα τα τέσσερα πρώτα άσματα και ύστερα θα καταδιώκει μόνο τους καλλίφωνους.
    «Οι… φάλτσοι θα διαλυθούνε από μόνοι τους», θα λέει μέσα του.

    «Ροζαλία»
    Αύριο το πρωί «θα σε πάρω να φύγουμε», κρυφά, με το τσίγκινό μου σκάφος. «Ροζαλία», το όνομά της, και θα την έχω φτειάξει μόνος μου, με υλικά από πεταμένους γκαζοτενεκέδες, ενάμισο μέτρο… υπερωκεάνιο, που χωράει μόνο δυο.
    Και θα σαλπάρουμε απαλά, γιαλό – γιαλό, πάνω στο αντιμάμαλο, με τις παλάμες για κουπιά, αφού κουπιά δεν θα έχει.
    Κι όταν θ’ αράξουμε να βγούμε στη μικρή βραχονησίδα με τα πεύκα, και αφού στο εξωκλήσι της Παναγιάς της Δασκαλειώτισσας θ’ ανάψουμε κερί να καίει τα λάθη μας, θα σου διαβάσω δυο γραμμές που σου είχα γράψει στο Λεμονόδασος, σαν όρκο και σαν προσευχή, μα δεν στις έδωσα ποτέ:
    «Δεν φταίω εγώ», σου έγραψα, «για ό,τι γίνει στη ζωή μας, μα φταίω εκατό τοις εκατό και μόνο εγώ, για ό,τι δεν γίνει»…

    «A r v o P΄a΄ r t »
    Μ’ αν δεν το θέλεις πια να σου μιλώ:
    Τότε θα τρέξω να κρυφτώ μέσα στις λέξεις μου. Εκεί μέσα θα χωθώ, για να απαγγείλω, ερήμην σου, το «σιωπηλό σονέτο», καθώς απ’ το παλιό πικάπ θα ακούγεται μονότονα, το «τάμπουλα ράζα» του Άρβο Πάαρτ, «Κοντσέρτο για δυο βιολιά και προετοιμασμένο πιάνο».
    Και τότε, πάνω σε πίνακα άγραφο της πατρώας φύσης, για τιμωρία μου, θα γράψω εκατό φορές τη φράση με τις τρεις απλές μου λέξεις, που σε όλο, της ζωής μου, το ταξίδι, σε κάθε πόρτο έψαχνα να βρω, ώσπου να ξεμπαρκάρω -ο αμαθής- τις γνώσεις μου, στα παλαιά μου «θα» και στα μελλοντικά μου «άλλοτε», καθώς εκείνα ηχούν ταυτόχρονα, σαν τη γέννηση και την αναγέννηση, σαν την ανάσταση και σαν την επανάστασή μου: Μπορώ και σωπαίνω, μπορώ και σωπαίνω… μπορώ και σωπαίνω…. «Μπορώ και σωπαίνω…», εκατό φορές. Για τιμωρία μου…
    Άρις Αντάνης

Σχολιάστε