Ποιος θα σταματήσει τον Σουλτάνο; – Άρθρο του Ν. Μανωλάκου



Γράφει ο Νικόλαος Μανωλάκος* – 

 

Η διάσκεψη του Βερολίνου της 19 Ιανουαρίου γιατ η Λιβύη αποφάσισε:
• Κατάπαυση του πυρός.
• Επιβολή εμπάργκο στην εισαγωγή όπλων και την στρατιωτική στήριξη των αντίπαλων πλευρών και
• Περαιτέρω πολιτική διαδικασία.

 

Εκατό ημέρες μετά, οι αποφάσεις της Διάσκεψης υπό την αιγίδα της Γερμανίας και των Ηνωμένων Εθνών, έχουν πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων και αν οι αντιμαχόμενες πλευρές της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας του Φαγέντ Αλ Σάρατζ και του Εθνικού Στρατού του Χαλίφα Χάφταρ, δεν μπορεί να ελεγχθούν, είναι απορίας άξιον γιατί αφήνουν τον Ερντογάν, να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τα συμφωνηθέντα στο Βερολίνο, στα οποία είχε συναινέσει και ο ίδιος.

Ο Ερντογάν στο διάστημα μετά την διάσκεψη και μέχρι σήμερα:
Έχει ενισχύσει τον Σάρατζ με στρατιωτικούς συμβούλους, τμήματα Ειδικών Δυνάμεων του Τουρκικού Στρατού, πρόσθετο σύγχρονο εξοπλισμό, πυρομαχικά, drones, ραντάρ, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και ακόμα περί τις δύο  χιλιάδες Σύριους αντάρτες.
Έχει αποστείλει και ήδη ναυλοχούν ανοιχτά της Τρίπολης τέσσερις φρεγάτες, ένα υποβρύχιο και ένα δεξαμενόπλοιο, τα οποία μετέχουν ενεργά στις μάχες είτε δια πυρών υποστηρίξεως είτε δια ηλεκτρονικού πολέμου.
Την 1η Απριλίου, έδωσε εντολή σε τουρκική φρεγάτα που έπλεε ανοικτά των ακτών 34 μίλια δυτικά της Τρίπολης να εκτοξεύσει πύραυλο SM-1 εξουδετερώνοντας Drone  του Χάφταρ.
Την 17η Απριλίου, πραγματοποίησε άσκηση στην Ανατολική Μεσόγειο, εγγύς της Λιβύης, με τη συμμετοχή τουρκικών μαχητικών, που περιλάμβαναν τάνκερ εναέριου ανεφοδιασμού.  Όλες αυτές οι δυνάμεις αλλά και οι ενέργειες των τουρκικών αεροναυτικών δυνάμεων που προηγήθηκαν, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για ανάληψη επιθετικών ενεργειών από την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας. Έτσι, στις 18 Απριλίου, δηλαδή την επόμενη μέρα των τουρκικών ασκήσεων, οι δυνάμεις του Σάρατζ εξαπέλυσαν επίθεση για να ανακαταλάβουν την στρατηγικής σημασίας πόλη Ταρχούνα 65 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τρίπολης, που αποτελεί την βάση του επιτελείου του Χάφταρ. Ο τελικός αντικειμενικός σκοπός των επιχειρήσεων ήταν, η αποκοπή των δυνάμεων του Χάφταρ στα νότια προάστια της Τρίπολης και η λύση της πολιορκίας της.

 

Οι δυνάμεις του Σάρατζ προήλασαν μέχρι τα βόρεια προάστια  της Ταρχούνα, αλλά υποχρεώθηκαν σε συντεταγμένη υποχώρηση το βράδυ της ίδιας ημέρας μετά από αντεπίθεση των δυνάμεων του Χάφταρ.

Τα κέρδη επί του εδάφους ήταν αμελητέα, το μήνυμα όμως ξεκάθαρο: η πρωτοβουλία των κινήσεων στο πεδίο της μάχης ανήκει πλέον στον Σάρατζ και όχι τον Χάφταρ. Η συνέχεια δεν δύναται να προβλεφθεί, αν όμως κάποιος ή κάποιοι δεν σταματήσουν τον Ερντογάν, η πλάστιγγα, μετά βεβαιότητος, θα γείρει υπέρ του
Σάρατζ, με δυσμενή εξέλιξη για την χώρα μας στο θέμα των θαλασσίων ορίων.

Ποιος ή ποιοί θα μπορούσαν νασταματήσουν την Τουρκία;

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση: Υπό την καθοδήγηση της Γερμανίας, τις διαφωνίες ανάμεσα στην Ιταλία και στη Γαλλία, αλλά και την εμφανή δυσχέρεια ανεύρεσης των απαραίτητων αεροναυτικών δυνάμεων, φαίνεται ότι αδυνατεί.

 

ΗΠΑ-Ρωσία: Οι Αμερικάνοι απουσιάζουν λόγω έλλειψης συμφερόντων και οι Ρώσοι  είναι χαμένοι στη μετάφραση των συμφερόντων τους μεταξύ Τουρκίας και Χάφταρ.

 

Η πενταμερής των κρατών, Γαλλίας Ελλάδος, Κύπρου, Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου: Υπό την προϋπόθεση του στενότερου συντονισμού και των πλέον αποφασιστικών κινήσεων, μπορεί.

 

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς:
• Να καταγγείλουμε άμεσα και επισήμως, σε συντονισμό με τα άλλα κράτη της  πενταμερούς και σε αδυναμία, μόνοι μας, τις ενέργειες του Ερντογάν στον ΟΗΕ και στην ΕΕ, οι οποίες παραβιάζουν τις αποφάσεις της Διάσκεψης του Βερολίνου. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης να ζητηθεί η επιβολή οικονομικών κυρώσεων, το οποίο, εφόσον συμβεί, θα ληφθεί σοβαρά υπόψη απ τη Τουρκία, λόγω των προβλημάτων της οικονομίας της.
• Να παρακολουθούμε την διαμορφούμενη κατάσταση ακόμα πιο κοντά και να  χρησιμοποιούμε κάθε ευκαιρία μέσω της ΕΕ για να ασκείται πίεση στην Κυβέρνηση της Τριπόλεως και να μην συναινέσουμε ξανά σε οποιαδήποτε χρηματοδότηση της, απλά και μόνο επειδή είναι διεθνώς αναγνωρισμένη.
• Να λάβουμε πρωτοβουλίες στα πλαίσια της πενταμερούς των κρατών, για  οργάνωση απαντητικών ενεργειών στασχέδια της Άγκυρας και για ταχύτερες αποφάσεις.
• Να επαναλειτουργήσουμε το Προξενείο, που είχαμε στην Βεγγάζη, ερχόμενοι  σε επαφή, μεόποιους θεσμικούς παράγοντες υπάρχουνστην περιοχή.
• Να δηλώσουμε την πρόθεση συμμετοχής ναυτικών μας δυνάμεων, στη  περίπτωση που τελικώς θα οργανωθεί ευρωπαϊκή ειρηνευτική αποστολή.
• Να προχωρήσουμε σε κατάθεση συντεταγμένων των θαλασσίων ζωνών μας,  στον ΟΗΕ, όπως άλλωστε έκαναν και οι Τούρκοι, και ναμην περιμένουμε να τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις με τις υπόλοιπες χώρες, διότι αυτό μπορεί να καθυστερήσει και στο μεταξύ οι Τούρκοι να παγιώσουν τηκατάσταση. Ο ιδιαίτερα δραστήριος υπουργός των Εξωτερικών κ. Δένδιας έκανε γνωστό ότι συνεχίζονταιοι διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο καιτην Ιταλία, αλλά πρέπει να πιέσουμε τις εξελίξεις.
Η κατάσταση απαιτεί εγρήγορση και αποφασιστικότητα. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν δοκιμαστεί πρόσφατα σε εθνικές κρίσεις και απέδειξαν ότι διαθέτουν τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά. Θα πρέπει συνεπώς να περιμένουμε αντιδράσεις.

 

 

*Νίκος Μανωλάκος
Αντιστράτηγος ε.α. Επίτιμος Δκτης ΑΣΔΕΝ
Βουλευτής A΄ Πειραιά και Νήσων Ν.Δ




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. τάσος Γκούμας says:

    Στη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη έλαβαν μέρος απεσταλμένοι από: τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, την Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ έστειλε επίσης προσκλήσεις στην Τουρκία, την Αφρικανική Ένωση, τον Αραβικό Σύνδεσμο, τη Δημοκρατία του Κονγκό, την Αλγερία, την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
    Η Μέρκελ όχι μόνο δεν κάλεσε την Ελλάδα αλλά και απάντησε αρνητικά στο σχετικό εκ μέρους μας αίτημα.
    Αυτό δεν έγινε στη διάσκεψη για το ίδιο θέμα για τη Λιβύη που έγινε στο Μιλάνο όπου προσκλήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, με την απειλή για βέτο πάνω στο τραπέζι όπως μας ενημερώνει ο τότε υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς.
    Μετά την συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης για την μεταξύ του ΑΟΖ, που στην ουσία μοίραζε το Αιγαίο στα δύο, ο Ηγέτης Αλέξης Τσίπρας ,δήλωσε ότι πρέπει να ασκηθούν οικονομικές πιέσεις στην Τουρκία από την Ε.Ε. γιατί όπως ακριβώς δήλωσε: ”Ή κυρώσεις τώρα ή φρεγάτες αργότερα”. Και βγαίνει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και δηλώνει: ”Δεν είναι στρατηγική μας, τώρα, να ζητήσουμε κυρώσεις, θα τις ζητήσουμε τον Φεβρουάριο”. Ενημερώνει δηλαδή το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, την Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ για τις επόμενες κινήσεις της Ελλάδας!!!
    Ο Φεβρουάριος έχει προ πολλού περάσει και το βέτο ακόμα δεν το έχουμε δει.
    Πολύ φοβάμαι ότι και ο νεότερος Μητσοτάκης, όπως και ο πατέρας του, θα μας οδηγήσουν σε νέα Εθνική καταστροφή, όπως της Κύπρου.

Σχολιάστε