Πεζοπορία στα Μέθανα στη μνήμη του Σταύρου Κούβαρη



Πεζοπορία στη μνήμη του αγαπημένου φίλου Σταύρου Κούβαρη, θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Νοεμβρίου, με διαδρομή Μεγαλοχώρι – Καμένη χώρα Μεθάνων.
Ο αείμνηστος Σταύρος Κούβαρης, λάτρης της πεζοπορίας, χάραξε τα μονοπάτια τόσο στη χερσόνησο των Μεθάνων, όσο και σε ολόκληρη την Τροιζηνία και την Πελοπόννησο.
Ο Σταύρος δεν αρκούταν μόνο στην πεζοπορία, αλλά ήταν και το «αόρατο χέρι» που δημιουργούσε τις προϋποθέσεις να περπατηθούν αυτά τα μονοπάτια, από μελλοντικούς πεζοπόρους. Σε μία από τις αγαπημένες του διαδρομές, αυτή από την Καμένη χώρα προς στην Κρασοπαναγιά, ο Σταύρος είχε σχολιάσει στο Porosnews: «Η διαδρομή από ξηράς είναι εύκολη, λίγη προσοχή χρειάζεται στη σήμανση του μονοπατιού, έχουμε βάλει σε επιλεγμένα σημεία της διαδρομής μικρούς σωρούς από πέτρες, ώστε να είναι ορατοί εγκαίρως. Ο χρόνος πορείας δεν ξεπερνά την μιάμιση ώρα, πιστέψτε με αξίζει τον κόπο».
Η πεζοπορία στις 18/11, θα έχει ως σημείο συνάντησης το παλιό κοινοτικό κατάστημα Μεγαλοχωρίου στις 10π.μ. και θα χρειαστεί να πάρετε μαζί σας νερό και φαγώσιμο.
Σε περίπτωση βροχής η πεζοπορία , θα πραγματοποιηθεί την επόμενη Κυριακή 25 Νοεμβρίου.
Την πεζοπορία διοργανώνει η σύντροφος της ζωής του, Σοφία.




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Μου λείπεις. Ένα τραγούδι για σένα.

    “ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” (ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΡΗ)

    Δείτε πως στης Κρήτης τα βουνά και στις μαδάρες ποιοι πορεύονταν;
    Ήτανε δυο δέντρα με ποδάρια, μες στα αγκάθια που ονειρεύονταν.
    ———-
    Μάθατε τι εγίνηκε στου Πάρνωνα τα μέρη ποιον σταυρώσανε;
    Πάνω σε μια πόρτα, για να μπει στον άλλο κόσμο, τον καρφώσανε.
    ———-
    Δείτε στων Τρικάλων την πλατεία, ποια κεφάλια τα κρεμάσανε;
    Κρέμονται ακόμα διακονιάρικες ιδέες, που δεν χάσανε.
    ———-
    Κάθομαι, σκυλιάζω, αναμετρώ αλήθειες, ψέματα, παραβολές.
    Μες στου χρόνου τ’ άσωτο το σώμα, μες στις προσβολές.
    ———-
    Σε θυμάμαι να ‘σαι της μικρής μας ιστορίας προβοκάτορας.
    Να σαρκάζεις, να γελάς στις πέτρες, στο γεφύρι πρωτομάστορας.

  2. Μου λείπεις Κούβαρη. Ένα τραγούδι σένα
    “ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” (ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΡΗ)
    Δείτε μες στης Κρήτης τα βουνά και στις μαδάρες ποιοι πορεύονταν;
    Ήτανε δυο δέντρα με ποδάρια, μες στα αγκάθια που ονειρεύονταν.
    ———-
    Μάθατε τι εγίνηκε στου Πάρνωνα τα μέρη ποιον σταυρώσανε;
    Πάνω σε μια πόρτα για να μπει στον άλλο κόσμο τον σταυρώσανε.
    ———-
    Δείτε στων Τρικάλων την πλατεία, ποια κεφάλια τα κρεμάσανε;
    Κρέμονται ακόμα διακονιάρικες ιδέες, που δεν χάσανε.
    ———-
    Κάθομαι, σκυλιάζω, αναμετρώ αλήθειες, ψέματα, παραβολές.
    Μες στου χρόνου τ’ άσωτο το σώμα, τ’ άγιο πτώμα, μες στις προσβολές.
    ———-
    Σε θυμάμαι να ‘σαι της μικρής μας ιστορίας προβοκάτορας.
    Να σαρκάζεις να γελάς στις πέτρες, στο γεφύρι πρωτομάστορας.
    ———-
    Κι ένα τρισάγιο στη Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, αύριο, στις 18:
    http://sxedia.espivblogs.net/2012/11/17/%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B7/
    Στο κλαμπ «Οδύσσεια». Νύχτα, έρημη νύχτα. Το περιβάλλον σκυλάδικο. Αληθινό και ψεύτικο. Τραπέζια άδεια. Το ουίσκι χύνεται κάτω, σπασμένα μπουκάλια και ποτήρια, χυμένα παντού φιστίκια κι αλάτι. Οι πρωταγωνιστές έχουν εξαφανιστεί. Ο Σεφέρης αποσύρθηκε, ο Πέρδικας σταυρωμένος σε μια πόρτα στη Μυγδαλιά, το κεφάλι του Άρη και του Τζαβέλα στην πλατεία των Τρικάλων, ο Πλήθων Γεμιστός ταξιδεύει, τα Μέθανα κι Αδέρες κι ο Πάρνωνας στη θέση τους κι ο Σταύρος λίγο πιο πέρα στη Μπούγια, θαμμένος. Ο Χορός όρθιος ψέλνει, υπενθυμίζοντας όπως του πρέπει, βαριές αλήθειες. Χωρίς κατάρες. Χωρίς όργανα. Ζεϊμπεκιά κι άγιος ο θεός.

    Γεννιέμαι και πεθαίνω ση μιζέρια γιατί δεν φτάνουνε ψηλά τα δυο μου χέρια.

    Γεννιέμαι και πεθαίνω στα εμπόδια γιατί δεν τρέχουνε καλά τα δυο μου πόδια,

    δυστυχώς.

    ———————————————————————-

    Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

    ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

    και μου ‘χεις λείψει…

    ——————————————————————-

    Τα σύννεφα σκεπάζουνε το φως μου γιατί δε βλέπω ούτε πέρα ούτε εντός μου.

    Χαμάλης στο βωμό της Ιστορίας με φωτοστέφανο στην άλωση της Τροίας,

    επιτυχώς.

    ——————————————————————–

    Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

    ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

    και μου ‘χεις λείψει…

    ——————————————————————-

    Μπροστά μου ένα «όχι» που μου φταίει και μια υπόσχεση του «ναι» που ύστερα κλαίει.

    Ζαλίζομαι στα ντέρτια της ημέρας και μες στη νύχτα εμφανίζεται ένα τέρας,

    ατυχώς.

    ———————————————————————

    Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

    ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

    και μου ‘χεις λείψει…

    ——————————————————————–

    Στο δίαυλο του Πόρου μ’ έναν άγιο γιατί δεν έχω τσαγανό ούτε κουράγιο.

    Γεννιέμαι και πεθαίνω σε ναυάγιο γιατί δε βλέπω ούτε λιμάνι ούτε μουράγιο,

    ακριβώς.

    ——————————————————————-

    Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

    ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

    και μου ‘χεις λείψει…

Σχολιάστε