Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Ευφροσύνης Λούζη το Σάββατο 22 Ιουνίου




Η Χατζοπούλειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Πόρου και οι εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Ευφροσύνης Λούζη, Σκιάς Όναρ το Σάββατο 22 Ιουνίου στις 20:00.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Κογιώνη Βασιλική, φιλόλογος, καθηγήτρια
Βικτωρία Δικαιοπούλου, συγγραφέας

Την εκδήλωση θα συντροφεύσει η χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Πόρου μαζί με την συνοδεία των οργάνων των:
Άρη Ρόη και
Γιώργου Τσίκη

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί προς τιμήν του Θεόδωρου Πολλάλη.




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Ευφροσύνη Λοούζη, Σκιάς Όναρ, Ποιήματα,
    εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, Αθήνα 2017.

    Πίνδαρος, Πυθιονίκαις 8.95-8.97: Ίσκιος ονείρου ο άνθρωπος

    ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

    ἐπάμεροι· τί δέ τις; τί δ᾽ οὔ τις; σκιᾶς ὄναρ
    ἄνθρωπος. ἀλλ᾽ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ,
    λαμπρὸν φέγγος ἔπεστιν ἀνδρῶν καὶ μείλιχος αἰών.

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
    Εφήμεροι· τί είναι κανείς και τί δεν είναι;
    Ίσκιος ονείρου ο άνθρωπος.
    Μα σαν τον βρει αίγλη θεόσταλτη,
    φέγγος λαμπρό τον αγκαλιάζει,
    κι είναι γλυκύτατη η ζωή του ανθρώπου.

    Δύσκολο θέμα. Η διατύπωση του άρρητου. Η προσέγγιση του απόμακρου. Η ψηλάφηση του άπιαστου. Η αποτύπωση του άυλου. Δηλαδή, της ζωής.

    Δυσκολότερο εγχείρημα. Να «στριμώξεις» σε 40 σελίδες αυτό που, επί αιώνες, προκαλεί τη σκέψη, την αίσθηση, την τέχνη, τη δημιουργία. Δηλαδή, τη ζωή.

    Η Ευφροσύνη το διαπραγματεύεται στηριγμένη στην παιδεία της, την ευαισθησία της, την καλλιέπειά της, αλλά και τις εμπειρίες της. Δηλαδή, τη ζωή. Αυτή που την έμαθε και τη βίωσε στα πρόσωπα και στον λόγο τους. Έτσι, κατάλαβε ότι τα « … τα Όνειρα ξεπηδούν απ’ τα δικά τους παραμύθια …!». Αυτό, ακριβώς, είναι η ποίηση και, ευρύτερα, η τέχνη:
    «Ἡ τέχνη, ὡς πιστὴ-περιγραφὴ-αὐτοῦ-ποὺ-δὲν ὑπάρχει-αλλὰ ποὺ θὰ ὑπάρξει-εἶναι ξ ε μ ύ τ ι σ μ α.». (Γιῶργος Μανιάτης, Η ΣΥΝ-ΕΝ-ΤΕΥΞΗ, Τρίτη ἔκδοση, ἐκδ. στιγμή). Η αναζήτηση και η διατύπωση, πάντα στο βαθμό του δυνατού, νοήματος.

    Διαβάζοντας το «Σκιάς Όναρ», συμμετέχεις:
    στον προβληματισμό [σ. 24]
    (« … γεννήθηκα για να κοιτώ ψηλά
    και ν’ ατενίζω τους απέραντους ορίζοντες … »).
    στην πίστη [σ. 8]
    («Μια αρχή ανατέλλει κι ένας ήλιος προβάλλει.»).
    στη ματαίωση [σ. 19]
    (« … αλλότριους Μεσσίες, … σε πολιτείες κίβδηλες … »).
    Αυτή η αναφορά γίνεται με ειλικρίνεια και αμεσότητα. Μέσα από την απαισιοδοξία ξεπετάγεται η ελπίδα. Αυτή, εξ άλλου, είναι η «μάνα» των ονείρων (« … που ακουμπούν την καρδιά για ελπίδες και όνειρα … » [σ. 8].

    Άξονας της ανάπτυξης είναι η αγάπη, ως συνάντηση («Παίξαμε, τραγουδήσαμε το ντο ως το σι.» [σ. 19] και ως θυσία, άρα, θάρρος (« … αλλά να θυσιάζεις τη ζωή … θέλει κουράγιο κι αντοχή» [σ. 7].

    Η συνολική εντύπωση από τα ποιήματα της Ευφροσύνης (γηθοσύνη = χαρά, ευχαρίστηση, «φιλότης», αρμονική σχέση) είναι, ακριβώς, μια ευχάριστη αίσθηση, που, πέρα από τα νοήματα, ενυπάρχει και στη μουσικότητα των ρυθμών και την παραστατικότητα των εικόνων.

    Αυτό που, κάπως, βαρύνει τους στίχους είναι κάποια «μοτίβα», εκφραστικά και τεχνικά, που επαναλαμβάνονται και ο, αναπόφευκτος ίσως, πλατειασμός στην παρουσίαση ορισμένων θεμάτων. Ένα πιο απλό ύφος, μια πιο περιεκτική και υπαινικτική έκφραση θα ενίσχυε τον συμβολισμό της ποιητικής δημιουργίας. Ίσως, να το δούμε στο επόμενο βιβλίο. Γιατί, σίγουρα, θα υπάρχει – το οφείλει η ποιήτρια – στα επόμενα «βήματά» της.

    • Δεν μπορώ να παραβρεθώ στη μεθαυριανή παρουσίαση του βιβλίου. Στέλνω το κείμενο ως αναγνώριση της αξίας του.

  2. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    “Σκιάς όναρ”
    Ποιήματα της Ευφροσύνης Λούζη, από τις Εκδόσεις “Σιδέρης”
    <<>>
    Αν είχα την αξία που αρμόζει, σε συναφείς απόπειρες σύνθεσης ποιημάτων, θα υπέβαλλα τα θερμά μου συγχαρητήρια.
    Ως αναρμόδιος όμως, αλλά και μη επαΐων, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πω ότι οι στίχοι της Κας Λούζη, μου άρεσαν πολύ και με κέντρισαν να γράδω λίγα λογάκια, τα ακόλουθα:

    “Των ονείρων οι σκιές εμφανίζονται μέσα στις λέξεις της Ευφροσύνης Λούζη, μιας νέας ποιήτριας.
    Ποιες λέξεις;
    Θάλασσα, ουρανός, αστέρια, σύννεφα, βροχή, λιμάνια, χρώματα, ήλιος, ποτάμι, λουλούδια, πουλιά, φωτιά, καράβια, ταξίδια, κύματα, φεγγάρια, παραλίες, αγκαλιές, έρωτες, πριγκίπισσες, νεράιδες.
    Όλες αυτές οι λέξεις κι άλλες μαζί πασχίζουν να ενώσουν το σημαίνον με το σημαινόμενον και με τον στίχο της, ως μέσο συνάντησης, πασχίζει και η Ευφροσύνη να κατορθώσει το εκ πρώτης όψεως ακατόρθωτο.
    Στα περισσότερα ποιήματα της συλλογής της, “Σκιάς Όναρ”, το καταφέρνει. Σε άλλα όχι ακριβώς, αλλά εκεί ακριβώς βάζει τον αναγνώστη σε δίλημμα να αναρωτιέται τι από τα δύο προτιμάει.
    <<>>
    Ως αναγνώστης, που διάβασα πολλές φορές κάθε ένα ποίημα, έπιασα τον εαυτό μου να χρειάζεται την επικούρηση της απαγγελίας για να καταλήξω στη θεώρηση ως πιο ελκυστικών, πιο γήινων, πιο ανθρώπινων, των “γιατί” της, παρά τις προτροπές της Ευφροσύνης, μέσα από τη συλλογή της.
    Προτιμώ την αγωνία της και τον αγώνα της από το καταστάλαγμα, γιατί στην αγωνία μπορώ να συμμετέχω, ενώ στη συμβουλή μπορεί και να διαφωνώ.
    Οι στίχοι της Ευφροσύνης αναδίδουν αφενός μια ευχάριστη ευωδία και αφετέρου μια λανθάνουσα μελωδία, που αν αγαπάς τη μουσική και την ποίηση σε καλούν, προσκαλούν και προκαλούν να τα βγάλεις στην επιφάνεια.
    Αυτές οι σκέψεις παραπέμπουν, εκτός των άλλων, στο παιδαγωγικό τρίγωνο του σοφιστή Πρωταγόρα, που το συναντάς σχεδόν αυτούσιο, στο ποίημα “Μια σπίθα αρκεί”, σελίδα 28, όπου επιχειρείται η καταγραφή της δυϊκότητας των πάντων. Η θέση και η αντίθεση, η ζάχαρη και το αλάτι, η γλύκα και η αλμύρα, και όσοι αδιάβατοι δρόμοι ανταμώνονται στη διαφορά τους εκεί όπου αντίθετες λέξεις γίνοντα συνώνυμες, όπως το “ έλα” και το “φεύγα”.
    Γράφει η Ευφροσύνη: “Δυο δρόμοι αδιάβατοι που ανταμώνονται, όλα ενώνονται μεταμορφώνονται”
    …πάνω σ’ ένα ισόπλευρο τρίγωνο όπου Α+Β = Β+Γ = Γ+Α, και όπου ο δάσκαλος είναι ο ποιητής, ο μαθητής είναι ο αναγνώστης, με ρόλους εναλασσόμενους και η αλχημεία είναι το υλικό της μάθησης, δηλαδή…”Σκιάς Όναρ”.

    Άρις Αντάνης

  3. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Μπράβο, κυρ Τάκη Ανδρέου, καλέ μου φίλε. Εξαιρετικό σχόλιο. Αυτά ήθελα να γράψω αλλά άλλο εσύ άλλο εγώ. Εσύ έχεις και μια ευχέρεια, λόγω επαγγέλματος. Είσαι δηλαδή επαΐων.
    Παρ όλα αυτά μία είναι η ρεαλιστική πραγματικότητα:
    Ότι άρεσε πολύ η πρώτη ποιητική συλλογή της Ευροσύνης Λούζη, “σκιάς όναρ”. Μου είχε αρέσει και ο τίτλος που διάλεξε, και μετά τις δικές σου εξηγήσεις, αντιλήφθηκα και τους λόγους.
    Άρις

Σχολιάστε